Үнді композиторы Рай Чанд Борал (1903-1981) – Үнді киномузыкасының әкесі, «Дадасахеб Пхалке» және «Сангит Натак Академи» сыйлықтарының иегері. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістан композиторы (1903–1981)
Indian composer (1903–1981)
Раи Чанд Борал (19 қазан 1903 – 25 қараша 1981) – үнді композиторы, музыка шеберлері оны Үндістандағы кино музыкасының әкесі деп есептейді, сонымен қатар «Бхишма Питамах» деп те атайды. 1978 жылы ол Үндістан үкіметінің ең жоғары наградасы – Дадасаһаб Пхалке сыйлығымен және сол жылы Үндістанның Ұлттық музыка, би және драма академиясы – Сангит-натак академиясының сыйлығымен марапатталды.
Rai Chand Boral (19 October 1903 – 25 November 1981) was an Indian composer, considered by music connoisseurs to be the Bhishma Pitamah, the father of film music in India. He was awarded the Dadasaheb Phalke Award, the highest award in Indian cinema, given by Government of India, in 1978, and also in the same year, the Sangeet Natak Akademi award, given by the Sangeet Natak Akademi, India's National Academy for Music, Dance and Drama.
Ерте өмір және тәрбие
(Бенгал: Рай Чандра Борал) Борал Калькуттада дүниеге келген. Оның әкесі Лал Чанд Борал – классикалық музыкант (дхрупадта саршен). Оның үш ұлы болған, ал Рай Чанд ең кішісі еді. Рампур және Гвалиордан музыканттар сабақ беру үшін шақырылды. Олардың ішінде Рампур Сахасван мектебінің Устад Муштак Хусейн Хан, Масит Хан (таблашы) және Устад Хафиз Али Хан (сародшы) болды. Рай Чанд табламен "Сатх Сангатты" орындауды үйреніп, Лакхнау, Аллахабад және Бенарес қалаларындағы музыкалық конференцияларға қатысты.
(Bengali: রায চন্দ্র বরাল) Boral was born in Calcutta. His father, Lal Chand Boral, was a classical musician (expert of Dhrupad). He had three sons, and Rai Chand was the youngest. Musicians from Rampur and Gwalior were invited for lessons. These include Ustad Mushtaq Hussain Khan of Rampur Sahaswan gharana, Masit Khan (tabla player), and Ustad Hafiz Ali Khan (sarod player). Rai Chand learnt "Sath Sangat" on the tabla and attended music conferences in Lucknow, Allahabad, and Benares.
Мансап
Райчанд Борал үнді кино музыкасының негізін қалаушы деп жиі есептеледі. Панкадж Мулликпен бірге ол «Жаңа театрлардың» музыкалық бөлімін басқарды. «Жаңа театрлар» кино музыкасындағы стандарттарды белгіледі, олар кейіннен сирек қайталанды. Олар сонымен қатар кино музыкасының алғашқы кезеңдерін қалыптастырды және олардың форматы көбінесе хинди кино музыкасындағы алғашқы 20-30 жыл бойы қолданылды. Ол Саигалдың мансабының қалыптасуына да үлкен үлес қосты. Анил Бисвас Боралды «кино музыкасының биігі» деп атады. Борал 1927 жылы Үндістан радио хабар тарату компаниясына қосылды. 1931 жылы ол сахнаны тікелей музыкамен қолдау мақсатында үнсіз фильмдер дәуірінде «Жаңа театрларға» ауысты. Ол Солтүстік Үндістанның ғазал ән өнерін 19 ғасырғы бенгал мелодияларымен струналы аспаптардың көмегімен үйлестірді. 1935 жылы ол «Дхуп Чаон» (1935) хинди фильмінде алғаш рет ән салуды (плейбэк) енгізді. «Main Khush Hona Chahun» әні Парул Гош басқарған әйелдер хорымен орындалды, ал Супрабха Саркар мен Харимати би көрінісінде бейнеленді. 1953 жылы Бомбейге келгеннен кейін Борал Латаның әндерімен «Дард е Дил» (1953) фильміне музыка жазды. Ол сонымен қатар бірнеше негізгі пластинкаларға музыка шығарды. «Анжангарх» (1948) – «Жаңа театрлармен» түсірген соңғы танымал фильмі. Кейінірек Анил Бисвас оны «Үнді кино музыкасының әкесі» деп атап, лайықты мақтады. Ол 70-75 (?) фильмнің музыкасын жазған (үнсіз фильмдерге жазылған тікелей музыканы есептемегенде), оның ішінде хинди және бенгал фильмдері бар. 1978 жылы 75 жасқа толғанда Үндістан үкіметінен үнді киносындағы ең жоғары награда – Дадасаһаб Пхалке сыйлығын алды. Сол жылы ол сонымен қатар Сангит Натак Академиясының «Шығармашылық және эксперименталды музыка» номинациясы бойынша сыйлығын алды, бұл Үндістанның Ұлттық музыка, би және драма академиясы берген өнер шеберіне арналған ең жоғары награда. Ол 1981 жылы 78 жасында дүние салды.
Raichand Boral is often credited to be the pioneer of Indian film music. Along with Pankaj Mullick, he was in charge of New Theatres' music department. New Theatres set standards in film music which have rarely been approached since. They also shaped film music in its early days and their format was followed for the most part for first 20–30 years in Hindi film music. He was also responsible for shaping Saigal's budding career. Anil Biswas called Boral 'Bhishma Pitamah of film music'. Boral joined the Indian Broadcasting Company in the year of its inception, 1927. In 1931, he shifted to the New Theatres in the silent era for supporting the stage with live music. He dissolved the Ghazal style of singing from Northern India into the 19th Century Bengali tunes with string instrument medium. In 1935, he introduced playback singing for the first time in the Hindi feature film Dhoop Chhaon (1935). The song, "Main Khush Hona Chahun", had an all women chorus led by Parul Ghosh with Suprabha Sarkar and Harimati picturised in a dance sequence. After arriving in Bombay in 1953, Boral composed music for Dard e Dil (1953) with Lata's songs. Music for some basic records were composed by him. Anjangarh (1948) was his last famous film with New Theatres. He is correctly complimented by late Anil Biswas as the Father of Indian Cinema Music. He had directed the music of 70–75 (?) films (excluding live scores of silent movies) including Hindi and Bengali films. He received the Dadasaheb Phalke Award the highest award in Indian cinema, given by Government of India, in 1978 at the age of 75. Also in the same year he received the Sangeet Natak Akademi award in the Creative and Experimental music category, the highest award for a performing artist, conferred by the Sangeet Natak Akademi, India's National Academy for Music, Dance and Drama. He died in 1981 at the age of 78.