Фоскари әулеті: Венеция тарихындағы билік пен құлдырау трагедиясы

Кіріспе

Фоскарилар әулеті (ˈfoskari) – ежелгі венециялық ақсүйектер әулеті, 14-15 ғасырларда ең гүлденген кезеңіне жетті, Франческо Фоскаридің (1423–1457) дож болуымен аяқталды.

Тарих

Отбасылық дәстүрге сәйкес, олар Местре аймағынан шыққан және 10 ғасырдың соңында Венецияда қоныстанған, ал отбасының алғашқы мүшелері 11 ғасырдың басында жазбаша дереккөздерде тіркелген. Фоскарилер кейінгі ғасырларда аса маңызды болған жоқ, бірақ 13 ғасырда Төртінші крест жорығынан кейін 1276 жылға дейін Навагеро отбасымен бірге Грекияның Лемнос аралының билеушілері болды. Отбасының танымал болуына нақты көтерілуі 14 ғасырдың басында басталды, олар шамамен 150 патриций отбасының қатарына кіруге қол жеткізді, олар «Серрата» («Жабылу») деп аталатыннан кейін Венецияның Ұлы Кеңесінің мүшелері болу үшін мұрагерлік құқық алды. Ұлы Кеңеске мүше болу Венеция Республикасының жоғары лауазымдарының кез келгенін атқарудың шарты болғандықтан, бұдан былай жоғары дворяндық мемлекеттің бақылауын монополиялады. Отбасының алғашқы маңызды мүшесі – Никколо, ол Венецияда және оның құрлықтағы (терраферма) иеліктеріне көп ие болды. Солтүстік Италия князьдерімен байланысы 1328 жылы Верона лорды Кангранде I делла Скаладан рыцарьдық атақ алды, ал үш жылдан кейін Зеларино, Новента және Сан-Брусондағы иеліктерімен және Люксембургтің Иоаннынан граф атағын мұрагерлік етті. Ол үш рет үйленді және Джованни мен Якобелло есімді ұлдары мен Агнесина мен Мария есімді қыздары болды. Ол ұзақ және белгілі бір жетістікке жеткен мемлекеттік қызметте әскери қолбасшы, қала басшысы (подеста) және елші болып қызмет етті. Оның кем дегенде алты ұлы болды, олардың ішіндегі ең танымалдары Паоло – дін қызметкері, кейін Патрастың латын архиепископы, Никколо кіші және Франци Фоскари болды. 1412 жылы қайтыс болғанға дейін Никколо бірнеше саяси лауазымдарды атқарды, соның ішінде Корфу мен Верона губернаторы, герцог кеңесшісі және ақырында ондық кеңестің ықпалды мүшесі болды. Оның алты баласының ең үлкені болашақ дож Франческо Фоскари болды. Франци Фоскари 1424/25 жылы қайтыс болғанға дейін танымал мансапқа ие болды, ал оның ұлы Полидоро Фоскари Зара архиепископы болды. Отбасы өзінің шыңына Франческо Фоскаримен, 1423 жылдан 1457 жылға дейін Венеция дожы болған кезде жетті, онда ондық кеңес оны орнынан түсуге мәжбүрледі. Франческо Фоскаридің дождық билігі Венецияның террафермада кеңеюімен және Милан герцогтығымен соғыстарымен, сондай-ақ дождың күшейе берген автократиялық билігімен, оның ұлы Жакопо Фоскаридің парақорлық және сыбайлас жемқорлық үшін сотталуымен және жер аударылуымен ерекшеленді. Жакопоның нақты және айыптамалы жасаған істері дождың саяси қарсыластарына оған шабуыл жасауға мүмкіндік берді және Франческоның құлдырауында маңызды рөл атқарды. Мемлекет басшысы ретінде әрекет ететін, жалғыз тірі қалған ұлын жер аударылуға жіберуге мәжбүр болған әкенің трагедиялық көрінісі суретшілерге үлкен шабыт берді, мысалы, Лорд Байронның «Екі Фоскари» шығармасы, оның негізінде Джузеппе Верди «I due Foscari» операсын жазды. Отбасы одан кейін де жалғасты, бірақ бұрынғы беделін ешқашан қалпына келтірмеді. 1558 жылы бауырластар Никколо мен Луиджи Фоскари Венецияның жанындағы құрлықтағы (терраферма) Брента каналының жанында архитектор Андреа Палладиомен бірге жаңа виллаға тапсырыс берді. 1560 жылы аяқталып, Палладиан стилінің ең көрнекті мысалының бірі болды. Вилла 1926 жылы отбасы тарапынан сатылды, бірақ 1973 жылы қайта сатып алынып, бұрынғы даңқына қайтарылды. Онда мұражай орналасқан. 19 ғасырда граф Пьеро Фоскари Австрияның Каринтиядағы Патернион иелігінің мұрагері, Австрия графинясы Элизабет Видман Реццоникомен үйленді. Патернион қамалы, Пёллан және Крейзен қамалымен және 8800 гектар орманмен бірге бүгінгі күнге дейін Австрия филиалы, Фоскари Видман Реццонико графтарының меншігінде.

According to family tradition, they originated from the area of Mestre, and had settled in Venice proper in the late 10th century, and the first members of the family are attested in written sources in the early 11th century. The Foscari were not very important during the subsequent centuries, but in the 13th century, after the Fourth Crusade, they became rulers of the Greek island of Lemnos, along with the Navagero family, until 1276. The family's real rise to prominence began in the early 14th century, when they managed to be included among the c. 150 patrician families that held the hereditary right to be members of the Great Council of Venice following the so called "Serrata" ("Closing"). As membership in the Great Council was a prerequisite for holding any of the senior offices of the Republic of Venice, this meant that henceforth the upper nobility monopolized control of the state. The first important member of the family was Niccolò, who owned much property both in Venice and in the hinterland (terraferma). His contacts with the princes of northern Italy led to him being knighted by Cangrande I della Scala, Lord of Verona, in 1328, while three years later, he was enfeoffed over his estates at Zellarino, Noventa, and San Bruson and given the hereditary title of count by John of Luxemburg. Niccolò married three times and had two sons, Giovanni and Jacobello, and two daughters, Agnesina and Maria. Giovanni enjoyed a long and somewhat successful career in public office, serving as military commander, city governor (podesta), and ambassador. He had at least six sons, of whom the most prominent were Paolo, who became a priest and eventually rose to become Latin Archbishop of Patras, Niccolò the younger, and Franzi Foscari. Until his death in 1412, Niccolò served in a succession of political offices, including governor of Corfu and Verona, ducal councillor, and finally a member of the powerful Council of Ten. The eldest of his six children was the future doge Francesco Foscari. Franzi Foscari also followed a distinguished career until his death in 1424/25, and his son Polidoro Foscari rose to become Archbishop of Zara. The family reached its apogee under Francesco Foscari, Doge of Venice from 1423 to 1457, when he was forced to abdicate by the Council of Ten. Francesco Foscari's dogeship was marked by Venice's expansion in the terraferma and its wars with the Duchy of Milan, but also by the increasingly autocratic rule of the Doge, and the trials and exile of his son Jacopo Foscari for bribery and corruption. Jacopo's misdeeds, actual and alleged, provided a means for the Doge's political opponents to attack him, and played a major role in Francesco's own downfall. The tragic spectacle of a father, acting as head of state, forced to send his only surviving son into exile, provided much inspiration for artists, such as Lord Byron's The Two Foscari, on which Giuseppe Verdi based his opera I due Foscari. The family continued after that, but never recovered its former prominence. In 1558, brothers Nicolo and Luigi Foscari commissioned a new villa beside the Brenta canal on the terraferma, the main land near Venice, with architect Andrea Palladio. It was completed in 1560 and is one of the most splendid examples of Palladianism. The villa was sold by the family in 1926, but re purchased in 1973 and restored to its old glory. It houses a museum. In the 19th century count Piero Foscari married the Austrian countess Elisabeth Widmann Rezzonico, heiress of the lordship of Paternion in Carinthia, Austria. Paternion Castle, together with castles Pöllan and Kreuzen and 8,800 hectares of forest, are still today owned by the Austrian branch, the counts Foscari Widmann Rezzonico.