Кіріспе

Grand Union Canal) - Англиядағы канал, Лестершир мен Нортгемптоншир одағы каналының Лестерширдегі Фокстондан Нортон-Джанкшенге дейінгі, Grand Junction каналының Лонг Бакби Уорфқа жақын орналасқан. Ол қазір Ұлы Одақ каналының Лестер желісінің біріншісін құрайды.

Атауы

"Гранд Юнион" деген бастапқы атау Лестершир мен Нортгемптоншир одағы каналының (LNU) жалғасы немесе LNU-ның бастапқыда ұсынылған бағытының оңтүстік жартысының орнына келген. "Гранд Юнион" атауы 1894 жылы Grand Junction сатып алғанға дейін сақталып қалды және Grand Junction-тің Лестер желісі ретінде белгілі болды. Кейіннен үлкен Гранд Джункшн каналын Регент каналы сатып алды және 1929 жылдың 1 қаңтарынан бастап бүкіл желі Гранд Юнион каналы деп аталды. Екі Үлкен Одақ арасындағы түсініктілік қажет болған жағдайда, бастапқы Үлкен Одақ каналы әдетте Ескі Үлкен Одақ деп аталады.

Тарих

1793 жылы Лестершир мен Нортгемптоншир Одағы каналы туралы заң қабылданды: бұл Лестердің жанындағы Соар Навигациясын Нортгемптонның жанындағы Нене өзеніне және осылайша соңғысының Нортгемптон қол арқылы Гранд Джункшн каналына байланыстыратын болды. Лестершир мен Нортгемптон одағы 1797 жылы Дебдейл ауылына жетті, бірақ бұл ретте оның барлық ақшасын жұмсады. 1799 жылы Гранд-Джанкшн каналында жұмыс істейтін инженер Джеймс Барнстан каналдың Браунстондағы Гранд-Джанкшнға жету жолы туралы сұралды. 1802 жылы ол каналдың қалған бөлігін Гранд-Джанкшндағы Нортонға, ал Market Harborough-ға қарай бағыттау туралы қайта қаралған ұсынысты ұсынды. Содан кейін Томас Телфордтан пікір сұралды, ол да Нортонға баруды өзгертуге ұсыныс жасады, бірақ Маркет Харбороу қаласы арқылы. Бұл туралы келісім жасалды, бірақ 1809 жылы канал тек Маркет-Харбороға жетті, онда құрылыс тағы да аяқталды. Grand Junction Canal Company компаниясы шығыс Мидлендске маңызды бағыттың ашылуындағы бұл кешіктірулер туралы алаңдаушылық білдірді, бұл олардың каналына Трент өзенінен және Ноттингемшир мен Дербиширдің көмір кен орындарынан көлік тасымалын әкелетін еді. Олар Джеймс Барнс пен Томас Телфордтан маршрут мәселесін тағы да қайта қарауын сұрады және олар Лестершир мен Нортгемптоншир Одағының 1805 жылдан бері толық ашылған Гранд Джункшн каналымен салынып жатқан бөлігін байланыстыратын каналдың жоспарын жасады. Гранд-жанкшндегі тәжірибе кең қайықтар туннельдерден өте алмайтынына байланысты кешіктірулерге әкелетінін көрсетті, сондықтан Гранд-жанкшн жаңа каналдың тек тар құлыптармен ғана, бірақ кең туннельдер мен көпірлермен қайықтардың өтуіне мүмкіндік беру үшін қуанышты болды. Лестершир мен Нортгемптоншир жолы аяқталмағандықтан, Парламентке Grand Union Canal деп аталатын жаңа каналға рұқсат беру туралы заң жобасы ұсынылды. Акт 1810 жылы 24 мамырда "Нортгемптон графтығындағы Бакбидің маңында Гранд Джункшн каналына қосылу үшін Лестер графтығындағы Гумли еншісіндегі Юнион каналынан кеме жүретін канал жасау және ұстау туралы акт; және аталған арнадан кепілдікті кесіп алу үшін" деп аталды. Компанияның жарғылық капиталы 245 000 фунт стерлинг болатын, ал қажет болған жағдайда қосымша 50 000 фунт стерлинг жинауға өкілетті. Бенджамин Беван инженер болып жұмысқа алынды және Foxton-да құрылыс басталды. Өтетін жер телімі инженерлер үшін қиын болды, бұл бірнеше маршрут ұсыныстарынан көрінеді. Бұл мәселенің басты себебі - өзен аңғарлары мен басқа да жолдардың болмауы. Айналасында толқындар көп болғандықтан, жолдың тегіс болуы үшін көп рет бұрылу керек еді. Алайда, жол Джеймс Бриндлидің алғашқы арналары сияқты контурларға қатаң сақталмайды; ең нашар ықтимал ауытқулар кесулер, бөгеттер және екі маңызды туннельдер арқылы болдырмалды, біреуі Крикте, екіншісі Күйеу Босвортта. Сумен қамтамасыз ететін су қоймаларына қосылғандықтан, негізінен кеме жүретін қоректендіруші болып табылатын 3 км-лік Уэлфорд бұғазы қарашаға дейін аяқталмаған. Жобаның жалпы құны шамамен 292 000 фунт стерлинг болды, келесі жылы тағы 13 500 фунт стерлингке көтерілді. Негізгі желі ұзындығы 23,2 миль (37 км), Фокстон мен Уотфорд шлюздарының арасында 20,5 миль (33 км) деңгейлі фунт. Grand Union Canal-ның ашылуы Grand Junction Canal-ның солтүстік шың деңгейіне қосымша су көзі берді.

Даму

Жаңа канал коммерциялық жетістікке қол жеткізе алмады, себебі жергілікті көліктер аз болды және ол басқа каналдардан өтетін көліктерге арқа сүйеді. Компанияның хат-хабарларынан тарифтер туралы келіссөздерге көп күш жұмсалғаны көрінеді, бірақ ол мықты жағдайда емес еді, ал көмір Парламентінің құзырлы актісімен рұқсат етілген тарифтің үштен бір бөлігіне жуық мөлшерде тасымалданады. Шымкент темір және басқа ауыр құймалар тоннасына 1 1/2 денистер (0,6 пенс) ғана алынады, ал Монмутшир каналында сол кезде мұндай жүктер тоннасына 5 денистер (2 пенс) алынады. Осыған қарамастан, олар 1826 жылға қарай қарыздардың көп бөлігін өтеуге және акционерлерге бір пайыздық алғашқы дивиденд төлеуге қол жеткізді. 1836 жылы барлық қарыздар өтеліп, 1840 жылы дивиденд 1,25 пайызға дейін көтерілді.

Қалпына алу

1886 жылдың аяғында немесе 1887 жылдың басында Гранд Джункшн компаниясы Гранд Юнион каналын және Лестершир мен Нортгемптоншир Юнион каналын тексерді, содан кейін екеуіне де жол қозғалысын жақсарту және арттыру шаралары туралы жазды. Екеуі де Grand Junction-ке сатуға дайын екендіктерін білдірді, содан кейін олар екеуі үшін 5000 фунт ұсынды. Су қоймалары үлкен қаржыға ие болғандықтан, каналдар 25000 фунт стерлингке қарсы ұсыныс жасады, бірақ келісім жасалмады. 1893 жылы компания Fellows Morton & Clayton компаниясының Fellows Fellows-пен кездесті, ол Фокстон мен Уотфордтағы шлюздер кеңейтілсе және канал қазылса, жағдай әлдеқайда жақсы болады және олар үлкен бу қайықтарын пайдалана алады, бұл оларға темір жолмен бәсекелесуге мүмкіндік береді. Сұраныс жасағаннан кейін, Феллосқа екі арнаны да 20 000 фунт стерлингке ұсынды, ал Гранд Джункшн компаниясымен одан әрі талқылағаннан кейін, олар одан өздерінің агенті ретінде әрекет етуін және екеуін де сатып алуын сұрады. Ол Grand Union үшін 10 500 фунт стерлинг, ал Leicestershire және Northamptonshire Union үшін 6 500 фунт стерлинг, екі компания үшін әрекет еткен клеркке 250 фунт стерлинг төлейді. 1894 жылы сатып алуды рұқсат ететін Парламент актісі қабылданды, ал меншік құқығы 29 қыркүйекте берілді. Қамқорлыққа алғаннан кейін канал Grand Junction Canal-дің Лестер желісі ретінде белгілі болды. Гранд Джункшн өздері сатып алған каналдарды қазған және Лестер, Лафборо және Эреваш каналдарымен келіссөздер жүргізді, олар арқылы жол жүру үшін жол ақысын белгіледі. Содан кейін олар тағы да Fellows Morton & Clayton компаниясымен сөйлесіп, Grand Union жолындағы кең арқалық баржаларды пайдалануға мүмкіндік беретін жоспарларды қайта жаңғыртты. Фокстон шлюздарында көлбеу ұшақ салу жоспарлары 1897 жылдың шілдесінде мақұлданды, қараша айында тендерлер қабылданды, ал келісім-шарт Хаммерсмит қаласында орналасқан J & H Gwynne & Co компаниясына берілді. Дизайнды Гранд Джункшн каналының инженері Г.С. Томас жасаған, оған ағасы көмектескен, ал Гвинннің бағасы 14 130 фунт стерлинг болды. Екі теңгерімделген каисон әрқайсысы екі тар қайық немесе бір кең арқалық баржаны ұстай алады және оларды құлыптың жоғарғы және төменгі жақтары арасындағы 75 фут (23 м) ұшырауға немесе түсіруге мүмкіндік береді. Жер сатып алуды қоса алғанда, жалпы шығын 39 224 фунт болды, оған ұшақты қуаттандыру үшін мотор үйі мен бу қозғалтқышын қамтамасыз ету кірді. Ұшақ 1900 жылы 10 шілдеде пайдалануға берілді. Томас екінші еңіс жазықтықты ұнатпады, сондықтан Уотфордтағы шлюздерді кеңейту 1900 жылдың басында 17000 фунт стерлингке рұқсат етілді, бірақ наурыз айында, Фокстондағы жұмыстар аяқталып, еңіс жазықтығы іске қосылғанға дейін кейінге қалдырылды. Тамыз айында олар Fellows Morton & Clayton компаниясына көмір тасымалы төмендеп келе жатқанына шағымданды. Олар 1901 жылдың қараша мен 1902 жылдың ақпаны аралығында Уотфордтағы шлюздерді қайта салды. Жұмыс құны £5,545 болды, өйткені олар кеңейтілмеген, ал кең сәулелі кемелер ешқашан каналды пайдалана алмады. Схеманың сәтсіздігіне қарамастан, компания 1906 жылы өткен Корольдік комиссияға 80 тонналық баржаларды қабылдауға арналған басқа көптеген каналдарды жаңарту керектігін және тағы бірнеше еңіс ұшақтарды салу керектігін ұсынды. 1908 жылдың қарашасында Фокстондағы құлыптар түнгі уақытта жұмыс істеуге қайта ашылды, ал еңіс ұшақ 1910 жылдың қарашасында ресми түрде жұмысын тоқтатты, бірақ ол кем дегенде 1912 жылға дейін үзілістермен жұмыс істегені белгілі. 1926 жылы ол бөлшектеніп, 1928 жылы қоқыс ретінде сатылды. Бәсекеге қабілетті болу үшін Grand Junction компаниясы Regent's Canal компаниясымен сөйлесіп, әлдеқайда үлкен алаңдаушылық идеясы қалыптаса бастады. 1928 жылы тамызда Парламент актісі қолға алынды, ол Регент каналын, Гранд-жанкшенді, Уорвик пен Бирмингемді, Бирмингем мен Уорвик жанкшенін және Уорвик пен Нэптон каналдарын біріктіруге мүмкіндік берді. 1929 жылдың 1 қаңтарынан бастап жаңа компания жұмыс істей бастады, ал ескі Grand Union Canal (жаңа) Grand Union Canal құрамына енді. Бірмингемнен Лондонға дейінгі жолды 4 метрлік қайықтарды алуға мүмкіндік беру үшін 881 000 фунт жинап, 500 000 фунт стерлинг несиелер бойынша пайыздық төлемдерді жабу үшін үкіметтік гранттар алды, жұмыс 1931 жылы басталды. Компания содан кейін Фокстон және Уотфорд шлюздарын кеңейту үшін гранттар алуға шешім қабылдады және 1931 жылы алынған Парламент актісі бойынша Лестер, Лофборо және Эреваш каналдарын сатып алды. Екі қақпаны кеңейтудің бағаланған құны 144 000 фунт стерлинг болды, бірақ үкімет сол жылдың соңында грант беруден бас тартты, ал жұмыс е�...