Чэн Манцин: Бес Жүздік Өнер Шебері

Кіріспе

Қытайлық жартылай соғыс өнері шебері (1902–1975)

Чэн Мань-цзин немесе Чжэн Мань-цзин (29 шілде 1902 – 26 наурыз 1975) – тай-чи, қытай медицинасы және «үш кемелдік» деп аталатын: каллиграфия, сурет және поэзия салаларындағы қытайлық сарапшы. Ол Цинь әулеті тұсында Чжэцзян провинциясының Йонгцзя қаласында (қазіргі Вэньчжоу) дүниеге келген. Чэн 1975 жылғы 26 наурызда қайтыс болды, оның қабірі Тайбэй қаласының жанында, Тайваньда орналасқан. Конфуцийшіл ғалымның дәстүрлі біліктері мен ойын-сауықтары саналатын «үш кемелдік» немесе «үздік үштік» дағдыларына, сондай-ақ медицина мен тай-чи өнеріне ие болғандықтан, ол көбінесе «Бес кемелдіктің шебері» деп аталды. Ол жоғары оқу орнының профессоры болғандықтан, АҚШ-тағы студенттері оны «Профессор Чэн» деп шақыратын.

Алғашқы жылдар

Ченгтің әкесі Ченг өте кішкентай кезінде қайтыс болды. Тоғыз жас шамасында Ченгтің басына құлаған зат тиіп, ол қысқа уақыт комада жатты. Ол баяу-баяу сауығып, денсаулығына көмектесу үшін қарапайым жұмыстар, мысалы, сияны ұнтақтау секілді жұмыстар жасауға үміттене отырып, белгілі суретші Ван Сяньчанға (汪香禪) шәкірт болды. Ван, Ченгтің әпкесі Чжан Хунвэйді (張紅薇), сондай-ақ қалалықтар Ма Мэнронг пен Ма Гунъюйді оқытты, олардың барлығы да кеңінен танымал болды. Бірнеше жылдан кейін, Ченгтің ұстазы оны сурет салу арқылы күнкөріс табуға жіберді. Ченгтің балалық шағында анасы оны дәрілік шөптер іздеуге алып шығып, дәстүрлі қытай медицинасының негіздерін үйретті. Он сегіз жасқа келгенде, Ченг Бейжіңде поэзия мен өнер сабақтарын берді және бірнеше жыл ішінде сұранысқа ие, табысты суретшіге айналды. Оның әпкесінің досы Цай Юаньпей оған ұсыныс хаттар берді, олар оны Шанхайға жеткізді, онда ол Ву Чаншуо, Чжэн Сяосу, Сюй Бейхун және Чжан Дацян сияқты ықпалды тұлғалармен танысты. Ол Лю Хайсу басқарған беделді Шанхай өнер колледжінің дәстүрлі сурет бөлімінің деканы болды. Ченг ұлттық және халықаралық көрмелерге қатысты, соның ішінде 1933 жылы Сюй Бейхун ұйымдастырған көрмеге қатысты. Бұл топтар әлеуметтік желі құру, сурет салу және қайырымдылық көрмелерін ұйымдастыру үшін жиналатын. 1930 жылдардың шамасында Ченг Шанхай өнер колледжінен кетіп, Хуан Биньхун және басқа да жетекші суретшілермен бірге Қытай мәдениеті мен өнері колледжін құрды. Колледж жапондықтардың басып кіруінен кейін жабылуға мәжбүр болды. Жиырма жасқа келгенде Ченг өкпе ауруына шалдықты (туберкулез болуы мүмкін, себебі мектеп тақтасынан шыққан мелдің шаңына ұшыраған). Ол қан құсып, жағдайы нашарлағанда, жазылуына көмектесу үшін тай-чиді жаттығуларын көбірек жасауға кірісті. Ченг оқытудан зейнетке шығып, бірнеше жыл бойы тай-чи, дәстүрлі қытай медицинасы және әдебиетті зерттеуге берілді. Оның әдебиеттануын зейнеткер ғалым Цян Миншань оқытты. Балалық шағында алған білімінен басқа, Ченг Ман-чинг ресми түрде қытай медицинасын оқыды. Шанхайда өнер сабақтарын оқып жүргенде, оның бір досы ауырып, көмек таба алмады. Ченг Ман-чинг досы үшін күрделі рецепт жазып берді, ол дәріні ішіп, толыққандай жазылып кетті. Оның естелік кітабындағы бір оқиғада, зейнеткер дәрігер Сонг Юань (宋幼庵) осы рецептке тап болды. Ол рецептты жазған адаммен байланыс орнатуды талап етті, өйткені рецепттің күрделілігі мен білімі ерекше талантты екенін көрсетті. Соғыс Қытайды шарлап жатқан кезде, Ченг Ман-чинг оқуға бірнеше жыл дайындалды. Сонгтың көмегімен Ченг білім алып, қытай фармакопеясын меңгерді. Доктор Сонгтың отбасында дәрігерлердің он екінші буыны болды; оның медициналық мектебінде дәстүрлі дәрілердің мол қоры болды. 1928 жылы Ченг танымал шебер Ян Чэнфумен (1883–1936) кездесті, ол Ян қайтыс болғанға дейін Ян стиліндегі тай-чиді оқыды. Ченгтің Янпен оқыған уақытының нақты мерзімі белгісіз болса да, Янның үздік оқушыларының бірі, ғалым Чэн Веймин, Ченг Янмен алты жыл оқығанын жазды. Янның ұлы Чжэньцзидің айтуынша, Ченг Янның екінші кітабын «Тай-чидің мәні мен қолданылуы» (Taijiquan tiyong quanshu, 1934) жазған, сонымен қатар кітабка алғы сөз жазып, каллиграфиялық арнауларды дайындаған. Ченг тай-чиді оқытты, медицинамен айналысты және қытай-жапон соғысы жылдарында Сычуань провинциясында өнер саласындағы жұмысын жалғастырды. Осы кезеңде ол Орталық әскери академияда (АҚШ-тағы Уэст-Пойнт әскери академиясының аналогы) оқыған кезінде Абрахам Люға сабақ берді. 1946 жылға қарай ол Янның дәстүрлі формасының 37 қозғалыстан тұратын қысқартылған нұсқасын жасады. Ол осы кезеңде «Он үш тарау» атты қолжазбасын жазып, оны өзінің аға сыныптасы Чэн Вейминге көрсетті, ол оған мақұлдауын берді.

Cheng's father died when Cheng was very young. Around the age of nine, Cheng was struck on the head by a falling object, and was in a coma for a short while. He recuperated slowly, and was apprenticed to a well known artist, Wang Xiangchan 汪香禪, in hopes that simple jobs like grinding ink would help his health. Wang taught Cheng's aunt Zhang Hongwei 張紅薇, as well as fellow townsmen Ma Mengrong and Ma Gongyu, all of whom became quite well known. Within a few years, Cheng's teacher sent him out to earn his living at painting. During Cheng's childhood, his mother took him out to find medicinal plants and taught him the fundamentals of traditional Chinese herbal medicine. By the age of eighteen, Cheng was teaching poetry and art in Beijing and within a few years had become a successful artist whose works were in demand. His aunt's friend Cai Yuanpei gave him a letter of introduction that led him to Shanghai, where he became acquainted with influential figures including Wu Changshuo, Zheng Xiaoxu, Xu Beihong, and Zhang Daqian. He took a position as the Dean of the Department of Traditional Painting at the prestigious Shanghai College of Art, which was headed by Liu Haisu. Cheng participated in national and international exhibitions, including one in 1933 organized by Xu Beihong, and was deeply involved with a number of art societies, including the Bee Society. These groups met to socialize, paint, and organize fundraising exhibitions. Around 1930, Cheng left the Shanghai College of Art and with Huang Binhong, and other leading artists, founded the College of Chinese Culture and Art. The school was forced to close upon the Japanese invasion. In his twenties, Cheng developed lung disease (believed to be tuberculosis partly from exposure to the chalk dust from the school blackboards). Ill to the point of coughing up blood, he began to practice tai chi more diligently to aid his recovery. Cheng retired from teaching and devoted himself for several years to the study of tai chi, traditional Chinese medicine, and literature. His literary studies were with retired scholar Qian Mingshan. In addition to his childhood instruction, Cheng Man ch'ing received formal Chinese medical training. While he was teaching art in Shanghai, one of his friends grew ill and was unable to find relief. Cheng Man ch'ing wrote a complex prescription for his friend, who took the medicine and recovered fully. One story from his memorial book is that a retired traditional doctor named Song You'an 宋幼庵 came across the prescription. He demanded to be put in contact with the person who wrote it, as the sophistication and erudition of the prescription showed exceptional talent and competence. As war was raging across China at that time, it took several years before Cheng Man ch'ing was able to present himself for study. With Song, Cheng received instruction and became conversant with the Chinese pharmacopoeia. Dr Song was the twelfth generation of physician in his family; his medical school had a formidable collection of traditional medicines. Around 1928 Cheng met the well known master Yang Chengfu (1883–1936), with whom he began to study Yang style tai chi, until Yang died. While the exact dates of Cheng's study with Yang are not clear, one of Yang's top students, scholar Chen Weiming wrote that Cheng studied six years with Yang. Cheng, according to Yang's son Zhenji, ghostwrote Yang's second book Essence and Applications of Tai Chi or The Substance and Application of Tai Chi (Taijiquan tiyong quanshu, 1934), for which Cheng also wrote a preface and most likely arranged for the calligraphic dedications. Cheng taught tai chi, practiced medicine, and continued his art practice in Sichuan Province during the Sino Japanese war years. In this period he taught Abraham Liu while at the Central Military Academy, China's equivalent of West Point. [Reference 1 At age 32 he taught tai chi at the Central Military Academy (formerly the Huang po Military Academy equivalent to West Point in the United States. )"]By 1946, he had developed a significantly abbreviated 37 move version of Yang's traditional form. He wrote the manuscript for his Thirteen Chapters during this period, and showed them to his elder classmate Chen Weiming, who gave it his imprimatur.

Тайвань

Ченг 1949 жылы Қытай Республикасының құлдырап шегініп жатқан үкіметімен бірге Тайваньға көшіп келді. Ол дәрігерлік қызметін және жаңа тай-чи стилін оқытушы ретіндегі мансабын жалғастырды, сонымен қатар сурет салу, поэзия және каллиграфиямен белсенді түрде шұғылданды. 1950 жылы ол «Тай-чи боксының 13 тарауы» атты еңбегін жариялады, ол екі рет ағылшын тіліне аударылды. Тайбэйде Ши Чунг Тай Чи қауымдастығын құрды, онда Бенджамин Ло, Лю Хси Хенг, Хсу И Чунг, Ци Цзян Тао, Роберт В. Смит, Т. Т. Лянг, Уильям Ц. Ц. Чен, Хуан Шенг Шян және басқа да көптеген белгілі студенттер онымен бірге оқыды. Ол бұл туралы көп жарияламаса да, Ченг Сун Мэй линг, Чан Кай Шек ханымның сурет салу шебері болды және оған «құстар мен гүлдер» стилінде сурет салуды үйретті (оның әріптесі Хуан Цзюньби оны пейзаж салуға үйретті). Ченг сондай-ақ Чан Кай Шекке медициналық кеңесші ретінде қызмет етті.

Америка Құрама Штаттары

1964 жылы Ченг әйелі, екі ұлы және үш қызымен бірге АҚШ-қа көшіп келді, онда Манхэттендегі 211 Канал-стрит мекенжайындағы Нью-Йорк Тай-Чи қауымдастығында сабақ берді. Содан кейін ол Нью-Йорк қаласының Қытай ауданындағы 87 Боуэриде «Шр Джунг Тай Чи» мектебін құрып, оқытты. Оған «Үлкен алты» деп белгілі болған алты американдық студент көмектесті: Там Гиббс, Лу Клейнсмит, Эд Янг, Морт Рафаэль, Мэгги Ньюман және Стэнли Израиль. Кейінірек келген студенттер мен көмекшілер «Кіші алты» деп аталды: Виктор Чин, Й Й Чин, Джон Гейнс, Наташа Горки, Вольф Ловентал және Кен Ван Сикл. Басқа американдық студенттерінің арасында Франк Вонг, Майкл және Лора Говард, Герман Кауз, Рене Хоутридес, Пат Бенттон, Люкжан Шила, Кэрол Ямасаки, Роберт Анте, Джудит Уивер, Патрик Уотсон, Мин Пай, Лоуренс Галанте, Лиза Маркуссон, Саул Кротки, Роберт Чакроу, Роберт Д. Морнингстар, Филипп Картер және Уильям С. Филлипс болды. Тайваньда Ченгтің студенттері оның кеткен кезде мектепті ашық ұстады. Бастапқыда мектеп Лю Си Хенгтің басшылығымен жұмыс істеді. Қазіргі директоры – Су И Чунг. Нью-Йоркте тұрғанда Ченг көбінесе түстен кейін бірнеше сағат Колумбия университетінің Шығыс Азия кітапханасында үш немесе төрт студентке сабақ беріп немесе оқып, басты қабаттың үстіндегі кішкентай, махоганмен қапталған бөлмеде уақыт өткізді. Бос уақытында ол орхидея гүлдерін өсірді.

Жазбалар

Чэнь көптеген кітаптар мен мақалалар жазды, олардың ішінде И Цзин, Тао Дэ Цзин, Конфуцийдың «Анализдері», оның өзінің поэзиясы, эсселері, медицина және бірнеше өнер жинақтары туралы түсіндірмелер бар. https://chengmanching.wordpress.com/writings/. 1967 жылы Роберт В. Смит пен Т. Т. Лянмен бірлесіп, Чэнь «Тай-Чи, денсаулық, спорт және өзін-өзі қорғауға арналған жоғары жаттығу» атты кітабын жариялады, бұл оның ағылшын тіліндегі екінші тай-чи кітабы болды. Оның еңбектерінің аудармалары: «Мастер Ченгтің Тай Чи Чуань өзін-өзі жетілдірудің жаңа әдісі»; «Ченг Ман Чинг: Адам және мәдениет туралы эсселер»; «Ченг Ман Чинг: Бес қабілеттің шебері» және «Тай Чи Чуань: Денсаулық пен өзін-өзі қорғау үшін калистиниканың жеңілдетілген әдісі». Чэнь сонымен қатар бірнеше тай-чи фильмдерін жасады, ал оның кейбір сабақтары мен лекциялары жазылып, кейінірек DVD-де шығарылды.

Мұра

Ченг Мань-цин негізінен екі сала бойынша мұра қалдырды: өнер және тай-чи. Өнер саласында ол отыздан асқан шағында оқытушылық қызметтен зейнеткерлікке шыққанмен, өмірінің соңына дейін көрмелерге қатысып, жеке және «Суретшілердің жеті досы» тобымен бірге Тайваньда жиі көрмелер ұйымдастырды. Ол қайтыс болғаннан кейін Тайваньдағы Ұлттық сарай мұражайында оның туындыларының ретроспективті көрмесі өтті. Бұл суреттер 1982 жылы «Чжэн Манциннің суреттері мен каллиграфиялық туындыларының арнайы көрмесі» жинағында жарияланды. 2017 жылы оның туған қаласы Вэньчжоуда (Юнцзя) «Чжэн Манциннің каллиграфиясы мен суреті» атты ретроспективті көрме ұйымдастырылды. Ченг Мань-циннің тай-чи мұрасына оның ізбасарларының жүздеген мектептері кіреді. Тайваньда оның тікелей шәкірттерінің бірқатары әлі де сабақ береді, ал Тайваньдағы Ши Чжун мектебі әлі де жұмыс істейді. Ченгтің ең табысты шәкірттерінің бірі Хуан Шэн Шян (Хуан Синсянь) Оңтүстік-Шығыс Азияда 40-тан астам мектеп ашты, олар арқылы Ченгтің тай-чисі 10 мыңнан астам адамға жетті. Ұлы ұстаз Уильям Чен Нью-Йорк қаласында сабақ беруді жалғастыруда. Ченг мұрасының жиі назар аударусыз қалған бір жағы – оның қытай емес студенттерге сабақ беруге дайындығы еді. Америкада осыны жасаған алғашқы қытай жекпе-жегінің шебері болмаса да, оның батыстықтарға деген жылы қабылдауы – тәжірибелі жауынгерлерден бастап, сол кездегі ұзын шашты хиппилерге дейін – Нью-Йоркке көшуін демеушілік еткен Қытай қауымдастығымен келіспеушілік тудырды. Бір кезде Ченг елден тыс болғанда, қауымдастық мүшелері батыс студенттерін Канал-стрит мектебінен шығарып тастады. Бұл туралы хабардар болған Ченг Эд Янгқа жаңа орын табуды тапсырды. Нью-Йоркке оралғаннан кейін Ченг жаңа мекенжайда, 87 Боуэриде сабақ берді, бұл оның барлық адамды қабылдаушылығын және қытай жекпе-жегінің дәстүрлі қауымдастығындағы оқшаулануға қарсы екенін көрсетті. Нью-Йоркте Ченгтің аға шәкірттерінің арасында Эд Янг 2023 жылдың 29 қыркүйегінде (91 жасында) қайтыс болды. Профессор Ченг Нью-Йоркте сабақ берген кезде Фред Лерманнан Милуоки (Висконсин), Миннеаполис (Миннесота), Гейнсвилл (Флорида), Боулдер (Колорадо) және Галифакс (Жаңа Шотландия) қалаларында мектептер ашуға көмектесуін сұрады. Олардың ішінде Милуокидегі және Боулдердегі Наропа институтындағы мектептер жаңа мыңжылдықта да жұмыс істеуде. Наропа институтындағы ресми бағдарламаны алғаш рет Джудит О. Уивер 1974 жылы Чогьям Трунгпаның рұқсатымен құрды. Бірінші жазғы тай-чи сессиясында 500-ден астам студент оқыды. 1975 жылдан бастап ол бірнеше негізгі Ши Чжун мұғалімдерін, соның ішінде Лерман, Там Гиббс, Мэгги Ньюман, Эд Янг және Вольф Ловенталды келесі жылдары қонақ мұғалімдер ретінде, сондай-ақ 1977 жылдан бастап резидент мұғалімдер Джейн және Батан Файгаоларды қабылдады. Файгаолар Боулдердегі Рокки Маунтин Тай Чи Чуанды да құрды. Нью-Йорк Тай-Чи-Чуань мектебі, кейіннен Тай-Чи қоры, профессор Ченгтің өтініші бойынша Патрик Уотсон құрды. Уильям С. Филлипс Бруклиндегі (Нью-Йорк) Табандылық Тай-Чи қауымдастығын басқарады. Дон Ань Ань Тай Чи студиясын құрып, мыңдаған студенттерге форма мен даосизм техникаларын үйретті. Кэрол Ямасаки Детройт аймағында жүздеген студенттерге сабақ берді, оның ішінде оның әкесі Минору Ямасаки салған Бирмингем унитариан шіркеуінде де сабақ берді. Ченгтің шәкірттері оның тай-чи туралы жазу, тай-чи оқу материалдарын жасау және оның оқытуын құжаттау дәстүрін жалғастырды. «Профессор: Тай-Чидің батысқа саяхаты» көркем фильмі Нью-Йорктегі жылдары туралы айтады.

Cheng Man ch'ing left a legacy mainly in two areas: art and tai chi. In the arts, though he retired in his thirties from teaching, he remained an actively exhibiting artist his whole life, with frequent exhibitions in Taiwan both solo and with his group "Seven Friends of Painting" and solo shows in the United States. After his death, the National Palace Museum in Taiwan held a retrospective exhibit of his works. These were published in Special Exhibition of Painting and Calligraphic Works by Zheng Manqing in 1982. A retrospective exhibit "Zheng Manqing Calligraphy and Painting" was held in his hometown of Wenzhou (Yongjia) in 2017. Cheng Man ch'ing's tai chi legacy includes many hundreds of schools around the world that follow his lineage. In Taiwan, a number of his direct students still teach, and the Shih Chung school in Taiwan still operates. Huang Sheng Shyan (Huang Xingxian), one of Cheng's most accomplished disciples, established over 40 schools in South East Asia, through which Cheng's tai chi has continued to reach over 10,000 practitioners. Grandmaster William C. C. Chen continues to teach in New York City. A little appreciated dimension of Cheng's legacy was his willingness to teach non Chinese students. While he was not the first Chinese martial artist to do this in America, his warm embrace of Westerners, who ran the gamut from experienced fighters to long haired hippies of the day, proved controversial with the Chinese Association that had initially sponsored his move to New York. At one point, when Cheng was out of the country, the Association members locked the Western students out of the Canal Street school. Informed of this, Cheng instructed Ed Young to find a new location. Upon his return to New York, Cheng taught at the new location, 87 Bowery, sending an unmistakable message of inclusiveness and rejecting the insularity that was traditional in the Chinese martial arts community. In New York City, among Cheng's senior students, Ed Young died September 29, 2023 (aged 91). While Prof. Cheng was teaching in New York, he asked Fred Lehrman to help initiate schools in Milwaukee WI, Minneapolis MN, Gainesville FL, Boulder CO, and Halifax, Nova Scotia. Among these, the ones in Milwaukee and at Naropa Institute in Boulder have continued into the new millennium. The official program at Naropa Institute was initially created by Judyth O. Weaver with the permission of Chögyam Trungpa in 1974. It had over 500 students in the first Tai Chi summer session. From 1975 it included several of the main Shih Jung teachers, including Lehrman, Tam Gibbs, Maggie Newman, Ed Young, and Wolfe Lowenthal as visiting instructors over the next period of years, in addition to resident teachers Jane and Bataan Faigao from 1977. The Faigaos also established Rocky Mountain T'ai Chi Ch'uan in Boulder. The New York School of Tai Chi Chuan, later the T'ai Chi Foundation, was founded by Patrick Watson at the request of Prof. Cheng. William C. Phillips operates Patience T'ai Chi Association in Brooklyn, NY. Don Ahn founded the Ahn T'ai Chi Studio and taught thousands of students form and Taoist techniques. Carol Yamasaki taught hundreds of students in the Detroit area including at the Birmingham Unitarian Church designed by her architect father, Minoru Yamasaki. Cheng's students carried on his tradition of writing about tai chi, creating tai chi study material, and documenting his teaching. A feature film The Professor: Tai Chi's Journey West documents his years in New York City.

Ескертпелер мен сілтемелер

Ченг Ман Чинг. Қытай тіліндегі атаулар үшін "Жен Манцин" жазбасын қараңыз. Ченг Ман Чинг. Ченг Ман Чинг бейнелары. (2007 ж.) 1960 жылдардағы Ченгтің Нью-Йорктегі сабақтарының DVD-дегі бейнелері. Чен Ман Цин индексі. Ченг Ман Чинг. Ченг-цудың Тай-Чи-Чуань туралы он үш трактаты. Аудармашы: Бенджамин Ло және Мартин Инн. Беркли: Солтүстік Атлантика кітаптары (1985). Ченг Ман Чинг; Мастер Ченгтің Тай Чи өзін-өзі жетілдірудің жаңа әдісі, Марк Хеннессидің аудармасы; Frog, Ltd. Books, Berkeley, CA; (1999) Ченг Ман Чинг және Роберт В. Смит, Тай Чи. Рутланд, VT: Tuttle, 1967. Чакроу, Роберт; "Тай-чи кітабы" Өмір бойы жаттығуды жетілдіріп, ләззат алу. CMC Shr Jung NYC студенті. Дэвис, Барбара; "Бірыңғай Дао іздеуі: Чжэн Манциннің өмірі мен Тайцзицюаньға қосқан үлесі". Journal of Asian Martial Arts, v.5, No 2, 36-бет 59. ДеМарко, М. & ЛаФредо, Т. Г. (ред.). Ченг Ман Чинг және Тай Чи: Бақыт залындағы эхо. Санта-Фе, НМ: Via Media Publishing, 2014 жыл. Каускас, Ян. Лаоши: Тай-чи, мұғалімдер және принципті іздеу. Санта-Фе, НМ: Via Media Publishing, 2014 жыл. Кауз, Герман; Тай-чи нұсқаулығы. CMC Shr Jung NYC студенті. Ловентал, Вольф; Құпия жоқ: профессор Ченг Ман Чинг және оның Тай-чи-чуань. CMC Shr Jung NYC студенті. МакФарлейн, Стюарт. Тай-Чидің толық кітабы. DK Publishing, Нью-Йорк (1997)., қағаз кітапшасы. Тек Чэн Мань Чиннің тай-чидің 37 формасын қамтиды; суреттелген суреттер. Филипс, Уильям; Чен Ман Чингтің қатысуымен: Менің өмірім және бес шебердің шеберімен сабақтар. Floating World Press, 2020. Стругац, Барри (режиссер). "Профессор: Тай-Чидің батысқа саяхаты". First Run Features. Уайл, Дуглас. Чжэн Манциннің Тайцзицюань, Цигун және денсаулық туралы жинақталмаған жазбалары, жаңа биографиялық жазбалармен. Милуоки: Sweet Ch'i Press, 2007 жыл. Ян Ченгфу. Тайцзицюан тиёнг кваншу. 1934 жыл. Луис Сваимнің "Тайцзицюаньның мәні мен қолданылуы" деп аударған нұсқасы. 2005 жыл. Ян Чжэньцзи, Ян Чэнфу ши тайцзицюан. Гуанси: Гуанси Миндзу Чубанше, 1993. Чжэн Манцин. Чжэнцзи тайцзицюан шисань пиань [Чэньцзының Тай-чи-чуань туралы он үш трактаты]. Тайвань (1950 ж.). Чжэн Манцин. Тайцзицюань зисиу шинфа [Мастер Ченгтің Тай-чи-чуань өзін-өзі жетілдірудің жаңа әдісі]. Чжэн Манцин. Икван [Толық И-Цзин]. Тайбэй: Мейя баспасы (1974). Чжэн Манцин. Чжэн Манран шухуа джи [Чжэн Манранның каллиграфиясы мен суреттерінің жинағы]. Тайбэй: Чжунхуа шужу (1971).

Cheng Man ch'ing. See "Zheng Manqing" entry for selected Chinese titles. Cheng Man ch'ing. Cheng Man ch'ing Videos. (2007). Set of 1960s videos on DVD of Cheng teaching in New York City. Chen Man Ching Index. Cheng Man ch'ing. Cheng tsu's Thirteen Treatises on T'ai Chi Ch'uan. Translated by Benjamin Lo and Martin Inn. Berkeley: North Atlantic Books (1985). Cheng Man ch'ing; Master Cheng's New Method of T'ai Chi Self Cultivation, Translated by Mark Hennessy; Frog, Ltd. Books, Berkeley, CA; (1999)
Cheng Man ch'ing, and Robert W. Smith, T'ai Chi Rutland, VT: Tuttle, 1967. Chuckrow, Robert; The Tai Chi Book Refining and Enjoying a Lifetime of Practice. A CMC Shr Jung NYC Student. Davis, Barbara; "In Search of a Unified Dao: Zheng Manqing's Life and Contributions to Taijiquan." In Journal of Asian Martial Arts, v.5, n. 2, p. 36 59. DeMarco, M. & LaFredo, T. G. (Eds). Cheng Man ch'ing and T'ai Chi: Echos in the Hall of Happiness. Santa Fe, NM: Via Media Publishing, 2014. Kauskas, Jan. Laoshi: Tai Chi, Teachers, and Pursuit of Principle. Santa Fe, NM: Via Media Publishing, 2014. Kauz, Herman; Tai Chi Handbook. A CMC Shr Jung NYC Student. Lowenthal, Wolfe; There Are No Secrets: Professor Cheng Man Ch'Ing and His Tai Chi Chuan. A CMC Shr Jung NYC Student. McFarlane, Stewart The Complete Book of T'ai Chi. DK Publishing, New York (1997). , paperback Covers only the 37 Form of Cheng Man ch'ing's tai chi; illustrated drawings. Phillips, William; In the Presence of Cheng Man Ch’ing: My Life and Lessons with the Master of Five Excellences, Floating World Press, 2020. Strugatz, Barry, director. "The Professor: Tai Chi's Journey West" First Run Features. Wile, Douglas. Zheng Manqing's Uncollected Writings on Taijiquan, Qigong, and Health, with New Biographical Notes. Milwaukee: Sweet Ch'i Press, 2007. Yang Chengfu. Taijiquan tiyong quanshu. 1934. Translated by Louis Swaim as The Essence and Applications of Taijiquan. 2005. Yang Zhenji, Yang Chengfu shi taijiquan Guangxi: Guangxi Minzu Chubanshe, 1993. Zheng Manqing. Zhengzi taijiquan shisan pian [Cheng tzu's Thirteen Treatises on T'ai Chi Ch'uan]. Taiwan (1950). Zheng Manqing. Taijiquan zixiu xinfa [Master cheng's New Method of T'ai chi ch'uan Self cultivation]
Zheng Manqing. Yi quan [The Complete I Ching]. Taipei: Meiya Publishing (1974). Zheng Manqing. Zheng Manran shuhua ji [Collection of Zheng Manran's Calligraphy and Painting]. Taipei: Zhonghua shuju (1971).