Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Дуглас Грант (16 қазан 1932 – 29 қыркүйек 2000) – 1970 жылдан 1983 жылға дейін Ұлыбритания парламентінің депутаты болған британдық саясаткер. Ол 1981 жылы жаңа Социал-демократиялық партияға (СДП) қосылғанға дейін Еңбек партиясының мүшесі болды. Ол 1970 жылдан 1974 жылға дейін Ислингтон Ист округін, ал 1974 жылдан 1983 жылға дейін Ислингтон Централ округін өкілдік етті.
British politician
John Douglas Grant (16 October 1932 – 29 September 2000) was a British politician who served as an MP of the United Kingdom parliament from 1970 to 1983. He was as a member of the Labour Party until he left in 1981 to join the new Social Democratic Party (SDP). He represented Islington East from 1970 to 1974 and Islington Central from 1974 to 1983.
Ерте өмір
Грант Солтүстік Лондонның Финсбери Парк аймағында дүниеге келген. Журналистикадағы мансабын бастамас бұрын Хорнсидегі Stationers' Company мектебінде білім алған. Ол бірнеше аймақтық газеттерде жұмыс істеген, содан кейін 1955 жылы Daily Express газетінде қызметке орналасып, кәсіподақтар туралы жазған, ал 1967 жылы бас өнеркәсіп тілшісі болып көтерілген.
Grant was born in Finsbury Park, North London. He attended the Stationers' Company's School in Hornsey before beginning a career in journalism. He worked for several regional newspapers before managing to secure a post at the Daily Express in 1955 where he covered the trades unions, rising to become the Chief Industrial Correspondent in 1967.
Парламенттік мансап
Грант журналистикадағы мансабын саясатқа деген қызығушылығымен үйлестіріп, 1966 жылғы жалпы сайлауда 13 000 дауыспен жеңіліске ұшыраған Беккенхэм консервативтік округінен Лейбористік партияның кандидаттығына қол жеткізді. Бірақ 1970 жылғы жалпы сайлауда Грант Ислингтон-Ист қауіпсіз Лейбористік округіне іріктеуден өтіп, парламентке оңай сайланды. Грант көп ұзамай өзінің шебер парламентарий екенін көрсетті, әсіресе кәсіби одақ мәселелерінде сарапшылық танытты. Осы саладағы тәжірибесін көп жылғы өндірістік тілшілік қызметінен және көптеген кәсіби одақтардың басшыларымен жақын жеке қарым-қатынастарынан алды. Грант екінші Уилсон және Каллаган үкіметтерінде министр болып қызмет етті. Азаматтық қызмет департаментінде парламенттік хатшы қызметін атқарғаннан кейін, ол Шетелдік даму министрлігінің парламенттік мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды. 1976 жылы Грант Еңбек департаментіне ауысты, онда ол үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, мүгедектерге көмектесудегі еңбегі үшін жоғары бағаланды.
Grant combined his career in journalism with an interest in politics and secured the Labour nomination for the Conservative seat of Beckenham which he lost by 13,000 votes in the 1966 General Election. However, for the 1970 General Election, Grant managed to secure the selection for the safe Labour seat of Islington East and was comfortably elected to Parliament. Grant soon acquired a reputation as an accomplished parliamentarian with particular expertise in trade union matters which he acquired through his many years as an industrial correspondent and his close personal relationships with many of the trade union leaders whom he had covered. Grant served as a minister through the second Wilson and Callaghan governments. After a brief tenure as a Parliamentary Secretary at the Civil Service Department, he was promoted to be Parliamentary Under Secretary of State at the Ministry of Overseas Development. In 1976, Grant moved laterally to the Department of Employment where he served with great distinction and received much praise for his work helping the disabled.
SDP
Грант бастапқыда СДП-ға қосылған 14 депутаттың бірі болмаса да, ол Еңбек партиясымен арақатынасының нашарлап бара жатқанын сезінді. Сонымен қатар, ол Ислингтон сайлау округіндегі Еңбек партиясының ішіндегі тартыстардың ортасында қалды, онда партияның сол және оң қанаттары арасында күрес жүріп жатты. Өзінің Электр, Электроника, Телекоммуникация және Сантехника одағына (ЭЭТПО) деген адалдығына байланысты ұзақ ойланып, Грант 1981 жылдың соңында Еңбек партиясынан шықты. Грант бірден Теббит заңына қатысты ішкі партиялық жанжалға тартылып, СДП-ға қосылды. Алайда, СДП депутаттарының көпшілігі партияның Еңбек партиясы мен Кәсіподақтар Конгресінен өзгеше екенін көрсету үшін Теббит заң жобасын екінші оқылымда қолдау керек деп ойлады, содан кейін өз түзетулерін ұсынуды жоспарлады. Грант, СДП-ға жаңадан келген бірнеше мүшемен бірге, заң жобасына қарсы болды, себебі ол оның еңбек қатынастарына зиян келтіретініне және партияның кәсіподақ мүшелеріне деген тартымдылығын азайтатынына сенді. Грант партиялық шешімге бағынбады және төрт басқа депутатты «жоқ» деп дауыс беруге итермеледі. Бұл Гранттың партиядағы беделіне және басқа мүшелермен қарым-қатынасына елеулі әсер етпесе де, СДП-нің біртұтастығы туралы халықтың пікіріне кері әсер етті. Ислингтонның үш сайлау округі екіге біріктірілгеннен кейін, тағы да ішкі партиялық дау туды, өйткені Ислингтоннан сайланған үш депутаттың барлығы Еңбек партиясынан СДП-ға өтті. Гранттың Ислингтон Орталық округі жойылды және ол қайта құрылған Ислингтон Солтүстік округіне үміткерлікке түсті, бұл ретте отырған депутат Майкл О’Халлораннан басымдық алды. Алайда, О’Халлоран СДП-дан шығып, Еңбек партиясына қайта кіруге жасаған әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін, Грантқа қарсы тәуелсіз лейборист ретінде сайлауға түсті. Бұл Гранттың дауыс жинау мүмкіндігін бөліп, консервативті сайлаушыларға сол қанатты Еңбек партиясының үміткері Джереми Корбиннің парламентке өтуіне кедергі келтіретін тиімді тактикалық балама ұсынуына тосқауыл қойды. Грант 8268 дауыспен үшінші орынды иеленді, консервативті партияның үміткерінен 1000 дауыс, ал Корбиннен 6500 дауыс артта қалды.
Although Grant was not one of the 14 MPs who initially joined the SDP, he was growing increasingly uncomfortable with the Labour Party. In addition, he was harried in his Constituency Labour Party in Islington which was embroiled in fighting between Labour left and right wings in the local party. After great hesitation, due to his loyalty to his union, the Electrical, Electronic, Telecommunications and Plumbing Union (EETPU), Grant finally left the Labour Party in late 1981. Grant joined the SDP to immediately become embroiled in internal party conflict over the Tebbit Bill. Although a majority of SDP MPs thought that the party should vote in favor of the second reading of the Tebbit Bill to emphasize the party's distance from Labour and the Trades Union Congress and then offer its own amendments. Grant, along with several other newcomers to the SDP, objected to the bill which he thought would damage industrial relations and would diminish the party's appeal to trade unionists. Grant rebelled against the party whip and led four other MPs into the 'no' Lobby. Although this had no lasting impact on Grant's standing in or relations with other members of the party, it did hurt public perceptions of the SDP's unity. After boundary changes in which Islington's three constituencies were combined into two a further internal party dispute occurred, as all three Islington MPs had moved from Labour to the SDP. Grant's Islington Central seat was abolished and he sought the nomination for the revised Islington North seat, being selected over sitting MP Michael O'Halloran. However, O'Halloran left the SDP and, after a failed attempt to rejoin Labour, stood against Grant as an Independent Labour. This greatly divided Grant's potential vote and prevented him from offering himself as a viable tactical option to Conservative voters who wished to keep the left wing Labour candidate, Jeremy Corbyn, out of Parliament. Grant finished third with 8,268 votes, 1,000 votes behind the Conservative candidate and 6,500 votes behind Corbyn.
Парламентке дейін
Орындығынан айырылғаннан кейін Грант EETPU-нің коммуникациялар жөніндегі жетекшісі болды. 1987 жылы ол СДП партиясынан Каршалтон мен Валлингтон округіндегі консерваторлардың берік орынына үміткер ретінде қатысты, онда екінші орынға ие болды. СДП мен Либералдық партия арасындағы бірігу туралы келіссөздер барысында Грант СДП-нің келіссөздер тобында жұмыс істеді, бірақ либералдарды "наразылық саясатынан билікке өтуге дайын емес" деп есептегендіктен, көңілі толмағандықтан отставкаға шықты.
After losing his seat, Grant became the head of communications for the EETPU. He contested the safe Conservative seat of Carshalton and Wallington for the SDP in 1987, where he finished second. During the merger negotiations between the SDP and the Liberal Party, Grant served on the SDP's negotiating team, but resigned in frustration with the Liberals whom he regarded as "not ready to move from the politics of protest towards power".