Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс жазушысы Питер Виертель (16 қараша 1920 – 4 қараша 2007) – жазушы және сценарийші.
German author
Peter Viertel (16 November 1920 – 4 November 2007) was an author and screenwriter.
Өмірбаян
Виртель Германияның Дрезден қаласында еврей ата-анасы – жазушы және актриса Салка Виртель мен жазушы Бертольд Виртельдің отбасында дүниеге келген. Алайда, Виртель өзінің отбасынан танысқан еуропалық ортаға қарағанда, Оңтүстік Калифорнияның жастар мәдениетіне көбірек жақын болды. 1992 жылы ол "Интернационал геральд трибьюн" газетіне: "Еуропалық зиялылардың дене бітімі американдық балалардың болғысы келетін нәрселерден мүлдем өзгеше еді", – деген. "Мен Берт Брехттің гений болуға жақын екенін білетінмін, бірақ ол маған қызық көрінетін адам еді". Виртель 1941 жылы Дартмут колледжін бітірген. Ол АҚШ Теңіз корпусына қарапайым жауынгер ретінде қабылданып, бірақ Калифорнияда кеңсе жұмысына бейілделгеннен кейін (өз естеліктерінде ол өзін "Remington Raider" деп әзілдеген, олар қолданған теріс машиналарға сілтеме жасап), офицерлік даярлыққа өтініш беріп, ақырында ЦРУ-дың алдыңғы қадамы болған OSS-ке қабылданды. Оның рекрутерлері оның 19 жасында "Каньон" (1940) романын жариялағанын және Альфред Хичкоктың "Саботер" (1942) сценарийін, сондай-ақ "Қиын жол" (1943) сценарийін жазғанын білгенде таң қалды. Оның жоғары интеллектуалдығы, ана тілі неміс тілі, сұлу келбеті және спорттық қабілеттері нацистер бақылаған Еуропада пайдалы болды. Ол соғысты екінші лейтенант шенімен аяқтады, Оңтүстік Францияда АҚШ-тың жетінші армиясымен бірге қызмет етті, онда бірнеше әйел агенттерді жұмысқа алды. Өзінің тәжірибесіне сүйене отырып, Виртель досы Ирвин Шоумен бірге "Аман қалғандар" пьесасын жазды. Ол 1948 жылы Нью-Йоркте тұңғыш рет қойылды, 1950 жылы АҚШ-тың Studio One телесериалының эпизодына, ал 1957 жылы BBC телефильміне айналды. Соғыстағы кейбір тәжірибелері Анатоль Литвактың жоғары бағаланған "Таң атқанға дейін шешім" (1951) фильмінің сценарийіне енді. Ол өзінің OSS тәжірибесін романға айналдыруды қиындыққа тап болды және ондаған жылдар бойы күресті, ал оның өлімінен кейін жоба табылды, бірақ 2018 жылға дейін оның жариялануы туралы ешқандай хабар болған жоқ, сондай-ақ оның автобиографиясының екінші томы туралы да хабарлама жоқ. Виртель өзінің "Ақ аңшы, қара жүрек" романымен танымал болды, ол 1990 жылы Клинт Иствудтың қатысуымен фильмге айналды. Бұл фильмде Виртельдің режиссер Джон Хьюстонмен бірге "Африка королевасын" түсірген кездегі тәжірибесі туралы айтылады. Басты кейіпкер сценарий авторы Пит Веррилл, ал Хьюстон кейіпкері Джон Уилсон деп аталады. 1999 жылы киносыншы Паулин Каэл "Ақ аңшы" – "әлі күнге дейін мен кездестірген ең жақсы голливудтық роман" деп жазды. Ол тіпті Голливудта да түсірілмеген. Голливудтық фильмдерге жазған сценарийлері туралы Виртель бұл, ең алдымен, роман жазуды жалғастыру үшін табыс табудың құралы екенін айтты. Ол Билли Уайлдер мен Хьюстон сияқты өзіне ұнаған кино кәсіпқойларымен тығыз жұмыс істегенімен, Виртель әрқашан шығармашылық шиеленіс болғанын айтты. Виртель Еуропаға серфингті енгізгені үшін танымал. 1956 жылы Биаррицте "Күн де шығады" фильмін түсіру кезінде Виртель толқындарға қатты таңғалды, сондықтан Калифорниядан серфинг тақтасын жіберді және көп ұзамай Еуропаның алғашқы серфинг клубын құрды. Виртель екі рет үйленген. Оның алғашқы әйелі – Вирджиния Рэй "Джиги" Шульберг, роман жазушы және сценарист Будд Шульбергтің бұрынғы әйелі; Виртель оны модель Симон Мишелин "Беттина" Бодинмен бірге өмір сүру үшін тастап кеткен кезде, ол жалғыз баласына, Кристинге жүкті болған. Әртүрлі дереккөздер бойынша, Виртель мен Джиги 1958 жылы, 1959 жылы ажырасып, немесе әлі де бөлек тұрды, бірақ 1960 жылдың қаңтар айында қайтыс болғаннан кейін заңды түрде үйленді. Бетина оны 1955 жылы ханзада Әли Ханға қалдырып, 1960 жылы мамыр айында қайтыс болған кезде Ханның баласына жүкті болған. Виртельдің екінші әйелі актриса Дебора Керр болды, ол 1960 жылы 23 шілдеде үйленді. Виртель Керрдің жесірі болды 16 қазан 2007 жылы, ол лимфомадан қайтыс болғанға дейін 19 күн бұрын, Испанияның Марбелья қаласында өмір сүрген кезде; ол өзінің 87 жасқа толуына 12 күн қалған еді. Керр арқылы оның Мелани және Франческа Бартли есімді екі өгей қызы болды. Виртель қайтыс болған кезде режиссер Майкл Шэйнграбердің деректі фильмінің түсірілімі жүргізіліп жатқан еді. Питер Виртель – Between the Lines деп аталатын фильм 400 минуттан астам жазылған сұхбаттарына негізделген.
Viertel was born to Jewish parents in Dresden, Germany, the writer and actress Salka Viertel and the writer Berthold Viertel. However, Viertel identified more with Southern California youth culture than with the European milieu he was exposed to by his family. "The physical aspect of European intellectuals was so totally different from what an American kid wants to be," he told the International Herald Tribune in 1992. "I knew Bert Brecht was close to being a genius, but he was a funny looking man to me." Viertel graduated from Dartmouth College in 1941. He enlisted in the United States Marine Corps as a private, but after being assigned office work in California (in his memoirs he joked he was a "Remington Raider" in reference to the typewriters they used), he applied for officer training and eventually was accepted by the OSS, the predecessor of the CIA, where his recruiters were impressed that he had already published at 19 the highly acclaimed novel The Canyon (1940), and had written a screenplay for Alfred Hitchcock, Saboteur (1942), as well as the script for The Hard Way (1943). His obvious high intelligence, native German language skills, good looks and athleticism were useful in Nazi controlled Europe. He finished the war as a second lieutenant where he served with the Seventh United States Army in Southern France where he recruited several female agents. Based on his experiences, Viertel wrote the play The Survivors with his friend Irwin Shaw. It premiered in New York City in 1948, and was turned into an episode for the US Studio One TV series in 1950, and a BBC television movie in 1957. Some of his war experiences found their way into the screenplay for Anatole Litvak's highly acclaimed movie Decision Before Dawn (1951). He found it difficult to turn his OSS experiences into a novel and struggled with it for several decades, and a draft was found after his death, but as of 2018 there has been no news of potential publication, nor of the second volume of his autobiography. Viertel was best known for his novel White Hunter Black Heart, which was made into a film starring Clint Eastwood in 1990. It is a thinly disguised account of Viertel's experiences working with film director John Huston while they were making The African Queen. The central character is scriptwriter Pete Verrill while the Huston character is called John Wilson. Film critic Pauline Kael wrote in 1999 that White Hunter was “still the best Hollywood novel I’ve ever come across — and it isn’t even set in Hollywood.” Viertel's opinion of the finished film was tempered by his idea that Huston himself would have preferred a portrayal with more sarcasm. Of his screenwriting work for Hollywood productions, Viertel said that it was primarily a vehicle for income so that he could continue to write novels. Though he worked closely with movie professionals that he liked such as Billy Wilder and Huston, Viertel said there was always creative tension. Viertel is recognized for introducing surfing in Europe. In 1956, while on location in Biarritz for the filming of The Sun Also Rises, Viertel was so impressed by the waves that he sent for his surfboard from California and soon afterwards started Europe's first surf club. Viertel was twice married. His first wife was Virginia Ray "Jigee" Schulberg, the ex wife of the novelist and screenwriter Budd Schulberg; she was pregnant with their only child, Christine, when Viertel abandoned her to live with the fashion model Simone Micheline "Bettina" Bodin. Varying sources show that Viertel and Jigee divorced in 1958, 1959, or were still separated but legally married upon her death in January 1960. Bettina left him for Prince Aly Khan in 1955, and was pregnant with Khan's child when he died in May 1960. Viertel's second wife was the actress Deborah Kerr, marrying her on 23 July 1960. Viertel was widowed by Kerr on 16 October 2007, just 19 days before he died from lymphoma while living in Marbella, Spain; he was 12 days shy of his 87th birthday. Through Kerr he had two stepdaughters, Melanie and Francesca Bartley. A filmed documentary by director Michael Scheingraber was in production at the time of Viertel's death. Titled Peter Viertel – Between the Lines, the film is based upon over 400 minutes of recorded interviews with him.
Ойнаңыз
"Құтқарылғандар" (Ирвин Шоумен бірге) Нью-Йорк, Плейхаус театры, 1948 жылдың қаңтары.
The Survivors, (with Irwin Shaw) New York, Playhouse Theatre, January 1948.