Герш Лаутерпакт (1897-1960) – британдық халықаралық құқықшы, судья, адам құқықтарын қорғаушы. Өмірі, білімі, және Халықаралық соттағы қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Поляк британдық судья (1897–1960)
Polish British judge (1897–1960)
Сер Герш Лаутерпахт (16 тамыз 1897 – 8 мамыр 1960) – британдық халықаралық құқықшы, адам құқықтарын қорғаушы және Халықаралық сот судьясы.
Sir Hersch Lauterpacht (16 August 1897 – 8 May 1960) was a British international lawyer, human rights activist, and judge at the International Court of Justice.
Өмірбаян
Герш Лаутерпахт 1897 жылғы 16 тамызда Шығыс Галицияның астанасы Лембергке (қазіргі Львов) жақын орналасқан Австро-Венгрия империясының Żółkiew шағын қаласында еврей отбасында дүниеге келді. 1911 жылы оның отбасы Лембергке көшті. 1915 жылы Лемберг университетінің заң факультетіне түсті; бітіргені белгісіз. Кейіннен Лаутерпахт өзі «Галицияның шығысындағы университет еврейлерге жабылып қалғандықтан» соңғы емтихандарды тапсыра алмағанын жазды. Содан кейін ол Венаға, содан кейін Лондонға көшіп, халықаралық заңгер болды. 1925 жылы Лондон экономика мектебінен докторлық дәрежесін алды, 1927 жылы жарияланған «Халықаралық құқықтағы жеке құқық аналогиялары» тақырыбында диссертация қорғады. 1933 жылы жазған «Халықаралық қоғамдастықтағы заңның қызметі» кітабы оның ең ықпалды еңбегі саналады. 1937 жылға дейін ол халықаралық құқық бойынша бірнеше кітап жазды. Ол Нюрнберг процесінде айыпталушылардың ісіне көмектесіп, британдық прокурордың (Хартли Шоукросс) сөзін дайындауға қатысты. Ол Халықаралық соттың екі ісі бойынша британдық делегацияның мүшесі болды: Корфу каналы ісі (1948) және Англо-Иран мұнай компаниясы ісі (1951). Лаутерпахт 1952-1954 жылдары Біріккен Ұлттар Ұйымының Халықаралық құқық комиссиясының мүшесі, ал 1955-1960 жылдары Халықаралық соттың судьясы болды. Халықаралық соттың бұрынғы президенті Стивен М. Швебельдің сөзіне қарағанда, судья сэр Герш Лаутерпахттың «жетістіктері осы ғасырдағы кез келген халықаралық заңгерге тең келмейді [ ] ол ерекше біліммен оқытып, жазды». Герштің жазбалары мен (келісетін және келіспейтін) пікірлері оның өлімінен кейін 50 жылдан астам уақыт өткен соң да Дүниежүзілік соттың құжаттарында, шешімдерінде және консультативтік пікірлерінде жиі сілтеме жасалады. Ол «халықаралық құқық – заңның жоғалу нүктесі» деген сөзді айтқан. Кембридж университетіндегі Халықаралық құқық орталығы оның және оның ұлы сэр Элиху Лаутерпахттың есімімен аталады, ол орталықты құрған және оның бірінші директоры болған, CBE, QC; Элиху 2017 жылдың ақпанында қайтыс болғанға дейін директоры және халықаралық құқық бойынша құрметті профессор ретінде оның жұмысына белсенді қатысты. Сэмюэл Мойн Герштің 1940 жылдардың соңында адам құқықтары үшін белсенді түрде күрескен азанау халықаралық заңгерлердің бірі болғанын және ол «Жалпыға ортақ декларацияны оның жоғары жариялаған идеалдарының ұятты жеңілісі деп айыптағанын» айтты. Холокосттан кейін Лаутерпахттың ойлауында осы бұрын-соңды болмаған оқиғаға халықаралық құқықпен қалай тиісті жауап беруге болады деген сұрақ туды, ол орнатылған ережелер мен прецеденттерге негізделген. Жаңа құрылған Израиль мемлекетінің Холокосттың еврей құрбандарына азаматтық беру мүмкіндігі туралы сұрағанда, Лаутерпахт абайсызда бұл халықаралық құқықтың қазіргі жағдайына сәйкес болмаса да, тарихта бұрын-соңды болмаған оқиғаға ерекше жауап болар еді деп мәлімдеді. 1948 жылы Лаутерпахттан Израильдің тәуелсіздігінің заңдық негізін қарастыруды немесе Израильдің тәуелсіздік декларациясын жазуды сұрады. 1948 жылдың мамырына қарай Лаутерпахт тәуелсіздік туралы декларацияға тең келетін екі бөлімнен тұратын құжатты дайындады. Лаутерпахттың кейбір жобалары Израильдің Тәуелсіздік декларациясының соңғы нұсқасына енгізілді.
Hersch Lauterpacht was born on 16 August 1897 to a Jewish family in the small town of Żółkiew, in the Austro Hungarian Empire, near Lemberg (now Lviv), the capital of East Galicia. In 1911 his family moved to Lemberg. In 1915 he enrolled in the law school of the University of Lemberg; it is not clear whether he graduated. Lauterpacht himself later wrote that he had not been able to take the final examinations "because the university has been closed to Jews in Eastern Galicia". He then moved to Vienna, and then London, where he became an international lawyer. He obtained a PhD degree from the London School of Economics in 1925, writing his dissertation on Private law analogies in international law, which was published in 1927. His 1933 book The Function of Law in the International Community has been characterized as arguably his most influential. By 1937 he had written several books on international law. He assisted in the prosecution of the defendants at the Nuremberg trials helping to draft the British prosecutor's (Hartley Shawcross) speech. He was a member of the British delegation in two International Court of Justice cases: the Corfu Channel case (1948) and the Anglo Iranian Oil Co. case (1951). Lauterpacht was a member of the United Nations' International Law Commission from 1952 to 1954 and a Judge of the International Court of Justice from 1955 to 1960. In the words of former ICJ President Stephen M. Schwebel, Judge Sir Hersch Lauterpacht's "attainments are unsurpassed by any international lawyer of this century [ ] he taught and wrote with unmatched distinction". Hersch's writings and (concurring and dissenting) opinions continue, nearly 50 years after his death, to be cited frequently in briefs, judgments, and advisory opinions of the World Court. He famously said "international law is at the vanishing point of law". The Lauterpacht Centre for International Law at the University of Cambridge is named after him and his son, Sir Elihu Lauterpacht, CBE, QC, who founded the centre and was its first director; Elihu remained actively involved in its work as Director Emeritus and Honorary Professor of International Law until his death in February 2017. Samuel Moyn has suggested that Hersch was one of the few international lawyers actively campaigning for human rights in the late 1940s, and that he had "denounced the Universal Declaration as a shameful defeat of the ideals it grandly proclaimed". In the aftermath of the Holocaust Lauterpacht's thinking also included the question how this unpreceded event could be properly met by an international law, which was based on established rules and precedents. When asked about the possibilities of the newly established state of Israel to claim citizenship for deceased Jewish victims of the Holocaust, Lauterpacht ambivalently stated that although this was not possible according to the present state of international law, it would only be an extraordinary reaction to an unprecedented event in history. In 1948, Lauterpacht was asked by Yishuv diplomats to consider the legal basis for Israel's independence or write a declaration of independence for Israel. By May 1948, Lauterpacht had produced a two part document that amounted to a declaration of independence. Some of Lauterpacht's draft was incorporated into what would ultimately become the ultimate draft of Israel's Declaration of Independence.