Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қытай жекпе-жегінің түрлері
Group of Chinese martial arts
Ци Цзигуан мен Юй Даюдың жекпе-жек өнері туралы білім,
Martial arts knowledge of Qi Jiguang and Yu Dayou,
Қытай жекпе-жегінің оңтүстік стильдері "қысқа соққыға" және нақты қол қозғалыстарына баса назар аударумен ерекшеленеді, көбінесе Хунг Куэнь, Чхве Лэй Фут, Хак Фу Мун, Вузукуан, Вин Чун сияқты оңтүстік стильдерде кездеседі және т.б.
The southern styles of Chinese martial arts are characterized by emphasis on "short hitting" and specific arm movements, predominantly in southern styles such as Hung Kuen, Choi Lei Fut, Hak Fu Mun, Wuzuquan, Wing Chun, and so on.
Тарих және дамуы
XVI ғасырда Мин әулеті кезінде Қытай жағалауында Вкоу (жапондық қарақшылар) белсенділік танытты. Бір кезде генералдар Цы Цзигуан мен Юй Даю Орталық Фуцзянь провинциясындағы Фуцин мен Путиан қалаларында орналасты. Сол аймақтардағы жергілікті монахтар өздерін қорғау үшін темір таяқтарды қолданып, қарақшыларды қайтарды. Юй Даю мен Цы Цзигуан жергілікті әскерлер мен азаматтарға қарақшыларға қарсы күресу үшін жекпе-жек өнерін үйретті, генерал Цы найза, пышақ және басқа да қару-жарақтарды қолдануды үйретті. Генерал Цының «Жисяо Синьшу» кітабының он төртінші тарауында Тайдзу Чанкюаньдің 32-ші қозғалысының өңделген нұсқасы бар. Цы Цзигуан кеткеннен кейін, қарусыз күресу әдістерін дамыту сарбаздардың еншісіне берілді және ол Янцзы өзенінің оңтүстігіндегі қытай провинцияларының жекпе-жек өнерінен туындады, негізінен Гуандун, Гуанси, Фуцзянь және Чжэцзян провинцияларында танымал стильдерден құралды. Қазіргі заманғы Нанкван негізінен 洪 (Хун), 李 (Лей), 劉 (Лау), 莫 (Мок) және 蔡 (Чой) кантондық отбасылық стильдерінен, сондай-ақ Чой Лей Фут, Хунг Га және Вин Чун сияқты олардың заманауи кунг-фу түрлерінен пайда болды. Сондай-ақ, алға жылжып, бірінен соң бірі орындалатын жоғарғы соққылар Паокуан (Pow Kuen; 抛拳) деп аталады. Нанкванның техникасында салыстырмалы түрде азырақ тепкілер бар, бірақ Tengkong Pantui Cepu (腾空盘腿度侧扑; «ұшып, аяқтарын қиыстырып, бүйірге түсу») және Li Yu Da Ting (鲤鱼打挺直立; «карып секіру») дамыған Нанкван нұсқаларында жиі кездеседі. Нанкванның өзіне тән қарулары бар: Оңтүстік кең қылыш (Nandao; 南刀) және Оңтүстік таяқ (Nangun; 南棍), олар 1999 жылы Халықаралық Вушу жарысына қосылды. 2003 жылы Халықаралық Вушу Федерациясы (IWUF) Нанкванның қазіргі заманғы ережелерін бекітіп, секіру техникаларын (难度) міндетті етті. Қазіргі IWUF Nanquan формаларында жерге тигенге дейін 360 және 720 градус аралығында айналып секіретін тепкілер, сондай-ақ стационарлық кері соққы (原地后空翻) және озық IWUF бәсекелестері үшін бір қадамдық кері соққы (单跳后空翻) қолданылады.
During the Ming dynasty of the 16th century, there were Wokou (Japanese pirates) active on the coast of China. At one point, Generals Qi Jiguang and Yu Dayou were stationed in Fuqing and Putian in the Central Fujian. The local monks in those areas defended themselves using iron rods to repel the pirates. Yu Dayou and Qi Jiguang taught martial arts to the local armies and civilians to fight against the pirates, with General Qi teaching the use of javelins, knives and other weaponry. The fourteenth chapter of General Qi's Jixiao Xinshu includes a modified version of the 32nd posture of the Taizu Changquan. After Qi Jiguang left, the development of unarmed fighting methods was left for the soldiers. and was derived from martial arts from the Chinese provinces south of the Yangtze River, predominantly those styles popular in Guangdong, Guangxi, Fujian and Zhejiang. The basis of contemporary Nánquán hails primarily from traditional Cantonese family styles of 洪 (Hung), 李 (Lei), 劉 (Lau), 莫 (Mok) and 蔡 (Choi), along with their more contemporary Kung Fu variants of Choi Lei Fut, Hung Ga and Wing Chun. and consecutive upper cuts while driving forward called Paoquan (Pow Kuen; 抛拳). There are relatively few kicks in Nanquan although the Tengkong Pantui Cepu (腾空盘腿度侧扑; "flying cross legs kick and land on the side") and Li Yu Da Ting (鲤鱼打挺直立; carp skip up) are very common in advanced Nanquan routines. Nanquan also has its own contemporary weapons the Southern Broadsword (Nandao; 南刀) and Southern Staff (Nangun; 南棍), which were included in the International Wushu competition in 1999. In 2003, the International Wushu Federation (IWUF) established rules of contemporary Nanquan to make jumping techniques (难度) mandatory in its Nanquan routines. Jump kicks spinning in mid air between 360 and 720 degrees before touching the ground are now used in all IWUF Nanquan forms along with the Stationary Back Flip (原地后空翻) and the Single Step Back Tuck (单跳后空翻) for advanced IWUF competitors.