Кіріспе

Ағылшын әншісі, комедиан және актриса (1870–1922)

Матильда Элис Виктория Вуд (12 ақпан 1870 – 7 қазан 1922), кәсіби аты Мари Ллойд (ағылш. Marie Lloyd) – ағылшын музыкалық зал әншісі, комедиан және музыкалық театр актрисасы. Ол «The Boy I Love Is Up in the Gallery», «My Old Man (Said Follow the Van)» және «Oh Mr Porter What Shall I Do» сияқты әндерімен танымал болды. Ол өнер көрсетулерінде меңзеу мен екіұштылықты қолданғаны үшін сынға да, мақтауға да ұшырады, бірақ ұзақ және сәтті мансапқа ие болды, осының нәтижесінде оны «Музыка залының патшайымы» деп атады. Лондонда туған ол Хокстон қаласындағы «Eagle Tavern» мейрамханасында әкесімен таныстырылды. 1884 жылы ол Белла Делмер ретінде кәсіби дебют жасады, ал келесі жылы сахналық атын Мари Ллойдқа өзгертті. 1885 жылы ол «The Boy I Love Is Up in the Gallery» әнімен жетістікке жетті және Лондонның Вест-Эндтегі беделді театрларда жиі басты рөлдерде ойнады. 1891 жылы ол импресарио Огастус Харриспен бірге сол жылғы тамаша «Корольдік театр», Дрюри Лейн Рождестволық пантомимасы «Хэмпти Дэмптиде» өнер көрсету үшін келісім шарт жасады. Ол театрда тағы екі қойылымда – «Балалық Бо Пип» (1892) және «Робинзон Крузо» (1893) – ойнады. 1890-жылдардың ортасында Ллойд әндерінің ашық мазмұны үшін Ұлыбританияның театр цензурасымен жиі дауласты. 1894–1900 жылдар аралығында ол Франция, Америка, Австралия және Бельгияда жеке концертімен гастрольде болып, халықаралық деңгейде танымал болды. 1907 жылы ол музыкалық зал соғысы кезінде басқа орындаушыларға көмектесті және театрлардың алдындағы демонстрацияларға қатысып, орындаушылардың жалақысы мен жағдайларын жақсартуға наразылық білдірді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде, көптеген музыкалық зал әртістері сияқты, ол қарулы күштерге қосылуды қолдады, соғысқа көмектесу үшін ауруханалар мен өнеркәсіптік мекемелерге барып, көтеріңкі рух сыйлады. 1915 жылы ол өзінің жалғыз соғыс уақытындағы «Now You've Got Your Khaki On» әнін орындады, ол майдан шебіндегі әскерлердің сүйікті әніне айналды. Ллойдтің жеке өмірі жиі баспасөз назарында болды: ол үш рет үйленді, екі рет ажырасты және екі күйеуінің физикалық зорлық-зомбылық көрсеткені туралы сотта куәлік берді. Өмірінің соңғы жылдары ол әлі де музыкалық залдарда сұранысқа ие болды және 1919 жылы «My Old Man (Said Follow the Van)» әнімен кешкі өнер көрсетуде сәтті болды, ол оның ең танымал әндерінің бірі болды. Жеке өмірінде ол денсаулығының нашарлауына және алкогольге тәуелді болуына ұшырады, бұл екеуі де 1920-жылдары оның өнер мансабына шектеулер қойды. 1922 жылы ол Лондонның Альгамбра театрында соңғы өнер көрсетуін берді, сол кезде сахнада ауырды. Бірнеше күннен кейін ол 52 жасында қайтыс болды.

Отбасылық тарихы және ерте өмір

Ллойд 1870 жылдың 12 ақпанында Лондондағы Хокстонда дүниеге келген. Оның әкесі Джон Вуд (1847–1940) – жасанды гүлдер жасаушы және официант болған; анасы Матильда Мэри Кэролайн Арчер (1849–1931) – киім тігуші және костюм дизайнері. Ллойд тоғыз баланың ең үлкені болғандықтан, отбасы ішінде Тилли деп аталды. refn| Оның бауырлары: Джон (17 желтоқсан 1871 ж.т.); Алиса (20 қазан 1873 ж.т.); Грейс (13 қазан 1875 ж.т.); Дейзи (15 қыркүйек 1877 ж.т.); Рози (5 маусым 1879 ж.т.); Энни (25 маусым 1883 ж.т.); Сидней (1 сәуір 1885 ж.т.); және Мод (25 қыркүйек 1890 ж.т.). Джон, Грейс және Энни – өнерге қатыспаған жалғыз балалар. Перси мен Мэй екеуі нәресте кезінде қайтыс болды, біреуі – қызылшадан, екіншісі – жарақаттан қаза тапты. Отбасының жағдайы қаржылық тұрғыдан жақсы болды. Ллойд көбінесе мансап мәселесінде анасынан кеңес алатын, оның отбасыдағы ықпалы зор болды. Ллойд Лондонның Бат-стрит көшесіндегі мектепке барып оқыды, бірақ формальды білімді ұнатпады және жиі сабақтан қашып қалатын; екі ата-анасы да жұмыс істегендіктен, ол бауырларына аналық қамқорлық жасап, оларды көңіл көтеріп, таза және жақсы күтімге алуға көмектесті. Әпкесі Алисамен бірге Вуд балаларының үйде өнер көрсететін шараларын ұйымдастырды. Ллойд отбасын көңілдестіруді ұнатты және 1879 жылы өзінің бауырларынан құралған "Фейри Белл" труппасы деп аталатын миниатюралық труппа құруға шешім қабылдады. Бұл оқиға нәтижесінде Куртенэ 1894 жылы оның адалдығын бұзғаны үшін ажырасу процесін бастады.

Қауіпсіз бедел және Атлантиканы аралау турлары

1895 жылы Ллойдтің ашық-жарқын әндері театр сыншылары мен ықпалды феминистерден жиі сынға ұшырады. Осының салдарынан, ол театр цензурасының қатаң қарсылығына жиі тап болды, бұл оның мансабының соңына дейін жалғасты. Жазушы және феминист Лора Ормистон Чант, Әлеуметтік тазалық альянсының мүшесі болған ол, музыкалық залдардың әдепсіздігін ұнатпады және олардың жезөкшелерге тартымды орындар екенін ойлады. Оның науқаны Лондон округтік кеңесін Лестер алаңындағы Империя театрының жаяу алаңына үлкен экрандар орнатуға көндірді, бұл лицензиялау шарттарының бір бөлігі болды. Экрандар көпшілікке ұнамады және наразылық білдірушілер, олардың ішінде жас Уинстон Черчилль, кейін оларды алып тастады. Сол қарашада Ллойд "Тиволи" театрында "Джонни Джонс" әнін орындады, ол өмірдің шындығын жақын досы арқылы білген қыз туралы әңгімелейді. Әннің сөзі әдепсіз болмаса да, Ллойдтың оны орындау манері – көз қырықтыру, ишара жасау және көрермендермен құпия байланыс орнату себепті, оны туысызданған деп санайтын. Әлеуметтік реформаторлар "Джонни Джонс" әнін туысызданған деп сынады, бірақ сол кездегі басқа әндерге қарағанда оның әсері аз болды. Музыкалық залдың лицензиясы біткен кезде, Лицензиялау комитеті музыкалық зал әндерінің мәтінін жаңаруға қарсы дәлел ретінде пайдалануға тырысты. Ол Джордж Ле Брунн жазған "Ой! Мистер Портер" және "Аздаған нәрсеге құмарлық", кейін наразылықтардан кейін "Мен капуста мен пияздың арасында отырамын" деп атады. Бұл әндер комитетке ешқандай кінә табуға мүмкіндік бермейтіндей орындалды. Кеңестің араласуына наразылық білдіріп, ол Альфред Теннисонның "Бақшаға кел, Мод" атты тұрмыстық балладасын әртүрлі ишаралармен орындап, әрбір сылтауды көрсетті. Комитет осы орындаудан таң қалды, бірақ Ллойд кейіннен туысызданудың "бәрі ойда" екенін айтты. Әлеуметтік толқуды болдырмау үшін Хакни кеңесі 1896 жылдың 7 қазанында лицензиялық шектеулерді жойды. 1896 жылы Ллойд қызымен бірге Оңтүстік Африкаға сапарлады, ол анасымен бірге "Кішкентай Моди Куртенэй" рөлінде сахнаға шықты. Ллойд британдық кәсіпкер Барни Барнатоның назарына ілікті, ол алмаз және алтын өндіруге жауапты болды. Барнато оны баурап алу үшін оған көптеген сыйлықтар берді, бірақ оның әрекеттері сәтсіз аяқталды, алайда олар 1897 жылы қайтыс болғанға дейін дос болып қалды. Бұл тур Ллойд үшін сәтті аяқталды және оның әндері Оңтүстік Африкалық көрермендер арасында танымал болды. Ол "Бір көзді қысып қара", "Твигги Вес", "Сәлем, сәлем, сәлем", "Вакки, Вакки, Вак!", "Шөпке баспа" және "Ой! Мистер Портер" әндерін орындады. Екі айлық турне аяқталғаннан кейін Ллойд табысқа жеткеніне риза болып Лондонға оралды. "The Era" журналы "Ллойд мырзайымның тапқыр мінез-құлқы, оның жан-жақтылығы және көңіл көтеруге жасаған тыңсыз күш-жігері лайықты табысқа ие болды" деп жазды. Сол Рождествода ол Пекхэмдегі Король театрында Дик Уиттингтон пантомимасында титулдық рөлді сомдады. Онда ол Маккуин Поуп "жылдың пантомималық әндерінің бірі" деп сипаттаған "A Little Bit Off the Top" әнін орындады. "Музыкалық зал және театр шолуы" журналы да: "Тамаша репертуар, әдемі киімдер, ерекше тұлға!" деп мақтады. 1898-9 жылғы Рождество кезеңінде Ллойд Корольдікке оралды, онда ол өзінің пайдасын алды, ол кезінде ол Дик Уиттингтонда ойнады. Көңіл көтеру Vesta Victoria әнімен және Джо Элвиннің қатысуымен "The Squeaker" атты қысқаша қойылыммен аяқталды.

1900-жылдар

1900 жылдың ақпан айында Ллойд Пекхэмдегі Король театрында тағы бір қайырымдылық көрсетілімінің орталық тұлғасы болды. Кейт Карни, Веста Тилли және Джо Элвин Ллойд, оның әпкесі Элис, Китти Рэйберн және Дженни Руби ойнаған «Күлшегір» атты басты қойылымға дейін өнер көрсеткен жұлдыздардың қатарында болды. Сол жылы, оның ажырысуы әлі ресімделмегенімен, Ллойд Лондонның Саутгемптон Роу ауданында Херлимен бірге тұруға көшті. Костер әндерін орындаумен танымал Херли, Ллойдпен бірнеше рет сахнада бірге болды; оның сабырлы мінезі Куртенэйдің қатыгездігіне зерттес еді. 1901 жылы Ллойд пен Херли Австралияға гастрольдік сапарға шықты, 18 мамырда Мельбурндағы Гарри Рикардс опера үйінде «Ламбет шеруі» әнінің өз нұсқасымен ашты. Екі айлық табысты гастрольден кейін Ллойд пен Херли Лондонға оралды, онда ол өзінің мансабындағы жалғыз ревюде қатысты. «The Revue» деп аталған қойылымды Чарльз Реймонд пен Филип Йорк жазды, ал әндерін Роланд Карс, музыкасын Морис Якоби жазды. Бұл қойылым Король Эдуард VII-нің тәж киюіне арналған Тиволи театрында қойылды. Ллойд пен Куртенэйдің ажырысуы 1905 жылдың 22 мамырында күшіне енді, ал ол 1906 жылдың 27 қазанында Херлиге үйленді. Херли Австралиядағы бұрынғы табысына қуанса да, әйелінің танымалдылығының өсуінен ығысып қалғандай сезіне бастады. Маккуин Поуп: «Херли планетаға үйленген жұлдыз еді. Апаттың тұқымы осы кезде себілді» деген пікір білдірді. Маккуин Поуп 1901 жылы олардың үйленгенін жаңылысқан. Жаңа ғасырдың басынан бастап, музыкалық залдардағы әртістер мен театр директорлары арасында жұмыс жағдайлары, жалақы мен бонустардың төмендеуі және таңғы қойылымдардың көбеюіне байланысты даулар туды. Алғашқы маңызды келіспеушілік 1906 жылы Variety Artistes' Federation ұйымдастырған ереуіл болды. Келесі жылы Музыкалық залдар соғысы басталды, онда Федерация музыкалық залдар әртістерінің құқықтары үшін көбірек еркіндік пен жақсы жұмыс жағдайларын қорғады. Ллойд өзінің ақысын талап ете алатындай танымал болғанымен, ереуілді қолдады, ереуілшілерге пикетке шығуға көмектесті және ереуіл қорына жан-жақты көмек көрсетті. Көңіл көтеру үшін ол көбінесе пикет желілерінде өнер көрсетті және Скала театрында ақша жинауға арналған қойылымға қатысты. Дау сол жылы әртістерге тиімді шешіммен аяқталды. 1909 жылы Ллойд Дандидегі Гайти театрында өнер көрсетті, онда «Курьер» газетінің сыншысы: «Оның жарқын күлкісі мен тартымды келбеті оның танымалдығына үлкен үлес қосады, ал оның әндері тартымды стильде орындалады, мүмкін Данди көрермендеріне жаңа, бірақ әсерлі және қызықты» деп жазды.

Бернард Диллонмен қарым-қатынасы

Некелік проблемаларына қарамастан, Ллойд 1908 жылы Херлимен бірге Америкаға гастрольде болды. Ол бірнеше жыл бұрын елде танымал болған әпкесі Элис сияқты сәттілікке жетуге асықты. refn| Дилон 1888 жылы Ирландияның Трали қаласында дүниеге келді және он үш жасында Англияға көшіп, ат жарысын бастады. Дилон 1910 жылы Ллойдтың бір кешінде Маридің кіші ұлының шақыруымен кездесті. Жазушы Арнольд Беннетт 1909 жылы Тиволи театрындағы сахнада оны көргенде, «Мари Ллойдтың осыған дейін айтылып келген есімділігі мен әдепсіздігінің аңызға айналған ақыл-ойына көз жеткізе алмадым» деп мойындады және оның әндерін «жыныстық қиянаттың бірнеше түрленген нұсқалары» деп айыптады. Бұрынғы Куртенэй сияқты, тартымсыз және тым жабық Дилон Ллойдтың әсем әрі қоғамдық өмір салтына бейімделуге қиналды. Дилонның жарыстағы жетістігі ұзаққа созылмады. 1911 жылы ол өзінің аттарына тікелей ставка жасау үшін 660 фунт стерлинг қарыз алғаны үшін Жокейлер клубынан қуылды. Дилонның жылқылары жеңіліп, ол жаттықтырушыларға қарызға батты. Депрессия ішімдікке және семіздікке әкеп соқты, содан кейін ол оны зорлап ұстады. Херли осы уақытта ажырасу процесін бастады, оның салдарынан ол көп ішіп, театрлық мансабын аяқтады. Ллойд Хэмпстедтегі үйленген үйін тастап, Дилонмен Голдерс Гринге көшіп кетті, бұл қадамды Маккуин Поуп «оның жасаған ең жаман қатесі» деп сипаттады.

Кейінгі жылдар

1912 жылы Лондонда өткен жаңа қойылымда музыкалық залдың ең жақсы таланттары көрсетілді. Корольдік командалық өнер көрсетілімі Лондонның Палас театрында өтті, оны Альфред Батт басқарды. Шоуды Вест-Энд және провинциялық театрлардың бірнешеуін басқарған австралиялық импресарио Освальд Столл ұйымдастырды. Столл Ллойдтың өнерін бағалағанмен, оның өнерінің әдепсіздігін ұнатпады және музыкалық залда отбасылық атмосфераны қайта жандандыруды қолдады. Осы себепті және бұрынғы музыкалық зал соғысына қатысқандықтан, Столл оны тізімнен шығарды. Қарсылық ретінде Ллойд Лондон павильонында жеке қойылымын ұйымдастырып, "оның әр өнері британдық жұртшылықтың бұйрығымен командалық өнер көрсетілімі болды" деп жарнамалады. Ол "Бір нәрсе екіншісіне алып келеді", "О, Мистер Портер" және "Мен сүйетін жігіт галереяда" әндерін орындады, ал сыншылар оны "Комедия патшайымы" деп атады. Сол жылы ол Девонға сапар шегіп, Эксетер ипподромында үлкен жетістікке қол жеткізді. "Девон және Эксетер газеті" Ллойдтың "Әр қимыл бір оқиғаны айтады" қойылымы көрермендерге "қатты ұнады" және "[көптеген] қол соғулармен қарсы алынды" деп хабарлады. Газет сондай-ақ оның "Кокни қызының Париждегі бал айы" туралы айтқанын мақтады, ол "күлкіге толы дауыстармен" қарсы алынды.

Америкадағы жанжал

1913 жылы Ллойдты «Орфей» синдикаты Нью-Йорктің «Палас» театрында өнер көрсетуге шақырды. Ол және Диллон «RMS Olympic» кемесімен «Мырза және ханым Диллон» деген атпен Америка портына келді, онда көп жылдар бойы елде тұрған әпкесі Элис күтіп алды. Ллойд пен Диллон үйленгендерін мәлімдегенімен, шенеуніктер олардың бұл жалдама екенін анықтаған соң, елге кіруге рұқсат берілмеді. Олар ұсталды және моральдық құлдырау себептерімен депортациямен қорқытылды, ал тергеу аяқталғанша Эллис аралына жіберілді. Диллонға «Ақ құл заңы» бойынша әйелі емес әйелді елге әкелуге тырысқаны үшін айып тағылды, ал Ллойдқа пассивті агент болу айыбы тағылды. Кейін Элис былай деді: «[Тұтқында болған кездегі] осы қорлық Маридің жүрегіне соншалықты ауыр тиді, ол сол қорқынышты жиырма төрт сағат туралы ешқашан сөйлей алмады». Қиындықтарға қарамастан, тур сәтті аяқталды және Ллойд Американың барлық театрларында өнер көрсетті. Оның репертуарында «The Twiddly Wink», «I'd Like to Live in Paris All the Time (The Coster Girl in Paris)» және «The Aviator» әндері болды. Бұл әндердің танымал болуына себеп, әр әннің мәтінінің америкалық стильде жазылуы еді. Жеке өмірінде Ллойдтың Америкадағы уақыты азапты болды және Диллоннан күшейіп келе жатқан зорлық-зомбылықпен нашарлап кетті. Оның денсаулығына келген зияннан кейбір маңызды қойылымдардан қалуына себеп болды, бұл театр директоры Эдвард Албиді ашуландырды, ол оны келісімшартты бұзумен қорқытты. Ллойд ауруының өнер көрсетуіне кедергі келтіргенін айтты және өзінің тізімдегі орнына наразылық білдірді. Театр баспасөз бұған сенбеді. «Нью-Йорк телеграфы» газеті болжам жасады: «Водвиль шеңберінде оның жеке өміріндегі мәселелер оның шаршауының себебі деп есептеледі». Англияға оралған кезде Хёрли 1913 жылдың 6 желтоқсанында плеврит пен пневмониядан қайтыс болды. Ллойд Чикагода болғанда бұл жаңалықты естіп, «қайта кездескенше» деген жазбасы бар гүл шоғын жіберді. «The Morning Telegraph» газетінде ол былай деді: «Қайтыс болғандарға құрметпен, мен бұл соңғы жылдары естіген ең жақсы жаңалық деп айта аламын, себебі бұл Бернард Диллонмен осы бақытсыз жыл аяқталғаннан кейін үйлене алатынымызды білдіреді». Ллойд 1914 жылдың 21 ақпанында Диллонға үйленді, бұл рәсім Портлендтегі британдық консулдықта өтті. Тур аяқталғаннан кейін Ллойд: «Мен ешқашан көрген қорлықты ұмытпаймын және қаншалықты жоғары жалақы ұсынса да, Америкада ешқашан ән салмаймын» деді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс және соңғы жылдары

1914 жылдың маусым айында Ллойд пен Диллон Англияға оралды. Ол "Париждегі Костердің үйі" және "Миссис Рип Ван Винклдің үйі үшін кім төледі? " деген тақырыпта жазған болатын, ал соңғысы оның америкалық көрермендері үшін ерекше жақсы қабылданды. Екі аптаның ішінде Британия соғысқа кіріп, музыка залдарының әлемін дүрбелеңге ұшыратты. Лондонның музыкалық залдардағы атмосфера патриоттыққа айналды, театр иелері соғысқа көмектесу үшін қайырымдылық іс-шараларын және пайдасын жиі өткізді. Ллойд өзінің рөлін ойнады және жиі ауруханаларға, соның ішінде Белфасттегі Ольстер еріктілер күштерінің ауруханасына барып, жарақат алған әскери қызметшілермен қарым-қатынас жасады. Ол сондай-ақ қоғамдық моральды көтеруге көмектесу үшін оқ-дәрі зауыттарын аралады, бірақ оның жұмысы үшін ресми түрде танылу алған жоқ. 1914 жылы ол "A Little of What You Fancy Does You Good" атты хит жинады, сыншылар бұл сәтке дейін оның өмірін керемет түсірді деп ойлады. Әннің тақырыбы - жас ұрпақты өмірдің қызығына берілмей, көңіл көтеруге шақыратын орта жастағы әйел туралы. Орындау барысында Ллойд жас жұптың теміржол вагонында құшақтасып, сүйісіп жатқанын бейнелейді, ал Ллойд артына отырып, өткен жылдардағы өзінің осылай істегенін еске алады. 1915 жылдың қаңтар айында Ллойд Кристалл сарайында он мыңнан астам әскерді күлді. Сол жылдың соңында ол өзінің жалғыз соғыс әнін орындады, "Қазір сіз өзіңіздің хакиіңізді алдыңыз", ол үшін Чарльз Коллинз мен Фред У. Ли жазған. Бұл әскери киімді секси деп тапқан және оны кию орташа ботқалы мырзаны мысықпен мықты солдат сияқты көрінеді деп ойлаған әйел туралы. Ллойдтің інісі Джон солдат киімін киіп сахнаға шығады және әнді сипаттауға көмектесті. Осыдан кейін ол өзінің театрлық мансабын ілгерілету үшін жыныстық қатынасқа түсуге тырысатын жас қызды бейнелейтін "Егер сіз ревюға түсуді қаласаңыз" және ерлерге әйел көзқарасынан қараған "Әйелдің үш дәуірі" атты жақсы танымал әндерін шырқады. Ол соғыста сирек гастрольге шығады, бірақ 1916 жылы Нортгемптон, Уотфорд және Ноттингемде қысқа уақыт өнер көрсетті. Сол жылдың соңында ол жүйке бұзылуынан зардап шекті, ол оны өзінің жұмыс жүктемесінен және Хёрлидің өліміне кешіктірілген реакциядан деп айыптады. Соғыс жылдарында Ллойдтың қоғам алдындағы беделі нашарлады. Бірақ оның өтініші қабылданбады. Кейінгі бір әрекеті сәтсіз аяқталып, ол әскери қызметкерлерді әскерге бару үшін тым семіз екеніне сендіруге тырысты. Диллонға үйге демалыспен келуге рұқсат етілген кезде, ол жиі ішімдікке құмар болатын. Бір күні түнде Ллойдтің досы Белла Бердж есіктің қағылуына жауап беріп, қан мен көкжиекке толы истерикалық Ллойдты тапты. Ол Диллонды басқа әйелмен бірге жатқан жерінен ұстап алған және күйеуімен айтысқан. 1917 жылы Диллонның ішімдік ішуі нашарлай бастады. Сол маусымда екі полиция қызметкері Ллойд пен Диллонның Голдерс-Гриндегі үйіне шақырылды. Полиция үйге кіріп, Ллойд пен оның қызметші қызын үстелдің астынан тапқан. Диллон констебльдерге қарсы шығып, олардың біреуіне шабуыл жасады, нәтижесінде ол сотқа тартылып, айыппұл төлеп, бір айға ауыр еңбекке сотталды. Ллойд отбасындағы зорлық-зомбылықтан болған күйзелістен құтылу үшін іше бастады. Сол жылы ол музыкалық залдарда өнер көрсетіп, арнайы концерттерде өнер көрсетіп, аптасына 470 фунт стерлинг табады. 1918 жылы ол британдық америкалық сарбаздар арасында танымал болды, бірақ ағылшындық әріптестерінің рухын ұстай алмады және өз әріптестерінен шеттетілді деп санады; Веста Тилли өте сәтті рекруттық науқанға жетекшілік етті, ал басқа музыкалық зал орындаушылары патшалықпен құрметтелді. Әннің мәтіні 20-ғасырдың басында Лондондағы жұмысшы таптың өмірінің қиындықтарын бейнелейді және оған кейіпкерді тозған көйлекпен және қара сабан қайықты киіп, құс қашағын көтеріп жүруге мүмкіндік береді. 1919 жылдың шілдесінде Ллойд патшалық санатқа қатысушылар тізіміне енді қайтып кірмеді, бұл соғыс жылдарында ақша жинауға және моральды көтеруге көмектескен актерлерге құрмет көрсетті. Ол бұл сөзге қатты ренжіді және танылған бәсекелестеріне ашуланды. Оның өмірбаяны жазушы Мидж Гиллис Ллойдты "арнайы талантты әпкесімен салыстырды, оған пианинода өз кезегін алуға рұқсат етілуі керек, бірақ бәрі джаз немесе Picture Palace-қа баруды қалайды". 1919 жылы Кардиффте гастрольге шықты, ал 1920 жылы жылына 11000 фунт стерлинг табады. Отбасылық аңыз бойынша, бір күні Ллойдке жаңа өнертабысына көмектесу үшін аванс сұрап келген адам келді. Ол сұраныстың тым күрделі еке�...