АҚШ заңнамасындағы қателік per se доктринасы: заң бұзу салдарынан туындаған жауапкершілік. Gorris v. Scott ісі, мақсаты алдын алу болған заңдар туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ заңдарында заң немесе ереже бұзу арқылы кінәлі деп есептелетін әрекет.
In US law whereby an act is considered negligent as it violates a statute (or regulation)
Өздігінен кінәлілік – АҚШ заңдарында заң немесе ереже бұзу фактісі кінәлілікке себеп болатын құқықтық қағида. Бұл қағида, тиімді түрде, қатаң жауапкершіліктің бір түрі болып табылады. Өздігінен кінәлілік, өзара кінәліліктен жоғары жауапкершілікке әкеледі.
Negligence per se is a doctrine in US law whereby an act is considered negligent because it violates a statute (or regulation). The doctrine is effectively a form of strict liability. Negligence per se means greater liability than contributory negligence.
Тарих
Қауіпсіздіктің алғашқы танымал ісі – «Горрис против Скотт» (1874) ісі, бұл Экскешерлік сотта қаралып, зиянның заңның алдын алу мақсатында туындауы керектігін белгіледі. «Горрис» ісі кемемен тасымалданған қойлардың теңізге шайылуына қатысты, бірақ кеме иесі 1869 жылғы «Жұқпалы аурулар (жануарлар) туралы» заң бойынша белгіленген ережелерді сақтағанда, бұл орын алмас еді. Аталған заң малдың жұқпалы аурулары барларын жұқпағандардан бөліп, арнайы қораларда тасымалдауды талап еткен. Барон Фицрой Келли заңның мақсаты малдың жоғалуына емес, аурудың таралуына қарсы бағытталғанын, сондықтан талапкер қауіпсіздіктің жоқтығын дәлелдеуге құқылы емес деп шешті. Кейіннен Нью-Йорк апелляциялық сотында қаралып, судья Бенджамин Н. Кардозо жазған «Мартин против Герцог» (1920) ісі, қауіпсіздіктің жоқтығы кейбір жағдайларда немқұрайдылықтың толыққанды дәлелі бола алатыны туралы тұжырымды алғаш рет ұсынды.
A famous early case in negligence per se is Gorris v. Scott (1874), a Court of Exchequer case that established that the harm in question must be of the kind that the statute was intended to prevent. Gorris involved a shipment of sheep that was washed overboard but would not have been washed overboard had the shipowner complied with the regulations established pursuant to the Contagious Diseases (Animals) Act 1869, which required that livestock be transported in pens to segregate potentially infected animal populations from uninfected ones. Chief Baron Fitzroy Kelly held that as the statute was intended to prevent the spread of disease, rather than the loss of livestock in transit, the plaintiff could not claim negligence per se. A subsequent New York Court of Appeals case, Martin v. Herzog (1920), penned by Judge Benjamin N. Cardozo, first presented the notion that negligence per se could be absolute evidence of negligence in certain cases.
Қатаң жауапкершілік
Қатаң жауапкершілік принципі "өздігінен сақтықсыздық" ұғымында көрінеді. Сақтықсыздық заңнамасында қатаң жауапкершіліктен (Ре Полемис ісіндегідей) қарапайым күтім стандартына (Донахью мен Стивенсон, Вагон үйіндісі (No. 1), Хьюз және Лорд Адвокат істеріндегідей) қарай көшу байқалды. Бұл жағдай жалпы құқық нормаларын бұзумен қатар, заңмен белгіленген міндеттерді бұзу кезінде де орын алады. Sweet v Parsley қылмыстық ісі (қылмыстық заңға "mens rea" енгізуді талап етті) осы тенденцияны қолдайды. Осы тұрғыдан алғанда, "өздігінен сақтықсыздық" жалпы бағытқа қарсы келеді деп сынға ұшырауы мүмкін.
Negligence per se involves the concept of strict liability. Within the law of negligence there has been a move away from strict liability (as typified by Re Polemis) to a standard of reasonable care (as seen in Donoghue v Stevenson, The Wagon Mound (No. 1), and Hughes v Lord Advocate). This is true not just for breach of the common law, but also for breach of statutory duty. The criminal law case of Sweet v Parsley (which required mens rea to be read into a criminal statue) follows this trend. In this light, "negligence per se" may be criticised as running counter to the general tendency.