Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс опералық сопраносы (1749–1833)
German operatic soprano (1749–1833)
Гертруд Элизабет Мара (Шмелинг туған қыз) (23 ақпан 1749 – 20 қаңтар 1833) – неміс опералық сопраносы.
Gertrud Elisabeth Mara (née Schmeling) (23 February 1749 – 20 January 1833) was a German operatic soprano.
Өмір
Гертруда Кассель қаласында кедей музыкант Иоганн Шмелингтің қызы болып дүниеге келді. Ол одан скрипкада ойнауды үйренді, ал бала кезінде Франкфурт жәрмеңкесінде орындаған нөмірі соншалықты таңғажайып болды, оны асырау үшін ақша жиналды. Ол Пьетро Доменико Парадизиден ән сабақтарын алды. Оған ықпалды достары көмектесті, және ол Лейпцигте Иоганн Адам Хиллердің басшылығымен Корона Шрётермен бірге бес жыл бойы оқыды, керемет сопрано дауысының иесі екенін көрсетті. 1771 жылы ол алғаш рет көпшілік алдында ән айта бастады және көп ұзамай Германияның ең ұлы әншісі ретінде танылды. Ол Берлиндегі Пруссия сарайына тұрақты әнші ретінде қабылданды, бірақ Мара есімді әдепсіз виолончельшіге үйленуі қиындықтар тудырды, сондықтан 1780 жылы ол қызметтен босатылды. Вена, Мюнхен және басқа қалаларда ән айтқаннан кейін, 1782 жылы ол Парижге келді, онда әнші Луиза Тодимен арасындағы бәсекелестік жұртшылықты тодистер мен маратистерге бөлді. 1784 жылы ол Лондонға барып, 1802 жылға дейін Италия мен Парижге үнемі сапар шекті, үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Содан кейін ол бірнеше жылға Ресейге зейнетке шықты, онда француз басқыншылығы кезінде барлық мүлкін жоғалтты. 1819 жылы ол Англияға қайта оралды, бірақ содан кейін сахнаны тастап кетті. Ол Ливонияға көшіп, Ревальде музыка сабақтарын оқытты және 1833 жылы өте кедейлікте қайтыс болды; ол Копли зиратында жерленді.
Gertrude was born in Kassel, the daughter of a poor musician, Johann Schmeling. From him she learnt to play the violin, and while still a child, her playing at the fair at Frankfurt was so remarkable that money was collected to provide for her. She took singing lessons under Pietro Domenico Paradisi. She was helped by influential friends, and studied under Johann Adam Hiller in Leipzig for five years, alongside Corona Schröter, proving to be endowed with a wonderful soprano voice. She began to sing in public in 1771, and was soon recognized as the greatest singer that Germany had produced. She was permanently engaged for the Prussian court in Berlin, but her marriage to a debauched cellist named Mara created difficulties, and in 1780 she was released. After singing in Vienna, Munich and elsewhere, she appeared in Paris in 1782, where her rivalry with the singer Luísa Todi split the public into Todists and Maratists. In 1784, she went to London and continued to appear there with great success, with visits at intervals to Italy and to Paris until 1802, when for some years she retired to Russia, where she lost her fortune at the time of the French invasion. She visited England again in 1819, but then abandoned the stage. She went to Livonia, where she became a music teacher in Reval, and died there in 1833 in extreme poverty; she was buried at Kopli cemetery.