Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Овидийдің Epistulae ex Ponto (Қара теңізден хаттар) атты хаттар жинағы - Овидийдің төрт кітаптан тұратын еңбегі. Бұл Овидийдің Томисте (қазіргі Констанца) сүргінін сипаттайтын, оның әйелі мен достарына арнап жазылған, ал элегиялық жұптармен жазылған хаттар жинағы. Бірінші үш кітап 12-13 жылдар аралығында жазылған, жалпы академиялық консенсусқа сәйкес: "бұл элегиялардың ешқайсысында сол уақыт аралығынан тыс оқиғаларға сілтеме жасалмаған". Төртінші кітап өлімінен кейін жарық көрген деп есептеледі.
Letter collection by Ovid
Epistulae ex Ponto (Letters from the Black Sea) is a work of Ovid, in four books. It is a collection of letters describing Ovid's exile in Tomis (modern day Constanța) written in elegiac couplets and addressed to his wife and friends. The first three books were composed between 12–13 AD, according to the general academic consensus: "none of these elegies contains references to events falling outside that time span". The fourth book is believed to have been published posthumously.
Өлеңдер
Хаттардың тақырыптары Тристияның тақырыптарына ұқсас. Овидий әйелі мен достарына жер аударылуының қасіреті, денсаулығының нашарлауы және әдеби шығармаларының болашағы туралы жазады. Жинақтың соңғы сақталған хаты аты аталмаған жауға жіберілген. Эпистулалар экс Понтода Овидийдің атаулы адресаттарына қайталанатын өтініш, ол Томистен орын ауыстыруды қалайды, ол оны "соғыс зардап шеккен мәдени бос жерде орналасқан қала" деп қайта-қайта сипаттайды. империяның ең шалғай шеттерінде. Соңғы зерттеулер Овидийдің нұсқасы мен Томиске қатысты тарихи деректердің арасындағы қайшылықтарды қайта-қайта анықтады. Олар ұқсас тақырыптарды зерттеген кезде, Эпистула экс Понто, адресаттардың атын атағандықтан, эпистолографиялық форматта Тристиядан ерекшеленеді. Олардың арасында Паулус Фабий Максимус, Секст Помпей, Маркус Валериус Мессалла Мессалинус және Маркус Аврелий Котта Максимус Мессалинус деген ағайындылар бар. Овидийдің үміті негізінен император Тиберийдің немересі және асырап алған ұлы Германикустың жан-жақты мінез-құлқына негізделген, ол бірнеше жерде айтылған немесе аталған. Август пен Ливия жинақта, Тристияда сияқты, Овидийдің Римге қайта оралу немесе оның орнынан түсуі үшін жер ауыстыру үміттері туралы абсолютті билік ретінде ерекшеленеді. Овидий Ливияны үйге оралу үшін әлеуетті одақтас ретінде мойындайды, оны "пудикарум Веста матрум", "адал матроналардың Вестасы" деп сипаттаған. Алайда Август пен оның досы Паулус Фабиус Максимустың өлімі Овидийді қайтып оралуға үміттендіреді. Жинақ қараңғы жазбамен аяқталады, аты аталмаған жауға жіберілген хатпен, ол қазірдің өзінде қираған Овидийге зиян келтіруге тырысты деп айыпталады.
The themes of the letters are similar to those of Tristia. Ovid writes to his wife and friends about the grimness of his exile, his deteriorating state of health and the future of his literary works. The last surviving letter of the collection is addressed to an unnamed enemy. A recurring request to Ovid's named addressees in Epistulae ex Ponto remains his desire for a change of location from Tomis, which he repeatedly describes as "a town located in a war stricken cultural wasteland on the remotest margins of empire". Recent scholarship has repeatedly identified discrepancies between Ovid's version and historical fact regarding Tomis. While they explore similar themes, Epistulae ex Ponto differ from Tristia in epistolographic format, as they have named addressees. The individuals named include Paullus Fabius Maximus, Sextus Pompeius, and the brothers Marcus Valerius Messalla Messallinus and Marcus Aurelius Cotta Maximus Messalinus. Ovid's hopes rested largely on the genial character of Germanicus, nephew and adopted son of the emperor Tiberius, who is addressed or mentioned in several places. Augustus and Livia feature heavily in the collection, as they do in Tristia, as absolute authorities over Ovid's hopes of his recalling to Rome or change of location for his relegation. Ovid acknowledges the Empress Livia as a potential ally to return home, describing her like a vestal virgin – "pudicarum Vesta matrum", "Vesta of chaste matrons". However, Augustus' death and the death of his friend and frequent addressee, Paullus Fabius Maximus, discourage Ovid from hoping for a return. The collection ends on a sombre note, with a letter addressed to an unnamed enemy, accused of attempting to harm an already ruined Ovid.
Құрылымы
"Epistulae ex Ponto" төрт кітапқа бөлінген, олардың барлығы әртүрлі адресатқа жіберілген хаттардан тұрады. І кітап: Брут, Паулус Фабий Максимусқа, Руфинге, оның әйеліне, Котта Максимус Мессалинге, Публий Помпоний Грецинге, Мессалинге, Северға, Флакка жазылған хаттар. ІІ кітап: Германикусқа, Мессалинге, Котта Максимус Мессалинге, Аттикусқа, Саланға, Публий Помпоний Грецинге, Фракиялық Котиске, Мацер мен Руфқа жазылған хаттар. III кітап: әйеліне жазған хаттар, Котта Максимус Мессалин, Паулус Фабиус Максимус, Руфин, белгісіз досы және белгісіз достар тобы. IV кітап: Секст Помпейге, Корнелий Северге, Брутқа, Весталиске, Суиллийге, Грецинге, Альбинованға, Галлиоға, Карусқа, Тутиканға және аты аталмаған жауларға арналған хаттар.
Epistulae ex Ponto is divided in four books, all consisting of letters sent to different addressees. Book I: letters to Brutus, Paullus Fabius Maximus, Rufinus, his wife, Cotta Maximus Messalinus, Publius Pomponius Graecinus, Messalinus, Severus, Flaccus. Book II: letters to Germanicus, Messalinus, Cotta Maximus Messalinus, Atticus, Salanus, Publius Pomponius Graecinus, Cotys of Thrace, Macer and Rufus. Book III: letters to his wife, Cotta Maximus Messalinus, Paullus Fabius Maximus, Rufinus, an unknown friend and a group of unknown friends. Book IV: letters to Sextus Pompeius, Cornelius Severus, Brutus, Vestalis, Suillius, Graecinus, Albinovanus, Gallio, Carus, Tuticanus and an unnamed enemy.