Pine Flat бөгеті: Калифорниядағы Kings River-де орналасқан. Су тасқынына қарсы, суару, энергия өндіру, демалыс мақсатында салынған. 1947-1954жж. салынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пайн Флэт бөгеті – Калифорния штатының Фресно округіндегі Орталық аңғарда орналасқан Кингс өзеніндегі бетонды гравитациялық бөгет. Фреснодан шамамен 45 шақырым шығысқа қарай орналасқан бөгеттің биіктігі 134 метр. Бөгет Сиерра-Невада тауларының етегінде, Кингс-Каньон ұлттық паркінің шекарасынан сырт орналасқан Пайн-Флэт көлін құрайды. Бөгеттің басты мақсаты – су тасқынын бақылау, ал суару, гидроэлектр энергиясын өндіру және демалыс маңыздылығы екінші кезекте тұр. Бөгеттің құрылысы АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы (USACE) тарапынан суаруды дамытуды жақтаушылар мен су тасқынын бақылауды қолдаушылар арасындағы алты жылдық даудан кейін басталды. Құрылыс 1947 жылы басталып, 1954 жылы аяқталды. Содан бері бөгет миллиондаған долларлық су тасқынынан сақтап қана қоймай, Кингс өзенінің құнарлы жазығындағы ауыл шаруашылығының кең дамуына да мүмкіндік берді; 1984 жылдан бастап гидроэлектр энергиясын да өндіруде. Бөгеттің арқасында суару мүмкіндігінің кеңеюі Солтүстік Америкадағы ең ірі ылғалды жерлердің кейбіреулерінің жойылуына себеп болды.
Pine Flat Dam is a concrete gravity dam on the Kings River in the Central Valley of Fresno County, California United States. Situated about 28 mile (45 km) east of Fresno, the dam is 440 feet (134 m) high and impounds Pine Flat Lake, in the foothills of the Sierra Nevada just outside the boundary of Kings Canyon National Park. The dam's primary purpose is flood control, with irrigation, hydroelectric power generation and recreation secondary in importance. The dam was built by the U. S. Army Corps of Engineers (USACE) after a six year controversy between supporters of irrigation development and proponents of flood control. Construction began in 1947 and was completed in 1954. Since then, the dam has prevented millions of dollars in flood damages and fostered extensive development of agriculture on the fertile floodplain of the Kings River; after 1984 it has also generated hydroelectricity. The increased irrigation allowed by the dam has also led to the destruction of some of North America's most extensive wetland habitats.
Өмірбаян
Кингс өзенін бөгендеуге қатысты алғашқы маңызды ұсынысты 1890 жылдары инженер Дж. Б. Липпинкотт жасады, ол өзенде су қоймасын зерттеуді және дамытуды жоспарлады. 1914 жылға қарай ұсынылған бөгет аймақтың шаруалары мен су шаруашылығы аудандарының күшті қолдауын алды, олар 1927 жылы Кингс өзенінің суын Сан-Хоакин аңғарының аллювиал жазығында суару үшін бөлу мақсатында Кингс өзені су қауымдастығын (KRWA) құрды. 1937 жылы KRWA федералды үкіметтен Pine Flat орнында үлкен бөгет салуға қаржылай көмек беруді және қолдау көрсетуді сұрады.
The first serious proposal to dam the Kings River was made in the 1890s by engineer J. B. Lippincott, who surveyed and envisioned the development of a reservoir on the river. By 1914 the proposed dam gained strong support from area farmers and water districts, who formed the Kings River Water Association (KRWA) in 1927 to allocate river water for the irrigation of of the San Joaquin Valley on the alluvial plain of the Kings River. In 1937, the KRWA appealed to the federal government to provide financial aid and support the construction of a large dam at Pine Flat.
Құрылыс алдындағы даулар
1940 жылға қарай Кингс өзенінің су пайдаланушылары, АҚШ толық федералдық қаржыландыру ұсынғандықтан, USBR жоспарларымен байланысты су құқықтарының мәселелеріне байланысты USACE бөгетін салуға рұқсат беруге көбірек бейімделді. 1944 жылғы Су тасқынына қарсы шаралар туралы заң бұл шешімді бекітіп, Сан-Хоакин алқабындағы Туларе көлінің алабында төрт бөгет салуға рұқсат берді: Пайн Флэт, Терминус, Саксесс және Изабелла. Президент 1945 жылдың 2 сәуірінде Пайн Флэт бөгетіне алдын ала қаражат бөлу туралы заңға қол қойды, бірақ «негізгі ойталмай» және «бөгет үшін армияға одан әрі ақша жұмсаудан сақтануға тырысатынын» айтып. Рузвельт Пайн Флэт мәселесін Конгресске көтеруді жоспарлаған, бірақ ол мүмкін болмады – ол он күннен кейін Джорджиядағы үйінде ми қан кетуінен қайтыс болды. Рузвельттің орнын бастан алған Гарри С. Трумэн да Пайн Флэт бөгетінің суару мақсатында салынуын қалады. Трумэн бөгет құрылысына арналған бастапқы қаражатты тоқтатты және USACE мен USBR суару және су тасқынына қарсы шараларға жұмсалатын қаржының үлесі туралы келісімге келгенше оны босатуға уәде берді. Жағдайды одан әрі қиындату үшін Трумэн USBR-дің KRWA шаруаларымен Пайн Флэт бөгетінен суару суына келісімдер жасауын талап етті. 1951 жылы бөгеттің негізін салуға мүмкіндік беру үшін каньонның солтүстік жағында Кингс өзенін бұруға арналған уақытша бөгет салынды. Шілде айында өзен бұл уақытша арнадан тоқтатылды және тұңғыш рет бөгеттің төменгі шлюз қақпалары арқылы ағып, бөгеттің солтүстік бөлігі бұрынғы бұру арнасында салынуына мүмкіндік берді. 1953 жылға қарай бөгет өзенді тоқтатуға жеткілікті биік болды, шлюздер арқылы ағып жатқан сулар тоқтатылды және көл тола бастады. 1969 жылдың қаңтарында Пайн Флэт бөгетінен ең көп су шығарылды, бұл 1955 жылғы жаңбырдан болған су тасқынынан әлдеқайда үлкен көлемде болған су тасқынынан кейін болды. Бір кезде ашық су және батпақты жерлерден тұратын көл 1960 жылға қарай көлемі азайды. 1969 жылғы жаңбыр кезінде жергілікті тұрғындар Пайн Флэт көлінен су тасқынын Туларе көліне бұруды талап етті. Алайда, суару округінің кеңесіндегі өкілдік жер иелерінің жерінің құнымен анықталды және J. G. Boswell компаниясы округтегі жерлердің көп бөлігіне ие болды. J. G. Boswell компаниясы өздерінің Буэна Виста көлінің астындағы егіндерінің жойылмауы үшін су тасқынына қарсы бұруға қарсы дауыс берді. Су тасқынынан үйлері қираған тұрғындар сотқа шағымданды. Олар жер иелеріне ғана сайлау құқығын беру АҚШ Конституциясындағы «бір адам – бір дауыс» кепілдігін бұзады, себебі суару округі салықтар жинауға, иелік ету құқығын жүзеге асыруға және кімнің жерін су басуға шешім қабылдауға құқылы. 1973 жылы АҚШ Жоғарғы Соты бұл мәлімдемемен келіспеді, жеке компания суару округін басқаруға құқылы екенін, себебі су тасқынына қарсы шаралар маңызды мемлекеттік функция емес деп тапты. 1970 жылдардың басында Кингс өзенін сақтау округі (KRCD) Кингс өзенінің су ресурстарын одан әрі дамыту үшін жаңа бөгеттер мен электр станциялары жүйесін ұсынды. Бұларға Пайн Флэт бөгетіндегі жаңа электр станциясы, Пайн Флэт көлінен жоғары орналасқан Роджерс Кроссингтегі 600 фут (183 м) биіктіктегі бөгет және Пайн Флэт бөгетінен шығарылатын суды реттеу үшін Пидрадағы су қоймасы кірді. Жобаның аяқталған жалғыз бөлігі 1984 жылы пайдалануға берілген Пайн Флэт бөгетінің түбіндегі Джефф Л. Тейлор Пайн Флэт электр станциясы болды.
By 1940 the water users of the Kings River were leaning towards letting the USACE build the dam, in light of the continual water rights problems associated with the USBR's plans, in addition to full federal funding offered by the USACE. The Flood Control Act of 1944 cemented this decision, authorizing the construction of four dams in the Tulare Lake basin of the San Joaquin Valley – Pine Flat, Terminus, Success and Isabella – as a USACE undertaking. The president signed a bill appropriating preliminary funds for Pine Flat Dam on April 2, 1945, but only "reluctantly" and "[with the emphasis] that he'd try to avoid dispensing any more money to the army for the dam". Roosevelt planned to take the Pine Flat issue to Congress, but never got the chance – he died of a brain hemorrhage just ten days later at his home in Georgia. Roosevelt's successor, Harry S. Truman, was also adamant that Pine Flat Dam be built for irrigation. Truman impounded the initial funds for the dam's construction and promised not to release it until the USACE and USBR could reach an agreement on the proportions of funding that would go to irrigation and flood control. To further complicate the situation, Truman insisted that the USBR negotiate the contracts for irrigation water from Pine Flat Dam with KRWA farmers. In 1951, a cofferdam was constructed to divert the Kings River along the north side of the canyon to allow the construction of the dam's foundations. In July, the river was blocked from this temporary channel and flowed through the dam's bottom sluice gates for the first time, permitting the northern section of the dam to be built in the former diversion channel. By 1953, the dam was high enough to begin impounding the river and flows through the sluice gates were cut, and the lake began to fill. In January 1969, the highest releases ever from Pine Flat Dam, , occurred in the wake of a flood that reached a less impressive peak of but had a much greater volume than the 1955 rain flood. The lake, which once comprised nearly of seasonal open water and wetlands, was reduced to less than by 1960. During the 1969 rains local residents clamored for floodwaters from Pine Flat Lake to be diverted to Tulare lakebed. Representation on the irrigation district board, however, was determined by the value of landowners’ land and J. G. Boswell Company owned the majority of land in the district. J. G. Boswell Co. voted to block the floodwater diversion so that its crops on the Buena Vista lakebed would not be destroyed. Residents whose homes were destroyed by the flood sued. Limiting suffrage to landowners violated the one man, one vote guarantee in the U. S. Constitution, they alleged, because the irrigation district can levy taxes, exercise eminent domain, and decide whose land gets flooded. In 1973 a divided United States Supreme Court disagreed, finding that a private company can exercise control of the irrigation district because flood control is not an important government function. In the early 1970s, the Kings River Conservation District (KRCD) proposed a system of new dams and power plants to further develop the water resources of the Kings River watershed. These included a new power station at Pine Flat Dam, a 600 feet (183 m) dam at Rodgers Crossing upstream of Pine Flat Lake and a reservoir at Piedra to regulate Pine Flat Dam releases. The only part of the project to be completed was the Jeff L. Taylor Pine Flat Power Plant at the base of Pine Flat Dam, which went into operation in 1984.
Құрылыс және пайдалану
Пайн Флэт бөгеті – нығыз бетонды гравитациялық құрылым, негізінен 134 метр, ал Кингс өзенінен 424 метр биіктікте орналасқан. Су қоймасының шектеулі сыйымдылығына байланысты, бөгет операторлары жоғары су толу жылдары, мысалы 1969, 1978 және 1986 жылдары, осы шектен асатын ағындарды босатуға жиі мәжбүр болады. 1969 жылғы су тасқыны кезінде Пайн Флэт көлінің толық сыйымдылығынан артық су бөгеттің төгілгіш бөлігінен асып төгілді. Жыл сайын шамамен судың белгілі бір көлемі төгіледі, бұл құнды суару суын азайтады және су тасқынына себеп болады, себебі Пайн Флэт бөгеті оны толығымен қабылдай алмайды. Бөгет жануарларды қорғау мақсатында, суы аз келетін жаз айларында Кингс өзеніндегі негізгі ағынды сақтау үшін де пайдаланылады. 1964 жылдың 11 қыркүйегінде Калифорния Балық және аңшылық департаменті мен KRWA арасында келісімге қол қойылды, онда ең аз су шығару мөлшері белгіленді, егер төменгі ағыстағы қосалқы өзендерден келетін су ағыны осы мөлшерден көп болса, оны азайтуға болады.
Pine Flat Dam is a solid concrete gravity structure that stands 440 feet (134 m) high from foundations and 424 feet (129 m) high above the Kings River. Due to the limited capacity of the reservoir, dam operators are often forced to release flows that exceed this limit in high runoff years, including in 1969, 1978, and 1986. In the 1969 floods, of water – greater than the entire capacity of Pine Flat Lake – poured over the dam's spillway. An average of of water is spilled each year, reducing valuable irrigation water supplies and causing flooding, because Pine Flat Dam is unable to contain it. The dam is also operated to maintain base flows in the Kings River during low water summers for wildlife conservation purposes. On September 11, 1964, the California Department of Fish and Game and the KRWA signed an agreement that established a minimum release of , which can be reduced to if inflows from downstream tributaries exceed that amount.