Кіріспе

Шеннон сағасындағы арал, Ирландия. Инис Кэтай немесе Скеттери аралы. 535 және 540 жылдар аралығында епископтық орынға айналған Инис Кэтай монастырына негіз салды. Ерте заманда монастырь абысы Киллало, Лимерик және Ардферт епархияларына билік еткен деп есептелген. Мұнда оратория мен үйдің, жеті кішкентай шіркеудің немесе капелланың, дөңгелек мұнара мен қасиетті құдықтың қалдықтары сақталған. Сенанның шәкірттерінің бірі – Линдисфарндық Эйдан. Томас Мурдың лирикасында айтылған "Сеннан және әйел" аңызы Инис Кэтайға әйелдерге рұқсат берілмегеніне негізделген. Дегенмен, Сенан екі әйелдер монастырын құрды және қайтыс болған кезде олардың бірінде болыпты. Дәстүр бойынша, Қаннера қайтыс болғанда, Сенанның қабіріне жақын жерленуімді қаладым деп өсиет еткен. Сенан бастапқыда бас тартқан, бірақ оның әзілге құмарлығына мойынсұнып, тілегін орындаған. Өзінің қағидаларына адал болу үшін, Сенан оның ережесін бұзбай, әпкесінің тілегін орындап, су тасығанда, ол ресми түрде "аралдың" бөлігі емес, таяз суға жерледі. Монастырь Х ғасырдың ортасында викингтер қоныстанғанға дейін бірнеше рет тоналған. Бұл, өз кезегінде, ирланд патшаларының шабуылдарына әкелді. Инис Кэтай Лимерик викингтік Корольдігінің құрамына кірді, оған Лимерик қана емес, сонымен қатар Батыс Ирландиядағы бірнеше базалар кірді. Шеннон сағасындағы стратегиялық орнының арқасында, ол Шенноннан Лимерикке дейінгі барлық теңіз трафигін бақылады. Инисфаллен жылнамасында 970 жылдары Лимериктің викингтік патшалары Инис Кэтайда тұрғаны жазылған. Лимериктік Ивар, қаланың соңғы викингтік патшасы, екі ұлымен бірге 977 жылы Брайан Бору Инис Кэтайда өлтірді.

Артиллерия батареясы

Инис-Катхайдың оңтүстігінде орналасқан Скаттери артиллериялық батареясы Наполеон соғыстары кезінде салынған және жақсы сақталған. Шеннон сағасы – француздардың Ирландияның батысында қарастырған үш шабуыл орнының бірі болды. Сондықтан, саға бойындағы жерлер қорғаныс құру үшін қарастырылды. Инис-Катхай сағадағы алты батареяның бірі. Ол, француз генералы Шарль Франсуа дю Периер Дюмориездің ұсынысы бойынша таңдалды. Батарея құрғақ ормен жартылай дөңгелек пішіндес D әрпін құрайды. Батареяның негізгі қару-жарағы D қисығының бойымен орналасқан 24 фунттық алты ұзын зеңбіректерден тұрады. Олар арнайы салынған зеңбірек орналастыру орындарында жылға қабілетті тіректерге орнатылған. Әр зеңбірек тірегінде 90 градусқа бұрылуға қабілетті, бұл батареяға 200 градустан астам ату бұрышын береді. Олар сағаға қарай оқ атып, Карриг аралындағы оңтүстік жағалаудағы туыс батареясымен бірлесіп, өзара шабуылдауға мүмкіндік берді. Блок-үй казармасының шатырында, осал артқы жағын жақыннан қорғау үшін екі 5½ дюймдік гаубицалық зеңбірек орналастырылған, бірақ олардың 360 градусқа бұрылатын платформаларының арқасында кез келген жағдайға жұмылдырылуы мүмкін. 5½ дюймдік зеңбіректің таңдалуы негізгі және қосымша қару-жарақтардың оқ-дәрілерін өзара қолдануға мүмкіндік берді. Олар өздері жеке басқыншылықты тоқтатуға жеткілікті күшті болмаса да, жау флотына көп зиян келтіре алатын еді.

Бұрынғы резиденттер

1842 жылы «Виндзор қасіресін» құтқарудан кейін Инис Кэтай Шаннон сағасының лоцмандары мен олардың отбасыларының мекені болды. Аралдың негізгі отбасылары Бреннан, Меликан, Сканлан, Макмахон, Костелло, Хехир, Моран, Кроти және Гриффин болды. Лоцмандар өте білікті теңізшілер болды, келіп тұратын және кетіп бара жатқан кемелерге жету үшін тек жергілікті қайықтарды (кенеп қайықтар) пайдаланды. Инис Кэтай тұрғындары Ұлы ашаршылық кезінде Килруш және Ирландияның көп бөлігінде болған өлім-жұлым мен эмиграциядан құтылған сияқты. Аралдың жалпы халқы, сарбаздарды қоса алғанда, 1841 жылы 65-тен 1851 жылы 99-ға, ал 1861 жылы 139-ға дейін өсті. Осы кезеңде үйлердің саны 1841 жылы тоғыздан 1861 жылы 24-ке дейін артты. Құрлықтағы қабірлердегі естелік жазулары 1845-1850 жылдар аралығында арал тұрғындарының қайтыс болғаны туралы ешқандай мәлімет көрсетпейді. Балық аулау, Англияға аштықтан экспортталатын тауарларға байланысты қосымша кемелердің қатынысы, сондай-ақ лоцмандар мен олардың отбасылары үшін жақсы жұмыс орындарының ашылуына себеп болды деп есептеледі. Соңғы тұрғындар 1969 жылы аралды тастап кетті.