Кіріспе

DOC шарабы Потенца, Базиликата, Италия

Аглианико дель Вултур және Аглианико дель Вултур Супериоре – Аглианико жүзімінен жасалған және Базиликата аймағының Вултур ауданында өндірілетін итальяндық қызыл шараптар. Жақын орналасқан Вултур тауынан пайда болған жанартаулық топырақта өсіп, 1971 жылы Denominazione di Origine Controllata (DOC) статусын алды. 2011 жылы Супериоре жеке Denominazione di Origine Controllata e Garantita (DOCG) статусына көтерілді, бұл Базиликатадағы жалғыз DOCG шарабы. Италиядағы басқа шараптардай кең танымал болмаса да, Аглианико дель Вултур Италияның ең жақсы қызыл шараптарының бірі деп есептеледі.

Тарих

Барлық Аглианико жүзім сорттары сияқты, Аглианико дель Вултурдың да ежелгі тарихы бар, және оның гректермен біздің заманымыздан бұрын 7-ші немесе 6-шы ғасырда Оңтүстік Италияға әкелінгендігіне сеніледі. Вултур аймағындағы Рионеро маңында Рим дәуіріне жататын шарап сығу қондырғысының қалдықтары, сондай-ақ Дионис құдайы бейнеленген қола монета табылды. Аглианико дель Вултур тарихына қатысты әдеби сілтемелерді Венесада туған римдік ақын Гораций қалдырған, ол өз туған жерінің сұлулығы мен шараптың сапасын жырлаған. Бір дерек бойынша, б.з.д. 212 жылы римдіктерді жеңгеннен кейін Ганнибал өз әскерлерін Луканияға, Вултур шараптарымен емделуге жіберген. Швабия империясы тұсында Фридрих II жүзім шаруашылығын дамытуға көмектескен. 1280 жылы Анжу әулетінен шыққан Карл, Базиликатаның әділет судьясына (giustiziere) 400 сальма (185 литрге тең) "vino rubeo Melfie" (Мелфидің қызыл шарабы) жеткізуді бұйырды, өйткені ол жазғы демалысын Кастель Лагопесоледе Анжу сарайымен бірге өткізуді жоспарлаған. Швабия және Анжу патшалары бағалаған Вултур шараптарын сол кездегі флоренциялық саудагерлер де сұраған. Кейіннен жүзім шаруашылығының айтарлықтай өсімі байқалды, бұл шарапты діни обрядтарда және медицинада қолданудың жаңа тәсілдерімен байланысты болды. 15 ғасырда жүзімдіктер Мелфи, Раполла және Бариле арасындағы Вультур тауының беткейлерін жапқан. Шарап погребтері көбінесе үңгірлерде қазылған, және бүгінгі таңда көптеген танымал шарап заводтары ескі үңгірлердегі шарап қоймаларын сақтап қалды. 1906 жылы Аглианико дель Вултур Милан халықаралық көрмесінде таныстырылды. Пьер Виала және Виктор Верморель "Ампелография. Жүзім шаруашылығының толық оқулығы" еңбегінде осы шарапты атады. 2012 жылы Poste Italiane оған, Италияның он бес аймағының басқа шараптарымен бірге почта маркасын арнады.

Жүзім шаруашылығы

Жүзімдіктердің көпшілігі аймақтағы жоғарырақ биіктікте орналасқан, әдетте 450 мен 600 метр аралығында. Аглианико жүзімі кеш піседі және көбінесе Италиядағы десерт емес жүзімдердің арасында соңғылардың бірі болып, қазан айының соңынан қараша айының басына дейін жиналады. Егер өнімділігі төмен ұсталып, бақыланатын болса, бұл жүзім өте бай дәмді шараптар береді.

Шараптар

Аглианико дель Вултур шараптары толық денелі, бай текстуралы, берік таниндік құрылымымен және шоколадты-шиелік ноталарымен ерекшеленуі мүмкін. Жастығында бұл шараптар көбінесе қарапайым және шаңғын болуы мүмкін, бірақ уақыт өте келе жұмсақ таниндерге және жібектей текстураға ие болып, бөтелкеде 6 жылдан 20 жылға дейін жақсару потенциалына жетеді.

Шарап өсіретін өңірлер

Aglianico del Vulture тек келесі коммуналарда ғана өндіріледі: Rionero in Vulture, Barile, Rapolla, Ripacandida, Ginestra, Maschito, Forenza, Acerenza, Melfi, Atella, Venosa, Lavello, Palazzo San Gervasio, Banzi, Genzano di Lucania.