Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ресей суретшісі (1735–1822)
Russian painter (1735–1822)
Дмитрий Григорьевич Левицкий немесе Левицкий (Дмитрий Григорьевич Левицкий; Дмитро Григорович Левицький; 24 мамыр 1735 [е.с. 13 мамыр 1735] – 16 сәуір 1822 [е.с. 4 сәуір 1822]) – ресейлік портрет суретшісі және академик.
Dmitry Grigoryevich Levitzky or Levitsky (Дмитрий Григорьевич Левицкий; Дмитро Григорович Левицький; 24 May 1735 [O. S. 13 May 1735] – 16 April 1822 [O. S. 4 April 1822]) was a Russian portrait painter and academician.
Өмірбаян
Ол Григорий Кириллович Левицкий, діни қызметкер әрі әуесқой суретші және гравер болып, оның алғашқы сурет мұғалімі болды. 1758 жылы Санкт-Петербургке көшіп, Киевте декоративтік суреттер салған орыс суретшісі Алексей Антроповтың шәкірті болды. Ол сондай-ақ Джузеппе Валерианиден де сабақ алды. 1764 жылы ол өзін еркін суретші ретінде орнықтырды. 1770 жылы Левицкий Императорлық өнер академиясында көрсетілген алты портретінен кейін танымал болды, әсіресе сәулетші Александр Кокориновтың портреті ерекше көзге түсті. Осының нәтижесінде ол Академияның академигі атанды және Академияның портрет салу класының профессоры болып тағайындалды. Ол 1788 жылға дейін осы лауазымда қалды, содан кейін көз ауруына байланысты отставкаға шықты, бірақ бұл саяси себептерден де болуы мүмкін. 1807 жылы оны патша Александр I Академияға қайта шақырды. Оның ең белгілі шәкірттерінің бірі Владимир Боровиковский болды. 1772–1776 жылдары Левицкий Санкт-Петербургтегі Smolny Institute for Young Ladies – әйелдер институтының оқушыларының портреттерінен тұратын серия жұмыстарын жасады. Бұл тапсырыс Екатерина II-нің тапсырысы бойынша орындалды. Суреттерде қыздар билеп, музыка ойнап, спектакльдер қойып жатқандары бейнеленген. Дени Дидроның портреті философқа ұнаған жалғыз сурет деп есептеледі. Левицкий көп тапсырыс алғанымен, олардың көпшілігі үшін жақсы төленбеді, және суретші 1822 жылы кедейлікте қайтыс болды.
He was born to lt=Grigory Kirillovich Levitsky, a priest, who was also an amateur painter and engraver and served as his first art teacher. In 1758, he moved to Saint Petersburg to become a pupil of the Russian artist Aleksey Antropov, who had been in Kiev to create decorative paintings at the Cathedral of St Andrew. He also studied with Giuseppe Valeriani. In 1764, he established himself as a free lance artist. In 1770, Levitzky became famous after the exhibition of six of his portraits in the Imperial Academy of Arts; notably for a portrait of the architect Alexander Kokorinov. As a result, he was named an Academician and appointed Professor of the portrait painting class at the Academy. He remained in this position until 1788, when he resigned, citing an eye disease, although it may have been for political reasons. In 1807, he was invited back to the Academy by Tsar Alexander I. One of his best known students was Vladimir Borovikovsky. In 1772–1776 Levitzky worked on a series of portraits of the pupils of the privileged women's establishment, the Smolny Institute for Young Ladies, in St. Petersburg. They were commissioned by Catherine II. The girls are depicted performing dances, music, and plays. His portrait of Denis Diderot is said to be the only one the philosopher liked. Though Levitzky had many commissions, they were, in most cases, poorly paid, and the painter died in poverty in 1822.