Симаррон: Оклахоманың дауылы

Кіріспе

1960 жылғы фильм

"Симарон" Манн режиссерлік еткен үш эпикалық фильмнің біріншісі болды ("Эль-Сид" және "Рим империясының құлауы" фильмдерімен бірге). Қымбат өндіріс шығындарына және батыс жанрындағы тәжірибелі актерлерге, театр актерлеріне және болашақ жұлдыздарға қарамастан, фильм көп шусыз шықты.

Сюжет

Сабрина Кравэт 1889 жылғы Оклахома жері үшін күресте жаңа күйеуі, заңгер Янси "Симарон" Кравэтке қосылады. Олар Янсидің ескі досы Уильям "Бала" Хардиді және оның серіктері Уэс Дженнингс пен Хосс Барриді кездестіреді. Жолда Янси Том мен Сара Уайттың және олардың сегіз баласының көмегіне келіп, оларды вагонға мінгізеді. Сабринаға күйеуінің Оклахомадағы барлық адамды танитындай көрінеді. Боб Юнтис пен оның қолбасшысы Миллис үнді отбасына шабуыл жасағанда шағын топ оларды қолдап шу көтереді. Янси досы Сэм Пеглерге, "Оклахома Вигвам" газетінің редакторына қосылып, Юнтиске қарсы тұрады. Юнтис Пеглерді Техастағыдай газетті өзінің мақсатына пайдаланбауға ескертеді. Сабрина Янсидің үнді үшін өмірін қауіпке тіккеніне ашуланады, бірақ ол басқаларға, соның ішінде саудагер Сол Леви мен баспагер Джесси Рикиге үнділердің аударылған вагонын түзетуге көмектеседі. Сэм мен оның әйелі Мейвис Янсидің өткені туралы айтады – ол ковбой, құмар ойыншы, қарулы және заңгер болған. 50 мың қоныс аударушы жер иелену үшін далаға шабады, Том құлап, ал Сара құрғақ, құнарсыз жерді таңдайды. Пеглерді таптап өлтіреді, ал Дикси Янси қалаған жерге жетіп үлгереді, сондықтан ол Джессиден газетті басқаруға көмектесу үшін қалуын сұрайды. Шатырлар мен жартылай салынған дүкендерден тұратын Осадж қалашығында Юнтис пен Бала Левиді көшеде қорқытады. Янси Баланың ойын өзгертуге тырысады, бірақ сәтсіз аяқтайды. Бір түні Юнтис үнді отбасына қарсы линч жасауға әрекеттендіреді. Янси оны тоқтатуға кеш келеді, бірақ Юнтисті өлтіріп, Арита мен оның сәбиі Рубиді үйге әкеледі. Осы уақытта Сабрина ұл табады, оны Симарон деп, қысқаша Сим деп атайды. Төрт жылдан кейін Осадж гүлденеді. Том мұнай бұрғылау құрылғысын салады, бірақ ол күлкіге айналады. Қашқын заңсыз Уэс, Хосс және Бала пойызды тонауға тырысады, бірақ көп ұзамай қаза табады. Янси 1000 долларлық сыйлық чекын жойғанда Сабрина ашуланады, өйткені ол ұлының қауіпсіздігін ойламайды. Янси Чероки жолағының бір бөлігі болу үшін кетеді, бірақ Сабри оған қосылудан бас тартады. Көп жылдан кейін ол қайта оралады, Сабрина мен Сим оны кешіреді. Том ақыры мұнай табады, бірақ Янси Томның үнді жерінде табылған мұнайға құқық сатып алғанын білгенде қатты ренжіді. Алайда, Янсидің үндістерге әділдік орнату науқаны үлкен жетістікке жетеді және оны Оклахома территориясының губернаторы болуға шақырады. Сабрина Сим мен Рубидің жақын болып кеткенін білгенде көңілі толады. Вашингтонда Янси Томды ықпалды адамдар тобымен кездестіреді және оның тағайындалуының құны оның адалдығы екенін біледі. Янси Сабринаға губернатор бола алмайтынын айтқанда, ол оны мәңгілікке жіберді. Сим мен Руби ескертусіз үйленіп, Орегонға аттанады, бірақ Сабрина оған өмірін зейінсіз кетіріп жатқанын айтады. Он жылдан кейін "Оклахома Вигвамның" 25 жылдығында АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргенін жариялайды. Кейін Сабрина Янсидің соғыста қаза тапқанын естіп алады.

Sabra Cravat joins her new husband, lawyer Yancey "Cimarron" Cravat, during the Oklahoma land rush of 1889. They encounter Yancey's old friend William "The Kid" Hardy and his buddies Wes Jennings and Hoss Barry. On the trail, Yancey helps Tom and Sarah Wyatt and their eight children, taking them aboard their wagons. It seems to Sabra that her husband knows everyone in Oklahoma. A small crowd cheers Bob Yountis and his henchman Millis when they attack an Indian family. Yancey joins his friend Sam Pegler, editor of the Oklahoma Wigwam newspaper, in resisting Yountis. Yountis warns Pegler against using the paper for his crusading as he had done in Texas. Sabra is angry that Yancey risked his life for an Indian but she helps the others, including peddler Sol Levy and printer Jesse Rickey, in righting the Indians' overturned wagon. Sam and his wife Mavis reveal more about Yancey's past as a cowboy, gambler, gunman and lawyer. When 50,000 settlers race across the prairie to claim land, Tom falls and Sarah claims a dry, worthless patch. Pegler is trampled to death, and Dixie beats Yancey to the land that he wanted, so he asks Jesse to stay to help him run the paper. In the new town of Osage, which consists of tents and half built storefronts, Yountis and The Kid terrorize Levy in the street. Yancey tries but fails to persuade the Kid to change. One night, Yountis leads a lynch mob against the Indian family. Yancey arrives too late to stop it, but he kills Yountis and brings Arita and her baby Ruby home. Meanwhile, Sabra gives birth to a boy whom they name Cimarron, Cim for short. Four years later, Osage is thriving. Tom has built an oil drilling apparatus but he is a laughingstock. Wes, Hoss and The Kid, wanted outlaws, try to rob a train but are all killed soon after. When Yancey destroys the $1,000 reward check, Sabra is furious because he does not consider their son's security. Yancey leaves to be part of the Cherokee Strip, but Sabra refuses to join him. Years later, he returns and Sabra and Cim forgive him. Tom finally strikes oil, but Yancey is disgusted to learn that Tom bought the rights to oil found on Indian land. However, Yancey's campaign to win the Indians justice is a huge success, and he is invited to become governor of the Oklahoma Territory. Sabra is disappointed to discover that Cim and Ruby have grown close. In Washington, D. C., Yancey finds Tom with a group of influential men and learns that the price of his appointment is his integrity. When Yancy tells Sabra that he can't be governor, she sends him away forever. Cim and Ruby marry without warning and set off for Oregon, though Sabra tells him that he is throwing his life away. Ten years later, on the occasion of the Oklahoma Wigwam's 25th anniversary, the United States’ entry into World War I is announced. Later, Sabra hears that Yancey has been killed in the war.

Өндіріс

1941 жылдың ақпан айында MGM компаниясы RKO-дан «Симаррон» фильмін қайта түсіру құқығын 100 000 долларға сатып алды. 1947 жылы MGM Кэтрин Грейсонның басты рөлде ойнауымен және Артур Фридтың продюсерлігімен оперетта нұсқасын жариялады, бірақ бұл жоспар іске аспады. 1958 жылдың ақпан айында MGM «Симарронды» студияның екінші фильмі ретінде шығару жоспарларын жариялады, ол «Рейнтри Кантри» (1957) фильмінен кейін MGM Camera 65 технологиясын қолдануы керек еді. Бір айдан кейін Элизабет Тейлор мен Рок Хадсон фильмде басты рөлдерге қарастырылды. Ақырында, бұрын «3:10 to Yuma» (1957) және «The Sheepman» (1958) сияқты вестерн фильмдерінде ойнаған Гленн Форд басты рөлге бекітілді. 1959 жылдың қазанында Арнольд Шульманға сценарий жазуға келісім берілді. Шульман сценарийіне журналист Сэм Пеглер (Роберт Кит) және Уэс Дженнингс (Вик Морроу) сияқты бірнеше кейіпкерлерді енгізді, сонымен қатар Крэвттің қызы Донна мен Исайя есімді ұлды алып тастады. Энтони Манн режиссер болып тағайындалды. «Гленн Миллер тарихы» (1954) және «Соғыстағы ерлер» (1957) сыншылар тарапынан жоғары бағаланған фильмдерімен танымал Манн бұрын сегіз вестерн түсірген. Алайда, продюсер Эдмунд Грейнджермен келіспеушіліктерге байланысты Манн фильм түсірудің жартысында жобадан шығып кетті. Манн фильмді толығымен нақты жерлерде түсіргісі келген, бірақ Грейнджер көптеген сахналарды студияда түсіруді қалаған. Режиссер Чарльз Уолтерс фильмді аяқтады, бірақ титрлерде көрсетілген жоқ. Фильмде 1000-нан астам эпизодтық актерлер, 700 жылқы және 500 арба мен кареталар жұмыс істеді; бұл сандар 1960 жылы шыққан фильм туралы AFI.com, imdb.com және tcm.com сайттарындағы мақалаларда келтірілген. Дикси Ли рөлін ойнаған Энн Бакстер өзінің «Интермиссия» атты автобиографиясында Форд пен Мария Шеллдің түсірілім алаңынан тыс романға түскенін айтты: «Түсірілім кезінде олар жұмыртқа сияқты бірігіп кетті. Ол тіпті Германияда ажырасу процесін бастаған екен. Бұл оның тым ерте жасағаны анық болды». Алайда, түсірілім аяқталған кезде «ол оған көз тастамай, сөйлемеді, ал ол шокқа түскендей көрінді». Энтони Манн кейінірек: «Бастапқыда менде бұл [фильм] үшін керемет идея болды, және Metro басшылары менімен келісті» деді. Ол: «Батыста ештеңе жоқ, үлкен жазықтықты көрсеткім келді, және ерлер мен әйелдер тобы қалай қатар жиналып, жазықтықты кесіп өтіп, жерді иелену үшін өздерінің үлестерін белгіледі. Содан кейін қала, қала және ақырында мегаполис осы бір жер телімінде қалай өсті. Менің ойымша, бұл әлем үшін керемет тәжірибе болар еді. Америка осылай салынды. Бірақ басшылар қорқып қалды. Бізде бірнеше дауыл болды, мен оларды түсірдім, бірақ олар су тасқыны болады деп ойлады, сондықтан олар бізді сүйреп әкелді және барлық нәрсе түсірілімде қайта жасалды. Бізге өз ойымызды өзгертуге тура келді, өйткені біз қалаған нәрселерді істей алмадық. Сондықтан мен оны фильм деп есептемеймін. Мен оны апат деп санаймын». Манн Гленн Фордтың экранда өлуі керек деп мәлімдеді. «Мұнайдың үлкен бір бөлігі болды және мұнай ұңғымалары жарылып жатты, ол адамдарды құтқарып, өте ерлікпен әрекет етті. Неге оны өзгертті? Мен оның Сол Сигел екенін білмеймін, ол менің артымнан істеді, мен оны ешқашан көрмедім. Егер мен айқайласам, олар бәрібір мазаламас еді, сондықтан мен оларды өз қалаулары бойынша жоюға мүмкіндік бердім». Томас М. Прайор Variety журналына рецензия жазып, Шелл мен Фордтың өнерін мақтады және «Симаррон кемшіліксіз болмаса да, мұқият зерттеулер дұрыс экспозициядан гөрі әлеуметтік мәнге ие болғанын көрсетеді, сценарий жақсы ойнайды» деп жазды. The New York Times басылымының Босли Краузері фильмнің басы «экранда динамикалық және көрнекі көрініс жасайды. Бірақ осы екі жарым сағатқа созылған фильмде жерді іздеу аяқталғаннан кейін - және біз сізге оны бірінші жарты сағат ішінде жинап, аяқтағанымызды айтуымыз керек - Мисс Фербердің жарылып жатқан «Симаррон» драмасының қалған драмалық түсірілімі шекараны игерудің стереотиптік және сезімтал кино сағасына дейін төмендейді». Time журналының шолуында фильмнің ұзындығы сынға алынып, «Симарронды» «Симаррон және тағы да, тағы да, тағы да» деп атаған жөн болар еді. Ол 2 сағат 27 минутқа созылады, және бұл уақыт ішінде көптеген көрермендер оклакоматозбен ауырады». 1961 жылдың 5 наурызында «Нью-Йорк таймс» газетінде жарияланған хатта Эдна Фербер былай деп жазды: «Мен романның екінші суреті үшін бірде-бір теңге төлемедім. Мен тіпті кинокомпанияның менің атымды жарнамада қолдануына кедергі жасай алмаймын, сондықтан бұл фильмді мен жазған сияқты әсер береді, диалогтағы анахронизмдерге кірмейді, шетелдік туылған актрисаны американдық туған күйеуге рөл беруге таңдау, қайталау, бағдарсыздық... Мен «Симарронды» төрт апта бұрын көрдім. Осы ескі селеу бас шаштары қара түске айналды».

In February 1941, MGM bought the remake rights to Cimarron from RKO for $100,000. In 1947, MGM announced an operetta version starring Kathryn Grayson and produced by Arthur Freed, but this did not happen. In February 1958, MGM announced its plans to produce Cimarron as the studio's second film using the MGM Camera 65 process following Raintree Country (1957). One month later, Elizabeth Taylor and Rock Hudson were considered to star in the film. Ultimately, Glenn Ford, who previously starred in the Westerns such as 3:10 to Yuma (1957) and The Sheepman (1958), was attached to star. In October 1959, Arnold Schulman was signed to write the screenplay. For his script, Schulman introduced several characters, including those of journalist Sam Pegler (Robert Keith) and Wes Jennings (Vic Morrow), while removing the Cravats' daughter, Donna and a boy named Isaiah. Anthony Mann was eventually named as director. Known primarily for the critically acclaimed hits The Glenn Miller Story (1954) and Men in War (1957), Mann had previously directed eight Westerns. However, disagreements with producer Edmund Grainger caused Mann to leave the project halfway through filming. Mann had wanted to film entirely on location, but Grainger wanted a majority of scenes instead to be filmed in studio. Director Charles Walters finished the film but received no screen credit. and featured over 1,000 extras, 700 horses and 500 wagons and buggies; these numbers according to writeups on the 1960 released film at AFI. com, imdb. com and tcm. com. Anne Baxter, who played Dixie Lee, revealed in her autobiography Intermission that Ford and Maria Schell developed an offscreen romance: "During shooting, they'd scrambled together like eggs. I understood she'd even begun divorce proceedings in Germany. It was obviously premature of her." However, by the end of filming, " he scarcely glanced or spoke in her direction, and she looked as if she were in shock." Anthony Mann later said "Originally I had a wonderful idea for it [the film], and the Metro executives agreed with me." He said "I wanted to show a huge plain out in the West with nothing on it, and how a group of men and women gathered at a line, and tore out across this plain and set up their stakes as claim for the land. And how a town, a city and finally a metropolis grew, all on this one piece of land. It would have been, I think, a tremendous experience for the world to see. This is how America was built. But the executives panicked. We had a couple of storms which I shot in anyway but they thought we’d have floods and so on, so they dragged us in and everything had to be duplicated on the set. The story had to be changed, because we couldn’t do the things
we wanted to. So I don’t consider it a film. I just consider it a disaster. " Mann claims Glenn Ford was meant to die on screen. "There was a huge oil sequence and oil wells were blowing up and he was saving people and being very heroic. Why they ever changed it I’ll never know this was Mr. Sol Siegel, he did it behind my back, I didn’t ever see it. If I’d screamed they wouldn’t have bothered anyway; so I just let them destroy it at will." Thomas M. Pryor, reviewing for Variety, praised Schell and Ford's performances, and wrote "Although Cimarron is not without flaws—thoughtful examination reveals a pretentiousness of social significance more than valid exposition—the script plays well." Bosley Crowther of The New York Times felt the film's opening "makes for a dynamic and illustrative sequence on the screen. But once the land rush is over in this almost two and one half hour long film—and we have to tell you it is assembled and completed within the first half hour—the remaining dramatization of Miss Ferber's bursting 'Cimarron' simmers down to a stereotyped and sentimental cinema saga of the taming of the frontier." A review in Time magazine criticized the film's length, writing Cimarron "might more suitably have been called Cimarron and on and on and on. It lasts 2 hours and 27 minutes, and for at least half of that time most spectators will probably be Oklacomatose." In a letter published in The New York Times, on March 5, 1961, Edna Ferber wrote: "I received from this second picture of my novel not one single penny in payment. I can't even do anything to stop the motion picture company from using my name in advertising so slanted that it gives the effect of my having written the picture I shan't go into the anachronisms in dialogue; the selection of a foreign born actress to play the part of an American born bride; the repetition; the bewildering lack of sequence I did see Cimarron four weeks ago. This old gray head turned almost black during those two (or was it three?) hours."

Марапаттар мен ұсыныстар

1961 жылы фильм «Үздік көркемдік безендіру» (Джордж У. Дэвис, Аддисон Хер, Генри Грейс, Хью Хант және Отто Сигел) және «Үздік дыбыс» (Фрэнклин Милтон) номинацияларына ие болды. Гленн Фордтың ойыны «Ең үздік әрекеттік рөл» үшін Лаурел сыйлығына ұсынылды, бірақ ол жеңіске жетпеді.