Луиджи Чибрарио: Итальян саяхатшысы және тарихшысы
Luigi, Count Cibrario
Луиджи Чибрарио (1802-1870) – итальяндық саяхатшы, тарихшы. Пьемонт аристократы, заң профессоры, Карл Альберт патшаның кеңесшісі болған. Тарихымен аты шықты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық саясаткер және тарихшы Луиджи, граф Кибрарио (23 ақпан 1802 жылы Усеглио, Пьемонт – 1 қазан 1870 жылы) – итальяндық мемлекет қайраткері және тарихшы.
Italian politician and historian
Luigi, Count Cibrario (23 February 1802 in Usseglio, Piedmont1 October 1870) was an Italian statesman and historian.
Өмірбаян
Кибрарио қазіргі Турин провинциясындағы Усеглио қаласында туған, асыл, бірақ кедей Пьемонт отбасының ұрпағы. Ол он алты жасында стипендия алды және он сегізінде әдебиетті оқытуға кірісті. Болашақ корольге, сол кездегі Савойя князі Карниньяноға, ұлы Виктор Эммануэльдің дүниеге келуіне арналған өлеңдері княздың назарын аударды және олардың ұзақ қарым-қатынасының бастауы болды. Ол Сардиния мемлекеттік қызметіне қабылданды және 1824 жылы канондық және азаматтық құқықтан лекция оқуға тағайындалды. Оның басты қызығушылығы – ежелгі құжаттарды зерттеу, сондықтан ол Савойя тарихына қатысты харталарды іздеу үшін Швейцария, Франция және Германия архивтеріне жіберілді. 1848 жылғы төңкеріс кезінде австриялықтар Венециядан қуылғаннан кейін, Кибрарио Пьемонтпен бірігу туралы келіссөздер жүргізу үшін Коллимен бірге сол қалаға жіберілді. Алайда, король Карл Альберт пен Австрия арасындағы қарулы тыныштық туралы жаңалық келген соң, бұл ұсыныс орындалмады және екі делегат жаулық демонстрацияның нысаны болды. 1848 жылдың қазан айында Кибрарио сенатор атанды, ал Новара шайқасынан кейін (1849 жылдың наурызында), Карл Альберт тақтан бас тартып, Порто маңындағы монастырға кеткен кезде, Кибрарио мен граф Джачинто ди Коллегно Сенат атынан құлаған корольге көңіл айту үшін жіберілді. Ол 28 мамырда Портуға жетіп, бір айдан кейін, Карл Альберттің қайтысы туралы хабардан бұрын Туринге оралды. 1852 жылдың мамырында ол қайта құрылған d'Azeglio кабинетінде қаржы министрі болды, кейін Кавур кабинетінде білім министрі қызметін атқарды. Сол жылы ол Әулие Маврикий және Лазарь орденінің хатшысы болып тағайындалды. 1853 жылы Австрияның Пьемонтта натурализацияланған Ломбардиялықтардың мүлкін тәркілеуіне қарсы наразылық білдірген күшті меморандумды ол жазды. Ол Кавурдың Қырым саясатын (1855) ынталы түрде қолдады, ал генерал ла Мармора экспедициялық корпустың басшысы болып кеткенде және Кавур соғыс министрлігін қабылдағанда, Кибрарио Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Ол департаменттің жұмысын өте шеберлікпен жүргізіп, Кавурға Пьемонтты Париж конгресіне ірі державалармен тең дәрежеде қабылдауға көмектесті. Сыртқы істер министрлігінен кеткеннен кейін Кибрарио граф титулын алды. 1860 жылы ол Виктор Эммануэль үкіметі мен Сан-Марино республикасы арасында делдалдық жасап, соңғысының бостандықтарына кепілдік беретін келісімге келді. 1866 жылғы соғыстан кейін Австрия Венецияны жоғалтқаннан кейін, Кибрарио бұл үкіметпен Ломбардия мен Венециядан Венаға әкетілген мемлекеттік құжаттар мен өнер туындыларын қайтару туралы келіссөздер жүргізді. Граф Кибрарио 1870 жылдың күзінде Гарда көлінің жағасында Сало қаласының жанында қайтыс болды.
Born in Usseglio, in what is now the province of Turin, Cibrario was descended from a noble but impoverished Piedmontese family. He won a scholarship at the age of sixteen, and was teaching literature at eighteen. His verses to future king Charles Albert, then prince of Savoy Carignano, on the birth of his son Victor Emmanuel, attracted the prince's attention and proved the beginning of a long intimacy. He entered the Sardinian civil service, and in 1824 was appointed lecturer on canon and civil law. His chief interest was the study of ancient documents, and he was sent to search the archives of Switzerland, France and Germany for charters relating to the history of Savoy. During the Revolutions of 1848, after the expulsion of the Austrians from Venice, Cibrario was sent to that city with Colli to negotiate its union with Piedmont. But the proposal fell through when news arrived of the armistice between King Charles Albert and Austria, and the two delegates were made the objects of a hostile demonstration. In October 1848 Cibrario was made senator, and after the Battle of Novara (March 1849), when Charles Albert abdicated and retired to a monastery near Porto, Cibrario and Count Giacinto di Collegno were sent as representatives of the Senate to express the sympathy of that body with the fallen king. He reached Oporto on 28 May, and after staying there for a month returned to Turin, which he reached just before the news of Charles Albert's death. In May 1852 he became minister of finance in the reconstructed d'Azeglio cabinet, and was later minister of education in that of Cavour. In the same year he was appointed secretary to the Order of Saints Maurice and Lazarus. It was he who in 1853 dictated the vigorous memorandum of protest against the confiscation by Austria of the property of Lombard exiles who had been naturalized in Piedmont. He strongly supported Cavour's Crimean policy (1855), and when General la Marmora departed in command of the expeditionary force and Cavour took the war office, Cibrario was made Minister for Foreign Affairs. He conducted the business of the department with great skill, and ably seconded Cavour in bringing about the admission of Piedmont to the Congress of Paris on an equal footing with the great powers. On retiring from the foreign office Cibrario was created count. In 1860 he acted as mediator between Victor Emmanuel's government and the republic of San Marino, and arranged a treaty by which the latter's liberties were guaranteed. After the war of 1866 by which Austria lost Venetia, Cibrario negotiated with that government for the restitution of state papers and art treasures removed by it from Lombardy and Venetia to Vienna. Count Cibrario died near Salò on Lake Garda in autumn 1870.