Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Австралиялық актер (1889–1962)
Australian actor (1889–1962)
Харольд Фрейзер (9 қараша 1889 – 19 қаңтар 1962), кәсіби аты Снаб Поллард, Австралияда туған ваудевилл артисі, 1920 жылдары Голливудта үнсіз фильмдерде комедиялық рөлдермен танымал болды.
Harold Fraser (9 November 1889 – 19 January 1962), known professionally as Snub Pollard, was an Australian born vaudevillian who became a silent film comedian in Hollywood, popular in the 1920s.
Мансап
1889 жылдың 9 қарашасында Австралияның Мельбурн қаласында туған жас Гарри Фрейзер Поллардтың Лилипуциан опера компаниясымен сахнада өнер көрсете бастады. Компания он тоғызыншы ғасырдың соңы мен жиырмасыншы ғасырдың басында Австралия мен Жаңа Зеландияны аралап шыққан бірнеше табысты кәсіби балалар труппаларын басқарды. Көптеген актерлер сияқты, олардың ішінде Дафни Тротт болған, Фрейзер Полардты өзінің сахналық аты ретінде қабылдады. 1908 жылы Гарри Поллард Солтүстік Америкаға компанияның гастрольдік сапарына қосылды. Сапар аяқталғаннан кейін ол АҚШ-қа оралды. 1915 жылға қарай ол киноларда негізінен тіркелмеген рөлдерде көріне бастады. Мысалы, Чарльз Эптинг Полардты Чаплиннің 1915 жылғы "Теңіз жағасындағы" ("By the Sea") қысқа фильмінде анық көруге болатынын атап өтті. Кейінгі жылдары Поллард Хол Роучтың оны Лос-Анджелесте сахнада өнер көрсеткен кезде тапқанын айтты. Полард пен Бейби Дэниелс Гарольд Ллойдтың алғашқы фильмдерінде қосалқы рөлдерді ойнады. Ұзын беті бар Поллардтың қайсар Вильгельмнің мұртын кері бұрып таққан мұрты оның айқын белгісіне айналды. Ллойд көркем фильмдерге көшкенде, Ллойдтың продюсері Хэл Роуч Ллойдтың қысқа фильмдерін Поллардқа тапсырды. Снаб Поллардтың ең танымал комедиясы – 1923 жылғы "Бұл сыйлық" ("It's a Gift") фильмі, онда ол Руб Голдберг сияқты көптеген құрылғылардың, соның ішінде магнитпен жүретін машинаның ойлап табушысын ойнайды. 1923 жылдың басында, екінші рет үйленгеннен кейін Поллард әйелі Элизабетпен бірге Австралиядағы туыстарына қайтып келді. Оның сапары көп назар аударды және ол бірнеше театрларда кино бизнесі туралы сөйлеу үшін қайтадан пайда болды. 1926 жылдың мамырында төмен бюджетті Weiss Brothers Artclass студиясымен келісімшартқа отырғаннан кейін Поллард киноға оралды. Вайс Поллардқа водевильдік міндеттемесін аяқтауға рұқсат берді. Motion Picture World басылымы Поллардтың "жаңа комедиялар сериясының арасында күніне екі рет қойылымдарын жалғастыратынын, осылай жаңадан алған водевильдік танымалдылығын алдағы фильмдеріне пайдалы ету үшін" деп хабарлады. Полард Вайс үшін комедиялар жасаған алғашқы жұлдыз болды; студияның басқа сериялары комик кейіпкерлерге негізделген (Винни Винкл, Хеирбрейдт Гарри, Иззи және Лиззи), ал актерлердің есімдері жарияланбады. Полардтың Вайс үшін түсірген алғашқы екі фильмі жеке туындылар болды, бірақ ол көп ұзамай Мак Сеннеттің "семіз" комигі Марвин Лобакпен бірге Лорел мен Хардидің үлгісіндегі кедей адамдар жұбын құрды. "Снап пен семіз" кейіпкерлері "Стэн мен Олли" сюжеттерін және әзілдерін көшірді. Бұл сәйкестіктерге қарамастан, үнсіз комедия сериясы өзінің кішігірім нарығында сәтті болды және үш жыл бойы көрсетілді. Сериалдың соңғы фильмі "Соққы және қаш" ("Sock and Run") 1929 жылдың желтоқсан айында шықты. Полард пен Лобак ешқашан команда ретінде жарнамаланбады; Полард әрқашан басты рөлде болды, ал Лобак қосалқы актерлер тобын басқарды. Жаңа сөйлейтін фильмдер көптеген үнсіз жұлдыздар үшін қиындық тудырды, бірақ Поллард осы өзгеріске бейімделді. Продюсер Луис Вайс Голливудтағы дыбыс жазу студияларына қол жеткізе алмады, сондықтан 1929 жылдың шілдесінде Вайс Поллардты және режиссер Лесли Гудвинсті Ли ДеФорсттың фонофильм студиясында 10 сөйлейтін қысқа фильмді түсіру үшін Нью-Йоркке жіберді. Екі қысқа фильм – "Біз осындамыз" (1929) және "Тынышталыңдар" (1929) түсірілді, бірақ 1929 жылдың қазан айындағы қор нарығының құлдырауы одан әрі өндірісті тоқтатты. "Тынышталыңдар" нашар қабылдады; Variety басылымы оны "фильм комедиясы ретінде көрсетуге тырысатын үшінші деңгейдегі водевиль" деп атады. Шолуда іс-әрекеттің көп бөлігі DeForest студиясының шектеулі кеңістігін көрсететін бір ішкі декорацияда өткені айтылды. Вайс бауырлары өндірісті мерзімі белгісіз тоқтатты және Поллард қайтадан жұмыссыз қалды. Құлдыраудан кейін ол Нью-Джерси штатының Форт-Лидегі Метрополитен студиясында тәуелсіз өндірілетін сөйлейтін комедиялар сериясын жасау жоспарларын жариялады. Алайда, жоспарлар іске аспады және Поллард көркем фильмдерде кейіпкер комигі ретінде жұмыс табу үмітімен Калифорнияға оралды. Оның алғашқы сөйлейтін көркем фильмі – 1930 жылғы "Бұрынғы махаббат" ("Ex Flame") фильмі, ол тәуелсіз "Liberty Pictures" үшін түсірілді. 1930 жылдары Поллард Ұлы депрессия оның инвестицияларын жойғанын және ол дыбысты киноға бейімделе алмағанын мәлімдеді. Ол Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills) паркіне жерленді. Кино өнеріне қосқан үлесі үшін Поллардтың Голливудтың Даңқ аллеясындағы 6415½ Голливуд бульвары мекенжайында жұлдызы бар.
Born in Melbourne, Australia, on 9 November 1889, young Harry Fraser began performing with Pollard's Lilliputian Opera Company. The company ran several highly successful professional children's troupes that traveled Australia and New Zealand in the late nineteenth and early twentieth century. Like many of the actors in the popular juvenile company among them Daphne Trott Fraser adopted Pollard as his stage name. In 1908, Harry Pollard joined the company tour to North America. After the completion of the tour, he returned to the United States. By 1915, he was regularly appearing in uncredited roles in movies, for example, Charles Epting notes that Pollard can clearly be seen in Chaplin's 1915 short By the Sea. In later years, Pollard claimed Hal Roach had discovered him while he was performing on stage in Los Angeles. Pollard and Bebe Daniels played supporting roles in the early films of Harold Lloyd. The long faced Pollard sported a Kaiser Wilhelm mustache turned upside down; this became his trademark. When Lloyd advanced to feature films, Lloyd's producer Hal Roach conferred Lloyd's short subject series to Pollard. The most famous Snub Pollard comedy is 1923's It's a Gift, in which he plays an inventor of many Rube Goldberg like contraptions, including a car that runs by magnet power. In early 1923, shortly after his second marriage, Pollard returned with his wife Elizabeth to see his relations in Australia. His visit attracted considerable attention, and he appeared again in several theaters to speak about the motion picture business. Pollard returned to motion pictures when he was signed by the low budget Weiss Brothers Artclass studio in May 1926. Weiss allowed Pollard to complete his vaudeville commitment. Motion Picture World reported that Pollard "will continue his two a day performances in between the new series of comedies to be produced, in order that his newly gained vaudeville popularity may be made effective for his forthcoming films." Pollard was the first star name to make comedies for Weiss; the studio's other series were all based on comic characters (Winnie Winkle, Hairbreadth Harry, Izzie and Lizzie) and the performers' names were not promoted. Pollard's first two reelers for Weiss were solo vehicles, but he was soon teamed with Mack Sennett "fat" comic Marvin Loback as a poor man's version of Laurel and Hardy. The "Snub and Fat" characters copied the plots and gags of "Stan and Ollie". Despite the inevitable comparisons, the silent comedy series was successful within its smaller market and ran for three years. The series finale, Sock and Run, was released in December 1929. Pollard and Loback were never billed as a team; Pollard was always the headliner, and Loback led the supporting cast. The new talking pictures were a challenge for many silent stars, but Pollard made the transition. Producer Louis Weiss did not have access to soundstages in Hollywood, so in July 1929 Weiss sent Pollard and director Leslie Goodwins to New York, to film a new series of 10 talking two reelers at the Lee DeForest Phonofilm studio. Two shorts were completed Here We Are (1929) and Pipe Down (1929) before the stock market crash of October 1929 halted further production. Pipe Down was received poorly; Variety called it "third rate vaude stuff trying to pass off as film comedy." The review noted that most of the action took place on a single interior set, reflecting the limited space of the DeForest studio. The Weiss Bros. suspended production indefinitely and Pollard was again unemployed. In the wake of the crash, he announced plans for a series of talking comedies to be produced independently, at the Metropolitan Studio in Fort Lee, New Jersey. The plans fell through and Pollard returned to California, in hopes of landing work in feature films as a character comic. His first talking feature was Ex Flame (1930) for the independent Liberty Pictures. In the 1930s, Pollard claimed the Great Depression wiped out his investments and he could not adjust to the talkies. His interment was at Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills). For his contributions to motion pictures, Pollard has a star on the Hollywood Walk of Fame at 6415½ Hollywood Boulevard.