Тыныш мұхитындағы екінші дүниежүзілік соғыс шайқастары: Бугенвиль аралындағы ұрыстар (Tınısh mukhityndagı ekınshı dünıejüzılık sogıs shayqastarı: Bugenvıl' aralyndagı ұrystardı)
Bougainville campaign
Буин да Мухит мұхитындағы Екінші дүниежүзілік соғыстың маңызды шайқасы: Piva жолы үшін болған шайқас, Marine Raider батальондарының рөлі, және Torokina бекінісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстағы Тынық мұхитындағы одақтас және жапондық күштер арасындағы құрлықтағы шайқас
World War II land battle in the Pacific between Allied and Japanese forces
1988–1998 жылдардағы қақтығыс
the 1988–1998 conflict
Екі теңізшілер батальонының бөлімдері 8-9 қарашада Пива жолы үшін болған шайқаста Нума Нума жолының Пива тармағын ұстап тұрған жапондықтарды ығыстырды. Содан кейін теңізшілер аймақта екі әуежай орналасқан жерді таңдады (жағадағы жауынгерлік әуежай құрылысы жүріп жатқан еді). 9 қарашада генерал-майор Рой С. Гейгер Вандегрифттен I теңізшілердің амфибиялық корпусының басшылығын қабылдады. Төрт күннен кейін ол Вилкинсоннан Торокина жағалауының барлық аймағына басшылық етті. Осы кезде «Периметр» деп аталған аймақ шамамен 7000 метрлік жағалау жолағын және 16000 метрлік шеңберді қамтыды. Жаңа әуежайларға дейінгі жолдарды тазалау міндеті Тернеджке жүктелді, ол бұл жұмысты 21-ші теңіз жаяу әскер полкіне тапсырды. Аймақтағы жапондықтардың жасаған шабуылы 13-14 қарашада Кокос алқабы шайқасына әкеп соқты, нәтижесінде теңізшілер Нума Нума және Шығыс-Батыс жолдарының қиылысқан жерін бақылауға алды. 18-25 қарашадағы Пива Форк шайқасы жапондық жаяу әскер полкін толығымен жойды. Дегенмен, жағалау әлі де толыққанды қауіпсіз болған жоқ. Пива Форк шайқасы аяқталғаннан кейін бір күн өткен соң, шабуыл күшінің алтыншы эшелоны жағалауға түсіріліп жатқанда, жапондық артиллерия десант кемелеріне оқ атты, салдарынан жарақат алғандар болды. Теңізшілер келесі күні осы қаруларды үнсіздікке мәжбүр етті. 25 қарашада Пива Форк шайқасы аяқталып жатқанда, Бука мен Жаңа Ирландия арасындағы суларда Сент-Джордж шайқасы болды. Капитан Кийото Кагаваның басшылығындағы үш эсминец, екі эсминецтің сүйемелдеуімен, Буканы нығайту үшін жолға шықты. Халси капитан Арли Берктің басқаруындағы бес эсминецті тосқауылға жіберді. Нәтижесінде «Онами», «Макинами» және «Югумо» эсминецтері батып, Кагава қаза тапты. Берктің кемелеріне ешқандай зиян келтірілмеді. Бірақ шайқас бір жақты болған жоқ. 28-29 қарашада Жапонияның 23-ші жаяу әскер полкінен күштерді тоқтату мақсатында 1-ші теңізшілердің парашюттік батальоны Торокинаның шығысындағы Кояриге шабуыл жасады. Жапондықтар қарсылық көрсетпегеннен кейін, жапондықтар қарсы шабуыл жасады және теңізшілер басып қалмау үшін десанттық қайықтармен құтқарылуға мәжбүр болды, жағалауға үш рет жетіспеді.
Parts of two Marine Raider battalions drove away Japanese who were blocking the Piva branch of the Numa Numa Trail in the 8–9 November Battle for Piva Trail. The Marines then selected sites in the area for two airstrips (the fighter strip at the beach was already being built). Also on 9 November, Major General Roy S. Geiger took over command of the I Marine Amphibious Corps from Vandegrift. Four days later, he assumed command of the entire Torokina beachhead area from Wilkinson. By this time, the Perimeter, as it was called, covered about 7,000 yards of beach front and had a circumference of about 16,000 yards. The trails to new airstrip sites had to be cleared, and Turnage assigned this task to the 21st Marine Regiment. A Japanese ambush in the area resulted in the 13–14 November Battle of the Coconut Grove, which ended with the Marines gaining control of the point where the Numa Numa and East West Trails crossed. The 18–25 November Battle of Piva Forks effectively wiped out an entire Japanese infantry regiment. Even so, the beachhead was still not an entirely safe place. The day after the end of the Piva Forks action, as the sixth echelon of the invasion force was unloading at the beachhead, Japanese artillery fired on the landing ships, inflicting casualties. The Marines silenced these guns the following day. On 25 November, as the Battle of Piva Forks was ending, the Battle of Cape St. George took place in the waters between Buka and New Ireland. Three destroyer transports full of troops, escorted by two destroyers, all under the command of Captain Kiyoto Kagawa, were on their way to reinforce Buka. Halsey directed five destroyers under Captain Arleigh Burke to intercept. The encounter resulted in the sinking of destroyers Onami, Makinami and Yugumo, as well as the death of Kagawa. No hits were scored on Burke's vessels. The battle was not completely one sided, though. On 28–29 November, in an effort to block reinforcements from the Japanese 23rd Infantry Regiment, the 1st Marine Parachute Battalion carried out a raid on Koiari, about east of Torokina. After landing unopposed, the Japanese counterattacked heavily and the Marines, facing being overrun, had to be rescued by landing craft, which took three attempts to get ashore.
1943 жылдың желтоқсаны: периметрді қорғау
Өте қиын жағдайларда, Теңіз құрылысы батальондары (CB немесе Seabees) және Жаңа Зеландия инженерлерінің тобы үш әуежайда жұмыс жүргізді. Жағажайдағы истребительдерге арналған әуежай 10 желтоқсанда алғашқы рейстермен толыққанды жұмыс істеуге кірісті. Рабаулдағы Жапон армиясының бас штабы одақтастардың Торокинадан шығатынына сенімді болды; Имамура Бугенвильдің оңтүстік ұшындағы Буинде қорғанысты күшейтуге бұйрық берді. Қараша және желтоқсан айларында жапондықтар жағажай маңындағы биік жерлерге артиллериялық қарулар орналастырды, олар Торокина өзені бойындағы төбелерде шоғырландырылып, шығыс периметрін бақылады. Олар әуежайлар мен жабдық сақталатын қоймаларды нысанаға алып, жағажайды атқылады. 3-ші теңіз дивизиясы 9-27 желтоқсан аралығында өткен бірнеше операциялар барысында төбелерді қамту үшін өз шекараларын кеңейтті. "Хеллзапоппин қырқасы" деп аталған бір төбе табиғи бекініс болды. Оның ұзындығы 91 метр, тік беткейлері және тар шыңы бар. Жапондықтар табиғи және жасанды камуфляж қолданып, кері беткейлерде кең аумақты позициялар салды. 21-ші теңізшілер Хеллзапоппин қырқасына шабуыл жасады, бірақ 12 желтоқсанда кері шегінді. Бірнеше әуе шабуылы тар қырқаны толығымен өткізіп алды. Соңында, үйлестірілген әуе, артиллерия және жаяу әскер шабуылдары нәтижесінде 18 желтоқсанда қырқа басып алынды. Келесі күндері 21-ші теңізшілер де 1943 жылдың 24 желтоқсанында басып алынған 600А төбесі маңындағы шайқастарға қатысты. 15 желтоқсанда I теңізшілердің амфибиялық корпусы мен генерал Гайгерді АҚШ армиясының XIV корпусы алмастырды, оған генерал-майор Оскар У. Грисуолд басшылық етті. 28 желтоқсанда 3-ші теңізшілер дивизиясы, көптеген шайқастар олардың секторында болғандықтан шаршағандықтан, генерал-майор Джон Р. Ходж басқарған армияның Америка дивизиясымен ауыстырылды. 37-ші дивизия (армия) Грисуолдтың XIV корпусына бағындырылды.
Under extremely difficult conditions, the Naval Construction Battalions (CBs or Seabees) and a group of New Zealand engineers carried out work on the three airstrips. The fighter strip at the beach was the first to begin full time operations with the first flights taking place on 10 December. The Japanese Army command at Rabaul was certain that the Allies would be moving on from Torokina; Imamura ordered a build up of the defenses at Buin, on the southern tip of Bougainville. In November and December the Japanese emplaced field artillery on the high ground around the beachhead, concentrated in a group of hills along the Torokina River overlooking the eastern perimeter. They shelled the beachhead, targeting the airstrips and the supply dumps. The 3rd Marine Division extended its lines to include the hills in a series of operations that lasted from 9–27 December. One hill, dubbed "Hellzapoppin Ridge", was a natural fortress. Overlooking the beachhead, it was 300 feet (91 m) long, with steep slopes and a narrow crest. The Japanese constructed extensive positions on the reverse slopes using natural and artificial camouflage. The 21st Marines attacked Hellzapoppin Ridge but were driven off on 12 December. Several air strikes missed the narrow ridge completely. Finally, co ordinated air, artillery, and infantry attacks resulted in the capture of the ridge on 18 December. In the days that followed, the 21st Marines were also involved in fighting around Hill 600A, which was captured by 24 December 1943. On 15 December, the I Marine Amphibious Corps and General Geiger were replaced by the US Army's XIV Corps, led by Major General Oscar W. Griswold, the victor of the land campaign on New Georgia. On 28 December, the 3rd Marine Division, exhausted because most of the fighting had taken place in its sector, was replaced by the Army's Americal Division under Major General John R. Hodge. The 37th Division (Army), was then placed under Griswold's XIV Corps.
Рабаулдың әуеден төмендеуі
Рабаулға 12 қазан мен 2 қараша аралығында генерал Джордж К. Кеннидің Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймақтық одақтас әуе күштерінің ауыр бомбалаушылары бірнеше рет шабуыл жасаған еді. Жердегі нысандарға елеулі зиян келтірілді, бірақ жапондықтар ұшақтарды қорғау үшін құрылыстарды жер астына көшіріп, жағдайға бейімделді. Осы нысандарды дәл табу, сондай-ақ, әуе шабуылына қарсы қаруларды жою және порттағы кемелерге шабуыл жасау үшін тек төмен қанатымен ұшу, пікірлеу бомбалау және сырғанау бомбалау сияқты әдістер қажет болды. Осы мақсатқа жету үшін одақтастар Бугенвильде бірнеше әуежай жолақтарын салуға кірісті, бұл оларға Рабаулға қарсы кішірек және маневрлі ұшақтарын пайдалануға мүмкіндік берді. Торокина жағалауындағы истребительдер жолағы 10 желтоқсанда, ал "Пива-аға" бомбалаушылар жолағы Рождество күні, ал "Пива-йок" истребительдер жолағы 22 қаңтарда қолданысқа енгізілді. Генерал Ральф Дж. Митчелл, USMC, 20 қарашада Соломон аралдарындағы "Әуе командалығы" (AirSols) деп аталатын театрдың барлық құрлықтағы ұшақтарының басқаруын өз қолына алды. Торокина периметріндегі үш әуежай толыққандай жұмыс істей бастағаннан кейін, Митчелл AirSols штаб-пәтерін Жаңа Джорджия аралындағы Мундадан осы жерге көшірді.
Rabaul had already been raided multiple times between 12 October and 2 November by the heavy bombers of General George C. Kenney's Allied Air Forces Southwest Pacific Area. Significant damage was done to ground installations, although the Japanese adapted by moving aircraft facilities underground. Only low flying techniques such as dive bombing and glide bombing could achieve the accuracy required to pinpoint these installations, as well as neutralising anti aircraft weapons and attacking vessels in the harbor. To achieve this, the Allies began constructing several airstrips on Bougainville that would allow them to use their smaller and more manoeuvrable aircraft against Rabaul. The fighter strip on the beach at Torokina began operations on 10 December, while the inland bomber strip "Piva Uncle" followed on Christmas Day, and the inland fighter strip "Piva Yoke" on 22 January. General Ralph J. Mitchell, USMC, took over the command of all land based planes in the theater, called Air Command, Solomons (AirSols), on 20 November. Once the three airstrips in the Torokina Perimeter became fully functional, Mitchell moved AirSols headquarters there from Munda on New Georgia Island.
Жасыл аралдарды басып алу
Штаб басшылары Рабаулды қоршауға алуды, Адмиралтейство аралдары мен Жаңа Ирландия аралының солтүстік шетіндегі Кавиенгті басып алуды, ең ертесі 1 сәуірде бастауды шешті. Шабуылға ұмтылып, Халси сол уақытқа дейін күштерін бос қалдыруға келмейтін. Осы мақсатта, және Рабаулға тағы бір әуежай жақын орналастыру үшін, Халси амфибиялық күштеріне Рабаулдан шығысқа қарай 115 миль жердегі шағын коралл атолдарынан тұратын Грин аралдарын басып алуға бұйрық берді. Барлау миссиялары көрсеткендей, жергілікті меланезиялықтар еуропалықтарға жақсы қарайды және жапондықтардан көңілі қалған. Осыған байланысты одақтас жоспарлаушылар алдын ала бомбалау немесе артиллериялық оқтар атқылау жүргізбеуге келісті. 15 ақпанда Уилкинсон генерал-майор Харольд Барроуклоу басқаратын 3-ші дивизиядан жаңа зеландиялық контингентін таратты. Алдыңғы шабуылдардан алынған тәжірибе және штабтың мұқият жұмысы шабуылды салыстырмалы тиімділікпен аяқтауға мүмкіндік берді. Бұған қоса, жапондық авиациядан кедергі аз болды. Морисон мұны жапондық әуе күштеріне келтірілген бұрынғы зиянмен байланыстырып, «мыңдаған әскерді Рабаулдан 115 миль қашықтықта жазасыз жағаға шығара алған мұндай үлкен флот AirSols-тің қандай үлкен жұмыс жасағанын көрсетеді» деп жазды. Грин аралдарын басып алғаннан кейін, жапондық база Рабаулға шабуылдарға кедергі келтіретін әуе күшін қолдана алмады. Грин аралдары PT катерлері үшін база құруға жарамды болды, ал 1 наурыз түнде PT 319 Симпсон портына кірді және жапондықтар оны байқамады. Екі ай бұрын мұндай оқиға мүмкін емес еді. Сонымен қатар, Seabees жасағының бір бөлімі әуежай салды, алғаш рет Кавиенгтегі жапондық базаны AirSols ұшақтарының қашықтығына жеткізді. 8 наурыздан бастап AirSols бомбалаушылары эскортсыз Рабаулға ұша бастады. Морисон бұл әсерді былай сипаттайды: «1943 жылдың қазан айында 300 000 тоннаға жуық жау кемелерін ұстаған және жапондық теңіз күштерінің қуатты топтарына пана берген керемет порт үшінші дәрежелі баржа депосына дейін төмендеді».
The Joint Chiefs of Staff had determined that Rabaul was to be encircled, with invasions of the Admiralty Islands and Kavieng on the northern tip of the island of New Ireland, to begin 1 April at the earliest. Anxious to maintain offensive momentum, Halsey was unwilling to leave his forces idle until then. To that end, and to provide yet another airfield close to Rabaul, Halsey ordered his amphibious forces to invade the Green Islands, a group of small coral atolls about 115 miles east of Rabaul. Reconnaissance missions determined that the native Melanesians there were well disposed toward the Europeans and had been alienated by the Japanese. As a result, Allied planners determined that no preliminary bombing or shelling would be carried out. On 15 February, Wilkinson landed a contingent of New Zealanders from the 3rd Division under Major General Harold E. Barrowclough. Experience gained from previous landings, coupled with detailed staff work, meant that the landings were completed with relative efficiency. In addition, interference from Japanese planes was minimal. Morison attributes this to previous losses inflicted against the Japanese air arm, writing that the fact such a large fleet "could set thousands of troops ashore with impunity only 115 miles from Rabaul proved what good work AirSols had already accomplished." With the capture of the Green Islands, the Japanese base was no longer able to project air power to interfere in attacks on Rabaul. The Greens provided a site for a PT boat base, and during the night of 1 March PT 319 entered Simpson Harbor and went undetected by the Japanese. This would have been inconceivable just two months earlier. In addition, a detachment of Seabees constructed an airfield, putting the Japanese base at Kavieng in range of AirSols planes for the first time. From 8 March AirSols bombers began flying unescorted to Rabaul. In describing the effect, Morison writes: "it is significant that the splendid harbor which in October 1943 had held some 300,000 tons of enemy shipping, and had sheltered powerful task forces of the Japanese Navy, was reduced to a third rate barge depot."
Дайындықтар
Хякутаке 17-ші армияның 40 мың сарбазын шоғырландырды. Сонымен қатар, аралдың оңтүстік бөлігінде вице-адмирал Томошиге Самидзиманың басқаруында 20 000-ға жуық әскери-теңіз күштері болды. Хякутаке қолбасшылығындағы бөлімдердің бірі, генерал-лейтенант Масатане Канда басқаратын 6-шы жаяу әскер дивизиясы Жапон императорлық армиясының ең қаһарлы дивизиясы саналды. Бастапқыда Хякутаке одақтастардың Торокинада тұрақты орналасуға ниеттенгеніне сенді және осы себепті қорғанысқа көшті. Жапондықтардың шабуылға кешігуі Грисвольдқа әскерін тиісті қорғаныс позицияларына орналастыруға жеткілікті уақыт берді. 1943 жылдың желтоқсанында Хякутаке периметр маңындағы АҚШ күштеріне шабуыл жасауға шешім қабылдады, ал 1944 жылдың басында оның штабы қажетті дайындықтар мен жоспарларды жасады. Хякутаке шабуылына 6-шы жаяу әскердің 12 000 сарбазы және 3 000 резерв тартылды. Оның соңғы жеңіске деген сенімі соншалық болды, ол 17 наурызда Торокина әуежайында Грисвольдтың капитуляциясын күтті. Жапондықтар периметрге қарап тұрған биік жерлерге олар жинаған ең көп көлемдегі артиллерияны орналастырды. Грисвольд осы биік жерлерді жапондықтардың бақылауында қалдырудың, оларды өзі басып алып, желісін созудан жақсы екеніне шешім келдірдi. Американдық тараптан Ходждың Америка дивизиясы және Бейтлердің 37-ші жаяу әскер дивизиясы периметрді қорғады, ал 3-ші теңіз қорғаныс батальоны мен АҚШ армиясының 49-шы жағалау артиллерия батальоны жағажайды қорғады. Грисвольд Жаңа Георгияда жапондықтардың шабуылдауын күтудің, джунглиде өздерінің шабуылдық операцияларын жүргізуден гөрі жеңіске жетудің сенімдірек жолы екенін білді.
Hyakutake about 40,000 men of the 17th Army. There were also about 20,000 naval personnel in the southern part of the island under Vice Admiral Tomoshige Samejima. One of the units in Hyakutake's command, the 6th Infantry Division under Lieutenant General Masatane Kanda, was reputed to be the toughest in the Imperial Japanese Army. Initially, Hyakutake was convinced of the Allied intent to remain permanently at Torokina and as a result remained on a defensive posture. The resulting delay in Japanese offensive action gave Griswold plenty of time to deploy his men in suitable defensive positions. In December 1943, Hyakutake resolved to launch an attack on the US forces around the perimeter, and throughout the early months of 1944 his staff made the necessary preparations and plans. Hyakutake's attack would employ the 12,000 men of the 6th Infantry plus 3,000 reserves. His faith in the ultimate victory was such that he planned on taking Griswold's surrender at the Torokina airstrip on 17 March. The Japanese dragged the greatest concentration of field artillery they had yet assembled onto the ridges overlooking the perimeter. Griswold decided that allowing the Japanese to hold these ridges was better than stretching his own lines thin by occupying them himself. On the American side, Hodge's Americal Division and Beightler's 37th Infantry Division manned the Perimeter, while the 3rd Marine Defense Battalion and the US Army 49th Coast Artillery Battalion protected the beachhead. Griswold had learned on New Georgia that waiting for the Japanese to attack was a much surer way to victory than undertaking his own offensive operations in a jungle.
Периметрлік шайқас
Баспасөз және американдық қоғам үшін соғыс Бугенвильден өтті. Моррисон жазғандай, "Периметр үшін күрес Тынық мұхитының шегінен тыс жерлерде көзден жасырын қалды". Хиакутаке 9 наурызда америкалықтарды Бугенвильден ығыстыруға бағытталған толыққанды шабуылды бастады, ол жай ғана "Қарсы шабуыл" деп аталды, және оның әскері 700-ші және Канон төбелерін басып алды; 37-ші дивизия 12 наурыздың түстен кейін осы позицияларды қайта басып алды. Грисвольд жапондықтардың позицияларын бомбалау арқылы олардың күшін басып, нығайту әрекеттерін тоқтатып тұрған эсминецтерге ризашылық білдірді. Хиакутакенің екінші шабуылы 12 наурызға дейін кешіктірілді. Жапондықтар терең шатқал арқылы Пива Йок ұрыс жолағына жақындап, бір сәтте периметрге енуге жетті. Бийтлер оларды кері тарту үшін танк пен жаяу әскерін жіберді. Сонымен қатар, американдық үш әуежайға бомба тастаған жапондық артиллериясы AirSols бомбалаушыларымен жойылды. Бұл операция 13 наурызда аяқталды. Хиакутаке 15 және 17 наурызда екі рет периметрге енуге тырысты, бірақ екі рет те сәтсіз аяқталды. Жапондықтар 23-24 наурыз түнде соңғы шабуыл жасады, ол қандай да бір табысқа жетті, бірақ кейін кері тартты. 27 наурызда Америка дивизиясы жапондықтарды 260-шы төбеден ығыстырды, сонымен шайқас аяқталды. Периметр шайқасы кезінде AirSols ұшақтары Рабаулды бомбалауды жалғастырып, оның шабуылдық мүмкіндіктерін толығымен жойды. Моррисонның сөзінше, "AirSols күн сайын ауа райына қарай Рабаулға кемінде бір рет соққы берді. 20 ақпаннан 15 мамырға дейін күніне орташа есеппен 85 тонна бомба тасталды, барлығы 7410 тонна, шамамен 9400 рет."
As far as the press and the American public were concerned, the war had moved on from Bougainville. As Morison writes, "the struggle for the Perimeter went almost unnoticed outside the Pacific." Hyakutake opened his all out effort to throw the Americans off Bougainville, which came to be known simply as The Counterattack, on 9 March, and his men succeeded in capturing Hill 700 and Cannon Hill; the 37th Division recaptured these positions on the afternoon of 12 March. Griswold gave credit to the destroyers that provided bombardment of the Japanese positions, suppressing their attempts at reinforcement. Hyakutake's second thrust was delayed until 12 March. The Japanese advanced through a deep ravine to approach the Piva Yoke fighter strip, and succeeded in penetrating the Perimeter at one point. Beightler responded by sending combined tanks and infantry to drive them back. Also, Japanese artillery that had been bombarding all three American airstrips was silenced by AirSols bombers. This action ended on 13 March. Hyakutake attempted twice more to penetrate the perimeter, on 15 and 17 March but was driven back both times. The Japanese mounted a final attack on the night of 23–24 March, which made some progress but was then thrown back. On 27 March, the Americal Division drove the Japanese off of Hill 260, and the battle came to a close. During the Battle of the Perimeter, AirSols aircraft continued bombing Rabaul completely reducing its offensive capability. According to Morison, " AirSols delivered at least one strike on Rabaul every day that weather permitted. An average of 85 tons of bombs was dropped on the area daily from 20 February to 15 May – a total of 7,410 tons by almost 9,400 sorties."
Салдары
Жапон армиясы осы операцияларда ауыр зардап шеккеннен кейін, күшінің басым бөлігін ішкі аймаққа және Бугенвиллдің солтүстік және оңтүстік жағалауларына шегінді. 5 сәуірде Америка дивизиясының 132-ші жаяу әскер полкі, Императрица Аугуста шығанағы бойында күзеттік айналыстар жүргізгеннен кейін, жапондықтар басып ұстаған Мававия ауылын басып алу үшін сәтті шабуылға шықты. Екі күннен кейін, жау әскерін іздеуді жалғастыра отырып, полк жаудың дайындалған қорғаныс бекіністерімен кездесті, онда олар 20 жапондық бекінісін таяқша зарядтары мен базукалардың көмегімен жойды. Кейін 132-ші полк, Фиджи қорғаныс күштерінің бөлімдерімен бірге, Сауа өзенінің батысындағы биіктерді қорғау міндетін алды. Одақтас әскерлер 155, 165, 500 және 501 төбелерін 18 сәуірге дейін жалғасқан қаһарлы шайқаста басып алды, сол кезде жапондық қорғаушылардың соңғысы өлтірілді немесе ығыстырылды. Америкалықтар 93-ші жаяу әскер дивизиясымен күшейтілді, бұл екінші дүниежүзілік соғыста алғашқы әрекетке кіріскен афроамерикалық жаяу әскер бөлімі болды. Жапондықтар оқшауланып, сыртқы көмекке қол жеткізе алмағандықтан, негізгі назарды тірі қалуға, соның ішінде аралдың барлық жерінде шаруашылықтарды дамытуға аударды. Жапондықтар үшін азық-түлік жағдайы соншалықты нашарлағандықтан, Гейлидің сөзін келтірсек, "әрбір сарбазға қарастырылған 750 грамм күріш рационы 1944 жылдың сәуір айында 250 граммға дейін төмендетілді, ал қыркүйектен бастап күріш рационы тоқтатылды. Армия мен теңіз күштерінің көп бөлігі азық-түлік өсіруге жұмылдырылды. Одақтас авиаторлары мүмкіндігі болған сайын осы бау-бақшаларға напалм тастаудан ләззат алды". Австралиялық барлау қызметкерлері деректерді зерттегеннен кейін, американдық операция кезеңінде жауынгерлік шайқаста 8200 жапондық сарбаз қаза тапқанын, ал тағы 16600 адам аурудан немесе нашар тамақтанудан қайтыс болғанын анықтады. Жауынгерлік шайқаста қаза тапқандар мен жарақат алғандардың көп бөлігі Торокина маңындағы АҚШ-тың қоршауын басып алуға жасалған шабуыл кезінде болды, жапондықтардың жоғалтулары 5400 қаза тапқан және 7100 жарақат алған адамды құрады, содан кейін Имамура шабуылды тоқтатты.
The Japanese army, having taken heavy losses during these operations, withdrew the majority of its force into the deep interior and to the north and south ends of Bougainville. On 5 April the Americal Division's 132nd Infantry Regiment, after establishing patrol sweeps along Empress Augusta Bay, successfully launched an attack to capture the Japanese held village of Mavavia. Two days later while continuing a sweep for enemy forces, the regiment encountered prepared enemy defences where they destroyed about 20 Japanese pillboxes using pole charges and bazookas. Later, the 132nd, together with elements of the Fiji Defence Force, was tasked with securing the heights west of Saua River. The Allied troops captured Hills 155, 165, 500, and 501 in fierce fighting that lasted until 18 April, when the last of the Japanese defenders were killed or driven off. The Americans were reinforced by the 93rd Infantry Division, the first African American infantry unit to see action in World War II. The Japanese, isolated and cut off from outside assistance, primarily concentrated on survival, including the development of farms throughout the island. The supply situation became so bad for the Japanese that, according to Gailey, "the normal rice ration of 750 grams of rice for each soldier was cut in April 1944 to 250 grams, and beginning in September there was no rice ration. A large portion of the available army and naval personnel had to be put to work growing food. Allied pilots took delight in dropping napalm on these garden plots whenever possible." Australian intelligence officers, after studying records, estimated that 8,200 Japanese troops had been killed in combat during the American phase of operations, while a further 16,600 had died of disease or malnutrition. Of those killed or wounded in combat, the large majority had come during the attack on the US held perimeter around Torokina, with Japanese losses amounting to 5,400 killed and 7,100 wounded before Imamura cancelled the attack.
Стратегиялық шешімдер
Филиппинге шабуыл жасау 1945 жылдың қаңтарына жоспарланған еді, бірақ Тынық мұхитындағы одақтастардың жеңістерінің қарқыны Макартурды Филиппин операциясын 1944 жылдың қазанына ықпалдауға мәжбүр етті. Макартур Лейтеге түсу үшін барынша көп құрлық әскерлеріне мұқтаж болды, сондықтан шілде айының ортасына қарай Макартур Грисвольдтың XIV корпусын Бугенвильден демалыс пен жаңару үшін кері шақыруға шешім қабылдады, оның орнына Австралияның II корпусы келді. Австралия үкіметі мен әскері Бугенвильдегі жапон гарнизонын жою мақсатымен белсенді әрекеттер жүргізуді жөн көрді. Бұл шешім науқанды аяқтауға, басқа жерлерде пайдалануға болатын әскерлерді босатуға, Австралия аумағын және арал тұрғындарын жапон үстемдігінен азат етуге, сондай-ақ Австралия күштері соғыста белсенді роль атқарып жатыр екенін көрсетуге байланысты болды.
The invasion of the Philippines had been scheduled for January 1945, but the rapid pace of Allied victories in the Pacific caused MacArthur to bring forward the Philippines operation to October 1944. MacArthur would need all the ground troops he could get for the Leyte landings, so by mid July MacArthur had decided to withdraw Griswold's XIV Corps from Bougainville for rest and refit, to be replaced by the Australian II Corps. The Australian government and military chose to conduct aggressive operations on Bougainville with the goal of destroying the Japanese garrison. This decision was motivated by a desire to bring the campaign to a conclusion and so free up troops to be used elsewhere, liberate Australian territory and the inhabitants of the island from Japanese rule, and demonstrate that Australian forces were playing an active role in the war.
Ұстап беру
Генерал-лейтенант Стенли Савидждің Австралиялық II корпусы 30 000-нан астам адамнан тұратын күш болды. Ол генерал-майор Уильям Бриджфордтың басқаруындағы Австралиялық 3-дивизиядан (7-ші, 15-ші және 29-шы бригадалардан) және сондай-ақ 11-ші бригада мен 23-ші бригададан құралды. 3-дивизия және 11-ші бригада, Фиджилік жаяу әскер полкімен күшейтіліп, Бугенвильге орналастырылды. 23-ші бригада көршілес аралдарда гарнизондық қызмет атқарды.
Lieutenant General Sir Stanley Savige's Australian II Corps was a force of just over 30,000 men. It consisted of the Australian 3rd Division (7th, 15th and 29th Brigades) under the command of Major General William Bridgeford, as well as the 11th Brigade and the 23rd Brigade. The 3rd Division and 11th Brigade, reinforced by the Fiji Infantry Regiment, were posted to Bougainville. The 23rd Brigade garrisoned the neighbouring islands.
Австралияның шабуыл операциялары
Австралиялықтар Бугенвилдегі жапондық күштердің шамамен 40 000 адамнан тұратынын анықтады, олардың шамамен 20 пайызы әлі де алдыңғы қатардағы позицияларда болды. Күшін жоғалтса да, олар 38-ші тәуелсіз аралас бригада және генерал Канданың қатаң 6-шы дивизиясы сияқты жауынгерлік қабілеті бар құрылымдарда ұйымдастырылған. Солтүстікте 11-ші бригада жапондықтарды тар Бонис түбегіне тығып, оларды жоюға тиіс болды. Орталықта жау Перл қырқасынан, 30 мильге созылған аралдың екі жағалауын да көруге болатын маңызды биіктіктен ығыстырылуы керек еді. Одан жапондықтардың шығыс жағалауындағы байланыс желілерін бұзу үшін белсенді әскери патрульдер ұйымдастырылуы мүмкін еді. Австралиялықтардың басты шабуылы оңтүстікте, жапондық күштердің көп бөлігінің (Канданың 6-шы дивизиясы) орналасқан жерінде жүргізілуі керек еді. Савидж осы мақсатқа Бриджфордтың 3-ші дивизиясын бекітті.
The Australians determined that Japanese forces on Bougainville, numbering approximately 40,000, still had approximately 20% of their personnel in forward positions and that although understrength, were organized in combat capable formations, including the 38th Independent Mixed Brigade and General Kanda's tough 6th Division. In the north, the 11th Brigade would force the Japanese into the narrow Bonis Peninsula and destroy them. In the centre, the enemy was to be driven off Pearl Ridge, a feature from which both coasts of the 30 mile wide island could be seen. From there, aggressive patrols could be launched to disrupt Japanese communications along the east coast. The main Australian drive would take place in the south where the bulk of the Japanese forces (Kanda's 6th Division) was located. It was to this goal that Savige assigned Bridgeford's 3rd Division.
Орталық маңдай
Перл Ридж шайқасы (30–31 желтоқсан) жапондықтардың моральдық және физикалық күйзелісінің қаншалықты төмендегенін көрсетті. Бұл жота бір ғана австралиялық батальонмен алынды, осы процесте аз шығынға ұшырады. Кейіннен бұл позицияда бастапқыда бағаланған 80–90 емес, 500 қорғаушы болғаны анықталды. Осыдан кейін орталық сектордағы әрекеттер Нума-Нума жолы бойындағы қарауылдықтармен шектелді.
The Battle of Pearl Ridge (30–31 December) revealed how far Japanese morale and stamina had fallen. The ridge was taken by a single battalion of Australians, suffering few casualties in the process. It was afterwards discovered that the position had been held by 500 defenders rather than the 80–90 that had originally been estimated. Activity in the central sector was from that point on confined to patrols along the Numa Numa Trail.
Солтүстік майдан
Савиджтің 31 желтоқсандағы солтүстік-батыс секторда операциялар бастау туралы бұйрығына сәйкес, генерал Дж. Р. Стивенсонның 11-бригадасы жағалау бойымен ілгеріледі, 1945 жылдың қаңтар айының ортасында Рукуссия ауылына жетті. Ақпан және наурыз айларының қалған бөлігінде австралиялықтар жапондықтарды Соракен плантациясы арқылы солтүстікке қарай ығыстырды. Соңында, шамамен 1800 жапондық Бонис түбегінің тар жерінде қатты қорғаныс шебіне шегінді. 11-бригада үш апталық джунглидегі шайқастан шаршағандықтан, тікелей шабуылдардан бас тартылып, 8 маусымда жапондықтардың орналасқан жерін айналып өту үшін десант түсіруге тырысылды. Бірақ, десант тобы қамауға түсіп, құрылудың алдында тұрды. Портон плантациясы шайқасында жапондықтардың шығындары көп болғанымен, қорғаушылардың рухы көтерілді, ал австралиялық басшылық осы сектордағы шабуылдық операцияларды уақытша тоқтатты. Оның орнына, жапондықтарды Рацуа майданында ұстап тұруға және ресурстарды Буинге қарайғы шабуыл үшін оңтүстік секторға жөнелтуге шешім қабылданды.
Pursuant to Savige's 31 December order to begin operations in the northwestern sector at the first opportunity, General J. R. Stevensons's 11th Brigade advanced along the coast, reaching the village of Rukussia by mid January 1945. During the remainder of February and March the Australians drove the Japanese north past Soraken Plantation. Eventually, the approximately 1,800 Japanese fell back to a strong defensive line across the neck of the Bonis Peninsula. Because the 11th Brigade was exhausted from three weeks of jungle combat, frontal assaults were ruled out and an attempt was made to outflank the Japanese positions with an amphibious landing on 8 June. However, the landing force found itself pinned down and on the verge of being exterminated. Although Japanese losses were probably higher in the resulting Battle of Porton Plantation, the defenders received a boost in morale, and the Australian command called off offensive operations in this sector for the time being. It was instead decided to contain the Japanese along the Ratsua front while resources were diverted to the southern sector for the drive towards Buin.
Оңтүстік майдан
28 желтоқсанда Савидж 29-шы бригадаға Буин маңындағы жапондық күштердің негізгі шоғырлануына қарсы шабуылды бастауға бұйрық берді. Бір айдан кейін австралиялықтар периметрден оңтүстікке қарай он екі шақырымға, ал ішке қарай алты шақырымға дейін созылған аймақты бақылауға алды. Жапондықтарды айналып өту үшін баржаларды пайдаланып, 1945 жылдың 11 ақпанында Мозигетта және 20 ақпанында Барара ауылдарына енді. Австралиялықтар Маварака маңындағы аумақты әуежай салу үшін тазартты. 5 наурызға дейін жапондықтар Буин жолына қарап тұрған кішкентай төбеден ығыстырылды; австралиялықтар осы төбені соғыста жараланған қара сержант С. Р. Слейтердің құрметіне атады. 28 наурыз – 6 сәуір аралығындағы Слейтерс-Нолл шайқасында жапондықтар күшті қарсы шабуыл жасады, оның барысында осы позицияға қарсы бірнеше жапондық шабуылдар ауыр шығындармен тойтарылды. Гейлидің сөздерімен айтқанда, "генерал Канданың шабуылы апатқа ұшырады. Шындығында, жапондықтардың барлық шабуылдары австралиялықтардың аралды жаулап алуға деген құштарлығындай түсініксіз". Қымбат сабақ алғаннан кейін, Канда өз әскерін Буин маңындағы қорғаныс периметріне қайтарды және оларды Шортленд аралдары мен Фаврос гарнизондарымен күшейтті. Шоғырландыру шілде айына дейін толыққан жоқ. Савидж күштеріне Буинге қарсы шабуылды қайта бастамас бұрын, екі аптаға демалып, жабдықтануға мүмкіндік берді. 17 сәуір – 22 мамыр аралығындағы Хонгорай өзенінің шайқасында жапондықтардың тағы бір сәтсіз шабуылдарын тойтарып, олар Хари және Мобай өзендерін кесіп өтті. Бірақ Миво өзеніне жеткеннен кейін, олардың шабуылы тоқтап қалды, себебі ауыр жаңбыр мен су тасқыны австралиялық әскерінің байланыс жолдарына қатысты көптеген көпірлер мен жолдарды қиратты. Бұл шамамен бір ай бойы кең ауқымды жаяу әскер операцияларын жүргізуге мүмкіндік бермеді, және австралиялықтар шілде айының соңы мен тамыздың басында ғана Миво өзенінің арғы жағында қарауылдауды қайта бастады. Савидж үлкен шабуылға кіріспей тұрып, атом бомбасы тасталғаны туралы хабарды алды, содан кейін австралиялық күштер негізінен шектеулі қарауылдық іс-қимылдарды ғана жүргізді.
On 28 December, Savige issued orders to the 29th Brigade to begin the drive toward the principal Japanese concentration around Buin. After a month's fighting, the Australians were in control of an area extending twelve miles south of the Perimeter and six miles inland. Employing barges to outflank the Japanese, they entered the village of Mosigetta by 11 February 1945 and Barara by 20 February. The Australians then cleared an area near Mawaraka for an airstrip. By 5 March, the Japanese had been driven off a small knoll overlooking the Buin Road; the Australians named this promontory after Private C. R. Slater who had been wounded during the fighting. During the 28 March – 6 April Battle of Slater's Knoll, the Japanese launched a strong counterattack during which several determined Japanese attacks against this position were repulsed with heavy losses. In Gailey's words, "General Kanda's offensive was a disaster Indeed, the entire series of attacks by the Japanese is as inexplicable as the Australians' desire to conquer all the island." Having learned a costly lesson about the ineffectiveness of banzai charges, Kanda pulled his men back to a defensive perimeter around Buin and reinforced them with the garrisons from the Shortlands and the Fauros. The concentration was not complete until July. Savige took two weeks to allow his forces to recuperate and resupply before restarting the drive on Buin. After repelling more futile Japanese attacks in the 17 April – 22 May Battle of the Hongorai River, his men crossed the Hari and Mobai Rivers. However, shortly after reaching the Mivo River their advance came to a halt as torrential rain and flooding washed away many of the bridges and roads upon which the Australian line of communications depended. This rendered large scale infantry operations impossible for almost a month, and it was not until late July and into early August that the Australians were able to resume patrolling across the Mivo River. Before Savige could mount a substantial assault, news arrived of the dropping of the atomic bombs, after which the Australian forces mainly only conducted limited patrolling actions.
Қорытынды
Бугенвильдегі жауынгерлік операциялар 1945 жылғы 21 тамызда Бугенвильдегі жапондық күштердің капитуляциялауымен аяқталды. Жапон империясы 1945 жылғы 2 қыркүйекте Токио шығанағында капитуляциялады. Науқанның соңғы кезеңінде 516 австралиялық қаза болды, ал тағы 1572 адам жараланды. Сол кезде 8 500 жапондық қаза тапты, ал аурулар мен нашар тамақтану салдарынан тағы 9 800 адам көз жұмды, соғыстың соңында 23 500-ге жуық әскер мен жұмысшылар қолдарынан қаруларын тастады. Австралиялық тарихшы Карл Джеймс 1944–1945 жылдардағы Бугенвиль науқанының қажеттілігін дәлелдеді, себебі сол кезде Жапонияның 1945 жылдың тамызында капитуляциялайтыны белгісіз болған, сонымен қатар басқа операцияларға австралиялық күштерді босату және аралдың азаматтық халқын азат ету қажеттігі болды. Ханк Нельсонның есебуынша, 1943 жылдан кейін Бугенвиль халқының саны 25%-ға төмендеді, 1943 жылы 52 000-нан 1946 жылға қарай 40 000-нан асты. Науқан барысында үш «Виктория кресі» ордені табысталды. Фиджилік капрал Сефания Суканаивалу 1944 жылғы 23 маусымда Маваракадағы көрсеткен батылдығы үшін қаза болғаннан кейін орденмен марапатталды. Ол осы күнге дейін орденмен марапатталған жалғыз фиджилік. Капрал Редж Ратти 1945 жылғы 22 наурызда Слейтерс-Нолл аймағындағы шайқастағы іс-әрекеттері үшін марапатталды, ал Фрэнк Партридж 1945 жылғы 24 шілдеде Рацуа майданындағы шайқаста көрсеткен ерлігі үшін орден алды. Партридж – «Виктория кресімен» марапатталған милицияның жалғыз өкілі, сонымен қатар бұл Австралиялықтарға соңғы соғыс ордені болды.
Combat operations on Bougainville ended with the surrender of Japanese forces on Bougainville on 21 August 1945. The Empire of Japan surrendered in Tokyo Bay on 2 September 1945. The last phase of the campaign saw 516 Australians killed and another 1,572 wounded. 8,500 Japanese were killed at the same time, while disease and malnutrition killed another 9,800 and some 23,500 troops and labourers surrendered at the end of the war. In contrast, Australian historian Karl James has argued that the 1944–45 Bougainville campaign was justifiable given that it could not be known at the time that Japan would surrender in August 1945, and there was a need to both free up Australian forces for operations elsewhere and liberate the island's civilian population. Of the civilian population, according to Hank Nelson estimates that the Bougainvillean population declined by 25% after 1943 from over 52,000 in 1943 to under 40,000 by 1946. Three Victoria Crosses were awarded during the campaign. Corporal Sefanaia Sukanaivalu of Fiji received the award posthumously for his bravery at Mawaraka on 23 June 1944; he is the only Fijian to have received the award to date. Corporal Reg Rattey received the award for his actions during the fighting around Slater's Knoll on 22 March 1945, while Private Frank Partridge earned his in one of the final actions of the campaign on 24 July 1945 during fighting along the Ratsua front. Partridge was the only member of the militia to receive the Victoria Cross, which was also the last of the war awarded to an Australian.
Есімдес
1944-1946 жылдары қызмет еткен АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Бугенвиль» эскорттық кемесі Бугенвиль шайқасының құрметіне аталған.
The U. S. Navy escort carrier Bougainville, in commission from 1944 to 1946, was named for the Bougainville campaign.