Ресейлік княжна Наталья Палей: Өмір жолы мен тағдыры

Кіріспе

Романовтар әулетінің мүшесі (1905–1981)

Наталья Павловна Палей (Наталья Павловна Палей; 5 желтоқсан 1905 – 27 желтоқсан 1981) – Романовтар әулетінің билік мұрагері емес мүшесі, орыс аристократы. Ресейдің Ұлы князі Павел Александровичтің қызы, ол Ресейдің соңғы императоры Николай II-нің туысы болған. Ресей революциясынан кейін ол алдымен Францияға, содан кейін АҚШ-қа эмиграциялады. Ол модель, әлеуметтік өмірге белсенді қатысушы, сатушы және қысқа мерзімге киноактриса болып жұмыс істеді.

Ерте өмір

Ол 1905 жылдың 5 желтоқсанында Францияның Париж қаласына жақын, Булонь-сюр-Сендегі ата-анасының үйінде, Виктор Гюго даңғылы, 2-үй (қазіргі Роберт Шуман даңғылы, 4-үй) дүниеге келді. Ол Ресейдің Ұлы князі Павел Александрович пен оның морганаттық екінші әйелі, венгр тегінен шыққан Ольга Валериановна Карновичтің кіші қызы болды. Оның ата-анасы 1895 жылы Санкт-Петербургте танысқан, ол кезде Ольга Карнович офицерге үйленген, одан үш баласы болған. 1904 жылы Ұлы князь Павел Баварияның регенті Леопольд арқылы әйелі мен балаларына гербпен бірге, фон Хоэнфелсен графы/графинясының мұрагерлік атағын беруді ұйымдастырды. Осылайша Наталья, оның туған бауырлары мен анасы осы уақыттан бастап танылды. Сол айда Натальяның ағасы, князь Владимир Палей, әскерге қатысты. Натальяның әкесі, Ұлы князь Павел, денсаулығы нашар болғанымен, дәрігердің кеңесіне қарамастан, 1916 жылы гвардиялық полкке қолбасшылық ету үшін кетіп қалды. Бала кезінде Наталья көңілді әрі жанды болған, оның мұрны тік, екі беті қызғылт, әдемі сары кербуылдары болған. Оның балалық шағын үлкен әпкесі естеліктерінде былай деп сипаттаған: «Қыздар ағаларын өте құрметтеген және оған қатты бейімделген. Володя осы мүмкіндікті пайдаланып, олардан барлық қалауларын орындауды талап еткен. Оларды өзі жазған пьесаларда репетициялау кезінде ол сағаттап аяусыз жаттықтырған. Оның назарына риза болған әпкелері оның барлық тіл тиектеріне, сөгістеріне, тіпті соққыларына шыдамдылықпен төтеп берген. Ол оларды жиі жылатқан, бірақ олар әрқашан жаңа пьесаны бірдей құлшыныспен ойнаған және мен немесе басқа ересектер оларды Володияның қасақана басқыншылығынан қорғауға тырысқанда, оны бағаламаған». 1917 жылдың наурыз айында Ресей монархиясы құлаған кезде, елден кетудің орнына, Ұлы князь Павел мен оның әйелі алдағы қауіпті көре алмағандықтан, төңкерістің ортасындағы сәнді үйлерінде қалуға шешім қабылдады. II Николай патша мен оның отбасы Сібірге жер аударылған кезде, Наталья мен оның отбасы 1917 жылдың қазанында большевиктер билікке келгеннен кейін жағдай нашарлаған сарайда қалды. 1918 жылдың қаңтар айының басында олар үлкен Царское Село сарайын жылытуға шамалары келмеді, сондықтан Ұлы князь Борис Владимировичке тиесілі Царское Селодағы ағылшын дачасына көшуге мәжбүр болды. Бұрынғы үйлері иеліктен алынып, мұражайға айналдырылды, ал Ленин өзі олардың машинасымен жүрді. 1918 жылдың наурыз айында революция өзінің ықпалын күшейтті. Романовтар отбасының барлық еркек мүшелері, соның ішінде Натальяның ағасы Владимир, Чека штаб-пәтерінде тіркелуге міндеттелді, және көп ұзамай олар Ресейдің ішкі аумағына жер аударылды. Ольга 14 және 12 жастағы екі кіші қызын, Ирина мен Натальяны, ағылшын тәрбиешісіне қалдырып, күйеуінің түрмесіне жақын болу үшін қызы Марианна Пистолькорспен бірге көшіп кетті. Ол өз заманының ұлы фотографтарының сүйікті моделі болды: Эдвард Штайхен, Сесил Битон, Хорст П. Хорст, Андре Дурст және Джордж Хойнген Хуэн. Олардың қарым-қатынасы Жан Коктомен құмарлыққа толы, бірақ платондық қарым-қатынас бастаған кезде аяқталды, ол Лифар сияқты және оған тартылған көптеген ерлер сияқты гомосексуал болды. Ол бельгиялық актриса Ив Фрэнсиспен актерлік өнерді оқыды, ол режиссер Луи Делюктің бұрынғы әйелі болды. Оның алғашқы фильмі - күйеуінің туысы Марсель Л’Эрбиердің «Л’эпервье» (1933) фильмі. Бұл ыңғайлы неке болды. Уилсон ақылды, бай және жақсы серік болды. Принцесса Натальяның аты мен әлеуметтік дағдылары оның Бродвей продюсері ретінде бизнесі үшін маңызды болды. Принцесса Наталья күйеуінің әзіл-қалжыңын ұнатты, ал оның гомосексуализмі оның физикалық сүйіспеншіліктен жиренуіне сай келді. Балалары болмаған бұл жұбайлар Манхэттендегі Орталық парке қарап тұрған пәтерде тұрып қалды. Олар көп саяхаттады: Сент-Мориц, Лондон және Венеция сүйікті демалыс орындары болды. Екінші дүниежүзілік соғыс Наталья ханшайымына тек оның отбасы мен достары шетелде тұрғандықтан ғана әсер етті. Ол 1947 жылы Францияға қайтып келсе де, Еуропаға саяхаттарын аралап, Манхэттендегі шығыс 57-ші көшедегі сәнді үйінде көбірек уақыт өткізді. Кейін ол Парк-авенюдегі басқа бір үйге көшіп барды. Оның Монтего-Бейде (Ямайка) шағын коттеджі, Фэрфилдте (Коннектикут) үлкен мүлігі болды. 1941 жылдың 5 ақпанында Наталья американдық азаматтыққа қабылданды. Ол Нью-Йорктегі әйгілі қоғамда танымал болды және өзінің сұлулығы мен әсемдігі үшін сәнді шараларда жиі көзге түсті. Көп жылдар бойы Наталья ханшайымы Mainbocher сән үйінің жарнамашысы ретінде жұмыс істеді. 1950 жылдары Уилсонның мансабы төмендеді. Ол көп ішімдік ішіп, психикалық тұрақсыздыққа ұшырады. Наталья оған көмектесуге тырысты, бірақ ол өзін-өзі жоқ қылды. Денесі шешілген күйде, көбінесе зорлық-зомбылық көрсетіп, санасы нашарлаған күйде ол 1961 жылдың қараша айында 62 жасында қайтыс болды.

She was born as Countess Natalia Pavlovna von Hohenfelsen at her parents' home, 2 Avenue Victor Hugo (now 4 Avenue Robert Schuman), in Boulogne sur Seine, close to Paris, France, on 5 December 1905. She was the youngest child of Grand Duke Paul Alexandrovich of Russia and his morganatic second wife, Olga Valerianovna Karnovich, who was of Hungarian descent. Her parents had met in St. Petersburg in 1895 when Olga Karnovich was married to an officer, by whom she had three children. In 1904, Grand Duke Paul arranged through Prince Regent Leopold of Bavaria for his wife and their children to be granted the hereditary title of Count/Countess von Hohenfelsen, with a coat of arms. This was the name by which Natalia, her full siblings, and their mother would be known from then on. The same month, Natalia's brother, Prince Vladimir Paley, joined a regiment. Though he was in poor health, Natalia's father, Grand Duke Paul, ignoring his doctor's advice, left to take command of a Guards regiment in 1916. As a child, Natalia was gay and animated, described as having a turned up nose, pink cheeks and beautiful blonde curls. Her childhood was described by her older half sister in her memoirs:"The girls revered their brother and greatly admired him. Volodia took advantage of this to make them carry out all his desires. In rehearsing them in the plays he wrote he worked them mercilessly for hours on end. Highly flattered by his attention his sisters endured patiently all his rudeness, his scoldings, even his slaps. He often made them cry, yet they always took up a new play with the same enthusiasm and did not in the least appreciate it when I or some other grown up tried to protect them from Volodia's arbitrary tyranny. "At the fall of the Russian monarchy in March 1917, instead of leaving the country, Grand Duke Paul and his wife, not seeing the dangers ahead, decided to stay in their luxurious estate amid the upheaval. As Tsar Nicholas II and his family were sent to internal exile in Siberia, Natalia and her family remained in their palace under increasingly deteriorating conditions after the Bolsheviks rise to power in October 1917. By early January 1918, they could no longer afford to heat their large Tsarkoe Selo palace, and they were forced to move to an English dacha at Tsarkoe Selo that belonged to Grand Duke Boris Vladimirovich. Their former home was expropriated and turned into a museum, while Lenin himself rode in their car. In March 1918, the revolution tightened its grip. All male members of the Romanov family, including Natalia's brother Vladimir, were ordered to register at Cheka headquarters, and shortly after they were sent away into internal Russian exile. In desperation, Olga left her two youngest daughters, Irina and Natalia, aged 14 and 12, under the care of their English governess, moving with her daughter Marianne Pistohlkors to be closer to her husband's prison. She was a favorite model for the great photographers of her time: Edward Steichen, Cecil Beaton, Horst P. Horst, André Durst and George Hoyningen Huene. Their relationship ended when she began a passionate but platonic relationship with Jean Cocteau, who, like Lifar and most men she was attracted to, was homosexual. and studied acting with Belgian actress Eve Francis, the former wife of director Louis Delluc. Her first film was L'epervier (1933), directed by Marcel L'Herbier, her husband's cousin. It was a marriage of convenience. Wilson was intelligent, rich and a good companion. Princess Natalia's name and social skills were assets to his business as a Broadway producer. Princess Natalia liked her husband's humor, and his homosexuality suited her distaste for physical love. The couple, who would not have children, settled in an apartment in Manhattan overlooking Central Park. They traveled extensively: Saint Moritz, London, and Venice were favorite vacation spots. World War II affected Princess Natalia only because her family and friends were living abroad. Though she went back to France in 1947, she spaced out her trips to Europe and spent more time in her luxurious residence: an apartment on East 57th Street in Manhattan. Later, she moved to another one on Park Avenue. She also had a cottage in Montego Bay, Jamaica, and a large property in Fairfield, Connecticut. On 5 February 1941, Princess Natalia became a naturalized American citizen. She was a well known socialite in New York City and was popular at fashionable events for her beauty and glamor. For many years, Princess Natalia worked in public relations as a promoter of the fashion house Mainbocher. During the 1950s, Wilson's career declined. He was a heavy drinker and became mentally imbalanced. Natalia tried to help him, but he was self destructive. Confined to a wheelchair, often violent, and in a state of increasing dementia, he died in November 1961, at age 62.

Соңғы жылдар

Күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Наталья ханшайым қоғамдық өмірден шеттеді. Өмірінің соңғы екі онжылдығында ол Манхэттендегі пәтерінде үй жануарларымен жалғыз өмір сүрді. Оның жалғыз қызығушылықтары теледидар көру және кроссвордтар шешу болды. Ол диабетке шалдығып, көру қабілетін бірте-бірте жоғалтты. Соқырлығы оны одан да көп оңашалап, уайымдады. Әпкесі Иринаға жазған хаттары мен телефон соққандары да сирек болды. 1970 жылдары оның жүрегі елжіреген немере інісі, принц Мишель Федорович Романов, оны Манхэттендегі пәтерінде көруге тырысты, бірақ ол онымен кездесуден бас тартты, себебі оның мұңды жағдайын көргісі келмеді. 1981 жылдың желтоқсан айында Наталья ханшайым ванна бөлмесінде құлап жарақат алды. Дәрігерлер жамбас мойнының сынығын анықтады. Ол Рузвельт ауруханасына жеткізілді, онда соңғы екі досының қорқынышына қарамастан, олар өлімге ұшырауы мүмкін деп ойлағандықтан, хирургтар сол түні операция жасауға шешім қабылдады. Наталья ханшайым 1981 жылдың 27 желтоқсанында таңертең Нью-Йорктегі Рузвельт ауруханасында қайтыс болды. Ол Нью-Джерси штатының Юинг қаласындағы Бірінші Пресвитериан шіркеуінің қорымында жерленді.