Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Der Tunnel über der Spree – 1827 жылдың 3 желтоқсанында Мориц Готтлиб Сафир құрған, Берлинде орналасқан неміс әдеби қоғамы. 1840–1860 жылдары ең белсенді болған, 214 мүшесі болды және жетпіс жылдан астам уақыт бойы Берлиндегі әдеби өмірге ықпал етті. Сафир Юлиус Эдуард Хитцигтің жаңа Сәрсенбі қоғамына мүше болып қабылданудан бас тартылған еді. Ол актерлер Фридрих Вильгельм Лемм мен Людвиг Шнайдерді үйіне шақырды және оған бәсекелес болу үшін «Жексенбі қоғамын» құрды. Оның ұраны – Ungeheure Ironie und unendliche Wehmut, ал талисманы – Till Eulenspiegel. Әнші Генриетте Сонтагтың жанкүйерлер клубымен шатасуды болдырмау үшін атау «Шпреедегі туннель» деп өзгертілді, бұл Исамбард Кингдом Брунельдің Темза астындағы туннеліне сілтеме жасады, нәтижесінде Берлинде осыған ұқсас туннель салуға жасалған сәтсіз әрекет пайда болды. Шындығында, алғашқы Берлин туннелі 1899 жылы ғана ашылды, яғни қоғам тарағаннан кейін бір жыл өткен соң. Қоғам туралы маңызды ақпарат көзі Теодор Фонтан бір кезде Сафирдің жалғыз мақсаты – өзіне жеке күзет жасау екенін айтқан. Тағы бір мүшесі Эммануэль Гейбель оны «ұсақ авторларға арналған күндізгі орталық» (Kleindichterbewahranstalt) деп сипаттады. Басқарма президенттен, вице-президенттен және хатшыдан тұратын, ал сайлаулар әр жылдың 1 мамырында және 1 қарашасында өткізілетін. Қоғам мүшелері жексенбі күндері кешке Антер-ден-Линдендегі Санкт-Гедвиг соборының жанындағы кафеде кездесіп, соңғы жарияланбаған шығармашылық еңбектерін – әдетте өлеңдер, кейде музыка немесе тіпті суреттерін ұсынатын. Мүшелікке кіру үшін үш рет қонақ ретінде қатысқаннан кейін шақыру қажет еді; жаңа мүше сол мамандықтағы белгілі қайтыс болған тұлғаның атын псевдоним ретінде таңдауы керек еді. Псевдонимнің мақсаты – таптық айырмашылықтарды жоюға көмектесу болғанымен, оның мүшелерінің көпшілігі офицерлер, аристократтар және кәсіби еркектерден тұратын: әйелдерге отырыстарға қатысуға рұқсат берілмеген, ал оның формальдылығы оның атмосферасын бұрынғы салоннан ерекшелендірді. Соңғы хаттамалық отырыс 1898 жылдың 30 қазанында өтті. 1911 жылы соңғы президенті Оскар Ролофф қайтыс болғаннан кейін қоғамның архиві Берлиндегі Гумбольдт университетіне тапсырылды. Теодор Фонтан өзінің «Вон Цванциг бис Дрейсиг» атты мемуарларында қоғамның қызметін жан-жақты сипаттаған.
Der Tunnel über der Spree was a German literary society based in Berlin, founded on 3 December 1827 by Moritz Gottlieb Saphir. Most active between 1840 and 1860, it acquired 214 members and influenced literary life in Berlin for more than seventy years. Saphir had been denied membership of Julius Eduard Hitzig's new Wednesday Society. He invited the actors Friedrich Wilhelm Lemm and Ludwig Schneider to his home and founded a "Sunday Society" to compete with it. Its motto was Ungeheure Ironie und unendliche Wehmut and its mascot was Till Eulenspiegel. To avoid confusion with fanclubs of the singer Henriette Sontag, the name was changed to "Tunnel over the Spree," a topical reference to Isambard Kingdom Brunel's tunnel under the Thames, which would lead to an abortive effort to create a similar tunnel in Berlin. In fact, the first Berlin tunnel did not open until 1899, the year after the demise of the society. Theodor Fontane, an important source of information on the society, once remarked that Saphir's only real intention was to create a kind of personal bodyguard for himself. Another member, Emanuel Geibel, described it as a "daycare centre for smalltime authors" (Kleindichterbewahranstalt). The board consisted of a president, vice president and secretary, and elections were held on 1 May and 1 November each year. Members met on Sunday afternoons in a cafe near St Hedwig's Cathedral in Unter den Linden, and presented their most recent unpublished creative efforts—usually poems, but occasionally music or even paintings. Membership was by invitation after three attendances as a guest; the new member had to select a pseudonym, which had to be the name of a famous deceased individual of the same profession. Although the purpose of the pseudonym was to help erase class distinctions, its membership consisted almost entirely of officers, aristocrats, and professional men: no women were permitted at meetings, and its formalities made its atmosphere very different from that of the salons which had preceded it. The last minuted meeting took place on 30 October 1898. After the death in 1911 of the last president, Oscar Roloff, the society's archives were donated to Humboldt University in Berlin. Theodor Fontane vividly described the society's activities in his memoir Von Zwanzig bis Dreißig.