Кіріспе
Ариматеялық Жүсіп пен Никодимнің Мәсіхті айқышқа шегелеп іліп алып, төмен түсіруі суреттелген көрініс. Мәсіхтің айқышқа шегеленіп, төмен түсірілуі (ποκαθήλωσις, Апокателозис) - бұл Ізгі хабарларда суреттелген, Иосиф Ариматеялық пен Никодимнің Мәсіхті айқышқа шегеленіп, төмен түсірген оқиғасы (Жохан 19,). Византия өнерінде бұл тақырып 9 ғасырда, ал Батыс елдерінде 10 ғасырдан бастап танымал болды. Кресттен түсу - Кресттің 13-ші аялдамасы, сондай-ақ, Қасиетті Мария Бағыштауының жеті қайғысының алтыншысы. Бұл тақырыпты суреттеуге жиі енгізілетін Ізгі хабарларда аталмаған басқа тұлғалар: кейде әлсіреп қалған Мәриямды қолдап суреттелген Ізгі хабаршы Жохан (оның аты Роджер ван дер Вейденнің төмендегі еңбегінде көрсетілгендей) және Магдалалық Мәриям. Ізгі хабарларда үш Марияны (Марқа 15-ші жазбада Мәриям Саломея туралы айтылған) қоса алғанда, айқышқа шегеленуді бақылап отырған әйелдердің саны анықталмаған, сонымен қатар, Қасиетті Мариям мен Магдалалық Мариям жерлеуді көрген.
The Descent from the Cross (Ἀποκαθήλωσις, Apokathelosis), or Deposition of Christ, is the scene, as depicted in art, from the Gospels' accounts of Joseph of Arimathea and Nicodemus taking Christ down from the cross after his crucifixion (John 19, ). In Byzantine art the topic became popular in the 9th century, and in the West from the 10th century. The Descent from the Cross is the 13th Station of the Cross, and is also the sixth of the Seven Sorrows of the Blessed Virgin Mary. Other figures not mentioned in the Gospels who are often included in depictions of this subject include John the Evangelist, who is sometimes depicted supporting a fainting Mary (as in the work below by Rogier van der Weyden), and Mary Magdalene. The Gospels mention an undefined number of women as watching the crucifixion, including The Three Marys, (Mary Salome being mentioned in Mark 15 ), and also that the Virgin Mary and Mary Magdalene saw the burial These and further women and unnamed male helpers are often shown.
Бейнелеудің дамуы
Тіпті ертедегі суреттерде де, оның құрамы мен әсіресе Мәсіхтің денесінің орны әртүрлі. Бұл көрініс әдетте Мәсіхтің айқышқа шегеленуі мен қабірге қойылуы арасындағы Мәсіхтің өмірі немесе азап шегуінің ортағасырлық циклдеріне енгізілген. Мәсіхтің жылауы немесе Пиета, Мәриям ұстап тұрған Мәсіхтің денесін көрсететін, осы екеуінің арасында араласа алады және жеке бейне ретінде, әсіресе мүсіндерде жиі кездеседі. Сондай-ақ, "Тәнді алып жүру" және "Тәнді майлау" бейнелері де қойылуы мүмкін. Соңғысы әсіресе православие өнерінде маңызды, ол Эпитафиоста көрсетілген. Ренессанс кезінде бұл тақырып құрбандық үстелінде танымал болды, ішінара композицияның қиындықтары мен оның тік пішінінің жарамдылығынан. Россо Фиорентиноның маниристикалық нұсқасы әдетте оның ең маңызды жұмысы деп саналады, ал Понтормоның құрбандық үстелінің кескіні оның ең амбициялық жұмысы болуы мүмкін. Бұл тақырыпты Рубенс пен Рембрандт бірнеше рет суретке түсірді, ол өзінің бір суреттерін (қазір Мюнхенде) үлкен баспа түрінде қайталады, оның жалғыз суреті негізінен ойылып жазылған, сондай-ақ тақырыптың тағы екі офортасын жасады.