Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шеффилд және Тинсли каналы – Англияның Шеффилд қаласындағы канал. Ол Тинслиден басталып, Дон өзенінен бөлініп, қала орталығындағы Шеффилд канал бассейніне (қазіргі Виктория Кейз) дейін 6 километрге (3.9 миль) созылады және 11 шлюзден өтеді. Бұл шлюз жүйесінде жүзе алатын ең ұзын кеме 19 метр, ал ені 5 метр болуы мүмкін.
The Sheffield & Tinsley Canal is a canal in the City of Sheffield, England. It runs 3.9 mile (6 km) from Tinsley, where it leaves the River Don, to the Sheffield Canal Basin (now Victoria Quays) in the city centre, passing through 11 locks. The maximum craft length that can navigate this lock system is 61 feet (19 m) with a beam of 15 feet (5 m).
Ерте тарих
Шеффилд Дон өзенінің жағасында орналасқан, бірақ өзеннің жоғарғы ағысында кеме жүру мүмкін емес еді. Орта ғасырларда Шеффилдтен тауарларды ең жақын ішкі портқа – Идл өзені бойындағы Бавтриге құрлықпен тасымалдау қажет болды. Кейіннен Донның төменгі ағысы кеме жүруге қолайлы болды, бірақ қайықтар Шеффилдке жетпеді. Шеффилдті Тинслидегі кеме жүретін Донға (сондай-ақ Оуза және Трент өзендеріне, Хамбер мен Солтүстік теңізге) қосу туралы ұсыныстар 1697 жылы жасалды, бірақ олар нәтижесіз аяқталды. 1751 жылы Дон өзені Тинслиге дейін жақсартылды, бірақ бұл Шеффилдтен 4 миль (6 км) кем болды. 1788 жылы олар қалаға дейінгі жолды күтіп ұстау үшін жер өлшеушіні жалдады. Қалаға кеме қатынасын жасауға жасалған алғашқы қадам 1792 жылғы 4 шілдеде Cutlers Hall-да өткен қоғамдық жиналыс болды. Жиынға қатысушылар жобаны қаржыландыру үшін Дон компаниясының ұсыныс берген кеңейтуіне 8450 фунт стерлинг жұмсады. Олар сондай-ақ көмір мен су бар Бейтон және Эккинтонға арна салуды қалады. Үш аптадан кейін олар Шеффилдтен Роттерхамға жақын Бринсвортқа дейін канал салу туралы ұсыныс жасады. Осы кезде Дирн және Дов каналы жобасы жүргізіліп жатты және желіге қосылғаннан кейін кен аймағын қамтамасыз ету қажеттігі туралы күмән туды. Алайда, олардың инженері Джон Томпсон Эккингтонға қарай тармақсыз шлюздерге жеткілікті су жеткізу қиын болады деп ойлады. 1792 жылғы 6 желтоқсанда Шеффилдте комитет отырысы өтті, онда Честерфилд каналы Эккингтон тармағына қарсылық білдірді, себебі олар сол аймақтағы көмір өз каналын пайдалануы керек деп ойлады, ал Норфолк герцогы комитет күткеннен әлдеқайда жоғары шарттарға келісті. Олар Шеффилдтен Ротерхамға дейінгі 4 миль (6 км) арнаны, 10 миль (16 км) тармақты Эккингтонға және Норфолк герцогының Аттерклифтегі кеніне 2 миль (3 км) тармақты құру үшін 46 292 фунт стерлингке кететінін есептеді. Олар акционерлерге жобаны толығымен жүзеге асыруды немесе Эккингтон тармағын жеке жазылым арқылы салуды ұсынды. 1793 жылғы 15 қаңтарда өткен қоғамдық жиналыста идея қабылданды, соның ішінде Эккингтон тармағы үшін жеке жазылым жасалды, ал инженер Бенджамин Оутрамнан есеп беруді сұрады. Оутрам 12,75 миль (21 км) каналдың құрылысы туралы ұсыныс жасады. Ол Экингтоннан Бейттон жолынан Шеффилдтегі ауруханаға дейін, Аттерклифтен өтіп, бір деңгейде салынды. Оны тегістеу үшін туннель және бірнеше үлкен кесулер қажет болды. Доннан Аттерклифке дейінгі бөлік өзен баржаларына жарамды, ал Аттерклифтен тыс Честерфилд каналына дейінгі бөлік тар канал болады. Экингтон мен Честерфилд каналы арасында бес шлюз қажет болады, Тинсли кемесінің бағытын аяқтау үшін жеті канал шлюзы және 3 өзен шлюзы қажет болады. Жалпы есептелген шығын 52 216 фунт стерлинг болды, бірақ уақыт қиын болды, сондықтан бірден шара қолданылмады. 1801 жылы Шеффилд тұрғындары Дон Навигациялық Компаниясына хат жазып, каналды Шеффилдке дейін кеңейтуді сұрады. Олар осыны және сумен қамтамасыз етудің болмауынан кері сорғылау қажеттілігін қарастыра отырып, Катлерс компаниясы Уильям Данннан Шеффилдтен Тинслиге дейінгі сызықты зерттеуді сұрады, ол 1802 жылдың басында жасады. Оның ішінде 9 шлюз, терең шыңдағы фунт резервуар ретінде қызмет етеді және басқа резервуарлар қажет болуы мүмкін деп болжады. Жұмыстың жоспары Парламентке тапсырылды. Дон Навигациясы бұл әрекеттен таң қалды және оған қарсы шығуға шешім қабылдады, себебі олар салдарынан шығынға ұшырайды, бірақ Катлерс компаниясы одан пайда табады деп ойлады және ұсыныс жасаудан бас тартты. Норфолк герцогы заң жобасына парламентте қарсылық білдірді, ал Катлерлер схемасы тоқтатылды. 1813 жылы Cutlers компаниясы Уильям Чэпманнан Донның солтүстігінде де, оңтүстігінде де Шеффилд пен Ротерхам арасындағы желілерді зерттеуді сұрады. Чэпман солтүстік бағытты ұнатады, ал Катлерлер Дон навигациясынан осы каналды салуды қалайды ма деп сұрады, бірақ акционерлер бас тартты. Олар Катлерлерге егер олар өз арнасын салса, Дон Навигациясы өтемақы талап ететінін және Тинслиден Шеффилдке дейінгі жолды күтіп ұстау міндетінен босатылатынын айтты. Олар 11000 фунт стерлинг төлеуге келісті, оның ішінде кем дегенде бір құлыпты Катлерлерге сату да бар сияқты. Шарттар туралы келіскеннен кейін, олар 1814 жылы 15 шілдеде өз жоспарларын өзгертіп, Донның оңтүстігіне қарай бағытты таңдады, ішінара Норфолк герцогының Хандсворт кеніне кіру үшін, ал ішінара болашақта Честерфилд каналына байланыстыру оңай болатынына байланысты. Жобаның құны 55 510 фунт стерлинг болды, оның ішінде Дарналлға қарай тармақ, үш резервуар және кендерден су соруға арналған бу машинасы кірді.
Sheffield is on the River Don, but the upper reaches of the river were not navigable. In medieval times, the goods from Sheffield had to be transported overland to the nearest inland port – Bawtry on the River Idle. Later, the lower reaches of the Don were made navigable, but boats could still not reach Sheffield. Proposals to link Sheffield to the navigable Don at Tinsley (and so to the Rivers Ouse and Trent, and to the Humber and the North Sea) were made as early as 1697, but these came to nothing. By 1751 the River Don had been improved as far as Tinsley, but that was still 4 mile (6 km) short of Sheffield. The River Don Navigation maintained a wharf at Tinsley, and in 1788 they employed a surveyor to maintain the road from there to the city. The first moves to make a navigable connection to the city took place on 4 July 1792, when a public meeting was held at the Cutlers Hall. Those present subscribed £8,450 for an extension by the Don company, who went away to cost the project. They also wanted to build a canal to Beighton and Eckington, where there was coal and supplies of water. When they presented a proposal three weeks later, it was for a canal from Sheffield to Brinsworth, near Rotherham, including a branch to Renishaw near Eckington. Meanwhile, the Dearne and Dove Canal project was underway, and doubts were expressed about the needs to serve a mining area once that came online. However, John Thompson, their engineer, thought that it would be difficult to supply enough water for the locks without a branch towards Eckington. A committee meeting was held in Sheffield on 6 December 1792, at which the Chesterfield Canal objected to the Eckington Branch, as they felt that coal in that area should use their canal, and the Duke of Norfolk agreed to terms, which were a lot higher than the committee had expected. They estimated that it would cost £46,292 for a 4 mile (6 km) canal from Sheffield to Rotherham, with a 10 mile (16 km) branch to Eckington and a further 2 mile (3 km) branch to the Duke of Norfolk's colliery at Attercliffe Common. They recommended to the shareholders that they should implement the whole scheme, or that the Eckington Branch should be built by a separate subscription. A public meeting held on 15 January 1793 adopted the idea, including a separate subscription for the Eckington Branch, and the engineer Benjamin Outram was asked to produce a report. Outram proposed a 12.75 mile (21 km) canal build on one level from the Eckington to Beighton Road to near the hospital in Sheffield, passing through Attercliffe on its route. In order to keep it level, a tunnel and several major cuttings would be required. The section from the Don to Attercliffe would be suitable for river barges, while the section beyond Attercliffe to the Chesterfield Canal would be a narrow canal. Five locks would be needed between Eckington and the Chesterfield Canal, with seven canal locks and 3 river locks to complete the route to Tinsley wharf. The total estimated cost would be £52,216, but times were hard, and no immediate action was taken. In 1801, the Inhabitants of Sheffield wrote to the Don Navigation Company, asking them to extend the canal into Sheffield. While they considered this, and the need for back pumping because of the lack of a water supply, the Cutlers Company asked William Dunn to survey a line from Sheffield to Tinsley, which he did in early 1802. It included 9 locks, with a deep summit pound to act as a reservoir, and suggested that other reservoirs might be needed. A plan for the work was deposited in Parliament. The Don Navigation were surprised by this action, and decided to oppose it, on the grounds that they would suffer loss as a result of it, but the Cutlers Company thought they would gain from it, and refused to make an offer. The Duke of Norfolk opposed the bill in Parliament, and the Cutlers scheme was wound up. The Cutlers Company took the initiative again in 1813, when they asked William Chapman to survey lines between Sheffield and Rotherham, both to the north and to the south of the Don. Chapman preferred the northern route, and the Cutlers asked the Don Navigation if they wanted to build this canal, but the shareholders declined. They told the Cutlers that if they built their canal, the Don Navigation would want compensation, and to be released from their obligation to maintain the road from Tinsley into Sheffield. They agreed on a payment of £11,000, which seems to have included the sale of at least one lock to the Cutlers. Having agreed terms, they changed their plans on 15 July 1814, electing for a route to the south of the Don, partly to access the Duke of Norfolk's Handsworth Colliery, and partly because it would be easier to link to the Chesterfield Canal in the future. The scheme was costed at £55,510, including a branch towards Darnall, three reservoirs, and a steam engine to pump water from collieries.
XIX ғасыр
1815 жылы парламент актісімен (55 Geo. 3. c. lxv) Шеффилд каналы компаниясы құрылды, мақсаты – канал салу болатын. Саяхатшылардың ұсынған жолы Дон өзенінен Иордан шлюзінен, Дон кеме жүргізуінің «Холмс кесімі» өзенге қосылатын жерге қарсы бетке бұрып, Дон аңғарының солтүстік жағымен «Савил көшесіне немесе оның жанында» орналасқан бассейнге дейін созылуды қамтиды. Бұл ұсынылған кезде Норфолк герцогының иелігі, Тинсли Парк және Мэнор кеніштерінен шыққан көмірдің каналға жеткізілуіне бұл кедергі келтіретінін, ал герцог жобаның ең ірі қаржылық демеушісі болғандықтан, олардың мүдделеріне сәйкес келетін балама жол іздеу қажеттігін мәлімдеді. Балама жол Дон аңғарының оңтүстік жағында, Шеффилд қамалының бұрынғы бақшалары орналасқан жердегі бассейнде аяқталуы тиіс болды. Бұл үшін екі шлюз қатары қажет болады: біреуі Тинслиде өзеннің деңгейін көтеру үшін, екіншісі Карбрукта қала орталығына тегіс ағыс үшін қажетті биіктікке жету үшін. Тинсли Парк кеніштеріне қол жеткізу үшін «Гренландия қолтығы» деп аталатын қысқа тармақ салу ұсынылды. Бұл нұсқа ұзағырақ және қымбат болғанымен, герцогтың қолдауы осы жолдың парламенттік мақұлдауға ұсынылуына әкелді. Парламент актісі 1815 жылдың 7 маусымында 182 тіркелген адаммен қабылданды, Норфолк герцогы (2,000) және граф Фицвильям (1,000) ең ірі үлес қосушылар болды. Азаматтық инженер Уильям Чэпмен жоспарларды дайындады және ол жобаның инженері болды, жобаның құны 76,000 фунт стерлингті құрады. Канал бассейнінің негізгі тасы 1816 жылдың 16 маусымында Вудторп Холлдан Хью Паркер салған, және үш жылдан кейін ашылуға дайын болды.
In 1815, the Sheffield Canal Company was formed by act of Parliament (55 Geo. 3. c. lxv) in order to construct a canal. The surveyors' recommended route was to leave the River Don at Jordan's Lock, opposite where the "Holmes Cut" of the Don Navigation joins the river and follow the north side of the Don Valley to a basin "in or near Savile Street". When this was put forward the Duke of Norfolk's estate noted that it would preclude coal from their collieries at Tinsley Park and Manor reaching the canal and as the Duke was the largest financial backer of the project an alternative should be sought more favourable to their cause. The alternative route was on the south side of the Don Valley, to terminate at a basin on the site of the former orchards of Sheffield Castle. This would require two series of locks, one, at Tinsley to raise the level from the river and a second, at Carbrook, to gain the necessary height for a level flow into the city centre. It was suggested that a short branch, known as "The Greenland Arm" should be built to afford access to Tinsley Park Collieries. Although the longer and more expensive option, the Duke's support meant that this route was the one for which parliamentary approval was sought. The act of Parliament was passed on 7 June 1815 with 182 subscribers, the Duke of Norfolk (2,000) and the Earl Fitzwilliam (1,000) being the largest contributors. The civil engineer William Chapman had prepared the plans, and he became the Engineer for the project, which would cost £76,000. The foundation stone of the canal basin was laid by Hugh Parker of Woodthorpe Hall on 16 June 1816 and all was ready for opening less than three years later.
Алғашқы қызметтері
1840 жылға қарай қала теңдесі жоқ қызметпен мақтана алатын болды; Грисброға қызмет аптасына екі рет жүзететін "жедел қайықпен" байланысты, ол өз кезегінде Халл мен Лондон кемелерімен байланысты. Ричард Престон & Компания Торнға "жедел қайық" қызметін одан әрі тасымалдау үшін ұсынды, ал Лондон және Шеффилд Біріккен Компаниясы астанаға "көшірусіз" қызмет көрсетті. Басқа да қызметтер Гейнсбороға (екі апта сайын) және Лидске (әр үш апта сайын) жүргізілді. Тек бес жыл өткен соң, алғашқы маңызды өзгеріс болды – Уильям Кобби Лондоннан Халл мен Селбиге су көлігін ұсынды, одан әрі теміржол арқылы Шеффилдке жіберуге мүмкіндік берді.
By 1840 the city could boast a service second to none; services to Greasbrough ran in connection with the twice weekly "fly boat", which itself ran in connection with the Hull and London steamers. Richard Preston & Company offered a "fly boat" service to Thorne for onward transshipment, whilst the London and Sheffield Union Company offered a service "without transshipment" to the capital. Other services ran to Gainsborough (fortnightly) and Leeds (every three weeks). Only five years on and the first major change came about when William Cobby offered water transport from London to Hull and Selby with onward forwarding to Sheffield by rail.
Канал вагондары
Оның құрылған алғашқы күндерінен бастап, канал бассейні мен Гренландия саласы вагондармен қызмет етілді, олар көптеген жергілікті шахталардан көмірді каналға әкеліп, одан әрі тасымалдауға дайындады. Канал бассейніне Норфолк герцогінің жеріндегі және Манор ауданындағы шахталарға қосылатын желілер қызмет көрсетсе, Гренландия саласына Тинсли Парк және Хай Хейзелс шахталарынан желілер келді.
From its earliest days the canal basin and the Greenland Arm were served by wagonways which brought coal from the many local collieries to the canal for onward shipment. The canal basin was served by lines connecting to the collieries on the Duke of Norfolk in the Manor area whilst the Greenland Arm was reached by lines from collieries in Tinsley Park and High Hazels.
Темір жолдың пайда болуы
1846 жылы Шеффилд, Ротерхэм, Барнсли, Уэйкфилд, Халл және Гуль темір жолы Шеффилд канал компаниясын сатып алып, қалалық терминалмен қамтамасыз етуді көздеді. Бұл мәміле аяқталуға үлкерместен, Шеффилд және Линкольншир қосылған темір жолы ұсыныс жасады, ол қабылданды. S.& L. J. R. Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолының құрамына кірді және 22 шілде 1848 жылы каналдың иесіне айналды. 1849 жылғы 28 шілдедегі акт бойынша канал Дун өзені кеме жүргізу компаниясына берілді, оған Стейнфорт және Кидби каналы, сондай-ақ Дирн және Доув каналы қосылды. Оңтүстік Йоркшир, Донкастер және Гуль темір жолымен біріккеннен кейін ол Оңтүстік Йоркшир темір жолы және Дун өзені кеме жүргізу компаниясы болып қайта құрылды. Оңтүстік Йоркшир темір жолы M.S.&L.R. компаниясына өтті және олар қайтадан каналдың иесі атанды.
In 1846 there was a move by the long titled Sheffield, Rotherham, Barnsley, Wakefield, Hull and Goole Railway to acquire the Sheffield Canal Company and provide itself with a city terminus. Before this deal could be completed the Sheffield and Lincolnshire Junction Railway came in with an offer which was accepted. The S.& L. J. R. became part of the Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway and on 22 July 1848 they became the owners of the canal. The canal was transferred to the River Dun Navigation Company by an act of 28 July 1849 where it was joined by the Stainforth and Keadby Canal and the Dearne and Dove Canal. After fusion with the South Yorkshire, Doncaster and Goole Railway it became the South Yorkshire Railway and River Dun Navigation Company. The South Yorkshire Railway passed to the M. S.& L. R. and they again became the canal's owners.
Каналдарды біріктіру
1895 жылы Шеффилд каналы Дон өзенінің су жолы және Стейнфорт пен Кидби каналымен біріктіріліп, Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир навигациясы құрылды. Келесі жылы Шеффилдтегі мүмкіндіктер жаңартылып, жаңа қойма бассейнді кесіп салынды.
In 1895 the Sheffield Canal was amalgamated with the River Don Navigation and the Stainforth & Keadby canal to form the Sheffield and South Yorkshire Navigation. The following year the facilities at Sheffield were modernised and a new warehouse built straddling the basin.
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең және болашақ жоспарлар
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде үкімет каналдарды өз бақылауына алды, және ешқандай күтім жұмыстары жүргізілмеді. Соғыстан кейін, 1918 жылдың қазан айында қалалық кеңес және жергілікті кәсіпкерлер жиналып, үкіметті каналдарды мемлекеттік меншікке алуға және жөндеу шығындарын төлеуге көндіруге шешім қабылдады. Қағида бойынша, олар "каналды теміржолдың араласуынан босатуға" үлес қосуға дайын еді. 1920 жылы қалалық кеңестің көлік комитеті каналға қатысты бірнеше жоспар алды. Қала ішінде бұл Тинслиде, Тинсли станциясына жақын орналасқан, Шеффилдтің шығыс бөлігіне қызмет ететін жаңа бассейн құрылысын және қала орталығының жалпы және жеңіл саудасына қызмет ету үшін канал бассейнін сақтау және жақсартуды қамтыды. Қалалық кеңес үкіметтік қолдаусыз осы жұмыстарды бастауға құлық танытпады, бірақ 1925 жылы Карлайл көшесінде орналасқан Сэмюэл Смит (Шеффилд) Лимитед компаниясы үшін каналдың жанында жаңа астық қоймасы салынды. Бұрын олар астықты қаптарда алып келген, оларды арна бассейнінен жылқы арбамен тасыған, ал салмағы соншалық болды, Spital Hill-ге дейін, Carlisle Street-ке дейін арбаны тарту үшін қосымша жылқы қосылуға тура келді. 1940 жылдың желтоқсан айында Тинсли шлюзінің 6-шы бөлігі Екінші дүниежүзілік соғыстың ағылшын қалаларына қарсы бомбалау науқанының бөлігі ретінде тасталған бомбадан зардап шекті, және айтарлықтай бұзылды. Жақын жердегі тақта қиын жағдайда шлюзді қайта жарақтандырған жұмысшылардың еңбегін еске салады.
The Government took control of the canals during the First World War and no maintenance was undertaken. After the war, in October 1918, the City Council and local business met and decided to press the Government to nationalise the canals and pay the costs of repairs. In principle they would be willing to contribute to "Free the canal of railway interference". In 1920 the Transport Committee of the City Council received several plans for the canal. Within the city these included the construction at Tinsley, adjacent to Tinsley station, of a new basin to serve the eastern side of Sheffield and to retain and improve the canal basin to serve the more general and lighter trades of the city centre. The City Council was unwilling to go ahead with these works without Government backing which was not forthcoming, however in 1925 a new grain silo was erected alongside the canal by, and for the use of Samuel Smith (Sheffield) Limited, based on Carlisle Street. Before this they had received the grain in sacks which were transferred by horse dray from the canal basin, the weight being such that an extra horse was added to haul the dray up Spital Hill to reach Carlisle Street. In December 1940, lock 6 of the Tinsley flight was hit by a bomb dropped as part of the Second World War bombing campaign against British cities, and suffered considerable damage. A plaque nearby records the efforts of the workers who reconstructed the lock in difficult circumstances.
Ұлттықлендіру және одан кейінгі кезең
Каналдар, оның ішінде Шеффилд каналы 1948 жылы мемлекеттік меншікке алынды, бірақ көптеген күш-жігер жұмсалғанмен, көлік қозғалысы шамалы ғана өсті және ол да уақытша болды. 1960 жылы Британ су жолдары кеңесі қала әкімдігіне Трайбергті жаңа су бастамасы етіп жасауға ниеттенгендерін хабарлады, бұл орын жаңа Британдық Болат Корпорациясының рельс фабрикасының жанында орналасқан. 1961 жылы Британ су жолдары кеңесі Ротерхэмде жаңа қоймасын ашты, ол Ротер өзенінің Дон өзенімен қосылатын жеріне дәл қарсы орналасқан.
The canals, including the Sheffield Canal, were nationalised in 1948 but traffic, although many efforts were made, showed little increase and that only temporary. In 1960 the British Waterways Board informed the City Council that they intended to make Thrybergh the new waterhead, the site being alongside the proposed new British Steel Corporation's bar mill. In 1961 the BWB opened their new warehouse at Rotherham, almost opposite the confluence of the River Rother with the Don, and this became the waterhead.
Ақыры көзге көрінетін
1980 жылдың шілде айының басында Шеффилд каналы 10 жылдан кейін алғашқы коммерциялық жүк алды, бірақ бұл жаңа бастама емес, аяқталу болды. 1980 жылдардың басында Шеффилд қалалық кеңесі және Британдық су жолдары өз жоспарларын ұсынды. Қоршаған орта министрінің шешімі зор үмітпен күтілді және канал алабы тек 1990 жылдары ғана қалпына келтіріліп, Виктория Кейз деп қайта аталды.
In early July 1980 the Sheffield Canal received its first commercial cargo in 10 years but this was not a beginning, more a finale. Plans were put forward in the early 1980s by both the Sheffield City Council and British Waterways. The decision from the Environment Minister was eagerly awaited and it was not until the 1990s that the canal basin was restored and renamed Victoria Quays.
Фильмдегі канал
Шеффилд және Тинсли каналы 1997 жылғы "The Full Monty" фильмінің бастапқы көрінісінде көрсетілген. Бұл эпизод Шеффилд қалалық кеңесінің "Шеффилд, дамып келе жатқан қала" деген атпен 30 жылдай бұрын түсірілген жарнамалық фильмінің бір бөлігі еді.
The Sheffield & Tinsley Canal featured in the opening scene of the 1997 film The Full Monty. This clip was part of a Sheffield City Council publicity film entitled "Sheffield, City on the Move" made some 30 years before.