Кіріспе

Еуропалық дриопитектердің жойылып кеткен үлкен маймылдардың таксономиясы көп дау-жанжалға себеп болды, жаңа үлгілердің ұсақ айырмашылықтарына негізделген жаңа түрлер немесе туыстар анықталып, нәтижесінде бірнеше ескірген түрлер пайда болды. 1965 жылы ағылшын палеоантропологы Дэвид Пилбим және американдық палеонтолог Элвин Л. Симонс сол кезде Ескі әлемнің әртүрлі аймақтарынан алынған үлгілерді қамтитын туысты үш кіші туысқа бөлді: Еуропадағы Дриопитек, Азиядағы Сивапитек және Африкадағы Проконсул. Кейіннен осы кіші туыстардың әрқайсысын туыс деңгейіне көтеру мәселесі талқыланды. 1979 жылы Сивапитек туысқа дейін көтерілді, ал Дриопитек Еуропадағы Дриопитек және Африкадағы Проконсул, Лимнопитек және Рангапитек кіші туыстарына қайта бөлінді. Осы уақыттан бері көптеген түрлер анықталды және қайта жіктеліп, 21-ғасырға қарай туысқа D. fontani, D. brancoi, D. laietanus және D. crusafonti кірді. Алайда, 2009 жылы D. fontani-нің ішінара бас сүйегінің табылуы олардың көпшілігін, жаңа құрылған Hispanopithecus сияқты, басқа туыстарға бөлуге әкелді, себебі шатасудың бір бөлігі Dryopithecus-тың толық емес және анықсыз диагностикалық ерекшеліктері бар голотипінің фрагменттілігінен туындады. Шымпанзелердің тіс дамуына сүйенсек, ол 6-8 жаста болған, ал ересек D. fontani-де голотиптен алынған бірнеше диагностикалық белгілер жоғалады; Табылатын жерден сол жақ қолдың жартылай сүйегі, қосымша жамбас сүйегі (MNHNP 1872 2), сол жақ төменгі жақ сүйегі және бес оқшауланған тіс белгілі. Испанияның Каталониядағы Vallès Penedès аймағынан ер адамның жартылай беті, IPS35026, және жамбас сүйегі, IPS41724. Дриопитектер олардың құрметіне аталған үлкен маймылдар тайпасы Дриопитекинге, сондай-ақ Hispanopithecus, Rudapithecus, Ouranopithecus, Anoiapithecus және Pierolapithecus түрлеріне жатқызылады, бірақ соңғы екеуі Дриопитектерге жатуы мүмкін. Дриопитекин орангутанның (Ponginae) тармағы, африкалық маймылдар мен адамдардың (Homininae) ата-тегі немесе жекеленген тармақ (Dryopithecinae) ретінде қарастырылады. Дриопитек Миоцен климаттық оптималының жылы климатында Еуропаның кеңейіп жатқан орманды аймақтарындағы үлкен маймылдардың бейімделу радиациясының бір бөлігі болды, бұл ерте немесе орта Миоцендегі африкалық маймылдардан тараған болуы мүмкін, олар алдағы орта Миоцендік бұзылу кезінде (салқындау оқиғасы) әртараптанды. Ұлы маймылдар алғаш Еуропа немесе Азияда пайда болып, содан кейін Африкаға көшіп келген болуы мүмкін.

Сипаттама

Испан IPS41724-тің жамбас басының өлшемдеріне сүйене отырып, ерекек Dryopithecus-тің тірі салмағы бағаланды. Жамбас мойны, жамбас басын жамбас денесімен байланыстыратын, аса ұзын да, тік те емес; жамбас басы үлкен трохантерге қарай төмен орналасқан; ал кіші трохантер артқы жағына қарай жылжыған. Бұл сипаттамалардың барлығы жамбас буынының қозғалғыштығы үшін маңызды және төрт аяқты қозғалыс түрін, аспалы емес, көрсетеді. Тіс эмалінің тозуы Dryopithecus-тің жұмсақ және қатты тағамдарды жегенін көрсетеді, бұл олардың әртүрлі тағамдармен қоректенгенін немесе қажет болғанда қатты тағамдарды жегенін білдіреді. Дегенмен, оның арнайыланбаған тістері оның икемді диетаға ие екенін көрсетеді, ал үлкен дене мөлшері аз қорытылатын тағамдарды өңдеуге көмектесетін үлкен ішекке мүмкіндік берген, мысалы, ашаршылық кезінде қазіргі маймылдар сияқты жапырақтарды (жапырақ жеу) қосатын болған. Қазіргі маймылдардан өзгеше, Dryopithecus-тің диетасында көмірсулар көп, ал талшықтар аз болған.

Палеоэкология

Дриопитектердің қалдықтары көбінесе бірнеше ірі сүтқоректілермен байланысты, мысалы, сопақшалар (мысалы, Гомфотериум сияқты, бірақ оған ғана шектелмейді), носорогтар (мысалы, Лартетотериум), шошқалар (мысалы, Листриодон), мүйізділер (мысалы, Миотрагоцерус), жылқылар (мысалы, Анхитериум), гиеналар (мысалы, Протиктитериум) және мысықтар (мысалы, Псеудаэлурус). Басқа да байланысты приматтар – үлкен маймылдар Hispanopithecus, Anoiapithecus және Pierolapithecus; сондай-ақ, pliopithecid маймылы Pliopithecus. Бұл жануарлар тобы жылы, орманды, паратропикалық ылғалды жерлерге тән және ол маусымдық климатта өмір сүрген болуы мүмкін. Австриялық Дриопитек үшін Прунус, жүзім, қара шөп, жидек ағаштары, хиккори және қастаң сияқты өсімдіктер маңызды жеміс көзі болған болуы мүмкін; ал соңғы екеуі – емен, бук, елім және қарағай балдығының көзі болған.