Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тірі іс-шара алдында таратылатын ақпараттық буклет.
Informational booklet given out before a live event
Бағдарлама – театрлық қойылымдар, концерттер, мерекелер, спорттық жарыстар сияқты тікелей іс-шараларға қатысушыларға арналған кітапша. Онда іс-шараның жоспары, басты орындаушылар және қосымша ақпараттар басылып шығады. Театрлық қойылымдар үшін «плейбиль» деген термин де қолданылады. Мұндай буклетті іс-шара ұйымдастырушылар тегін де таратуы, немесе белгілі бір төлем алынуы мүмкін.
A programme or program (see spelling differences) is a booklet available for patrons attending a live event such as theatre performances, concerts, fêtes, sports events, etc. It is a printed leaflet outlining the parts of the event scheduled to take place, principal performers and background information. In the case of theatrical performances, the term playbill is also used. It may be provided free of charge by the event organisers or a charge may be levied.
Сахналық өнер
Театр, опера немесе балет қойылымдарында АҚШ-та көбінесе есікте беріледі, ал Ұлыбританияда сатылады. Бродвей бағдарламасы жарнама сату арқылы табыс табады. Бағдарлама компаниясы театрға қойылым бағдарламасын шығару құқығы үшін төлейді, бұл театр бағдарлама компаниясына төлейді деген жалпы қабылдауға қайшы. Бағдарламада әдетте қойылымның суреттері, актерлер тізімі, актерлер мен өндіріс тобының өмірбаяндық мәліметтері, театрдың аты, ақпарат және жарнамалар болады. Мысалы, «Ла Манча адамы» қойылымының алғашқы бағдарламасында қойылымның қалай жасалғаны туралы қызметкерлердің мақалалары жарияланған. Алғашқы театр бағдарламалары 19-шы ғасырдың ортасында журнал түрінде шығарылды. Театр бағдарламасының алғашқы нұсқасы 18-шы ғасырда пайда болды. Алғашқы хабарламалар қарапайым болды, актерлер тізімі мен пьесаның орны және сахналары туралы ақпаратты қамтиды. Әдетте төрт беттен тұратын: мұқаба шоуды жарнамаласа, артқы беті театрдың жоспарын көрсетсе, ал екі ішкі бетте барлық авторлар тізімі болды. Барлық алғашқы бағдарламалар басылған жоқ, кейбіреулері қолмен жазылған немесе басқа басылған құжаттардан кесіліп, біріктірілген. Соңғысы әсіресе 18-шы ғасырдың соңында Кентте бірнеше театрдың иесі болған Сара Бейкерге тән еді. Британдық театрдың ерте кезеңінде актерлер өте маңызды болды. Көрермендер жетекші актерлерді жақсы білді және белгілі бір актер үлкен көрерменді тарта алатын. Бағдарлама театр мен көрермен арасындағы келісімшарт сияқты болды, себебі көрермен белгілі бір актерді көру үшін төлесе, ол актер болмаса, көрермен шулап, апельсин лақтыру немесе тіпті тәртіпсіздік тудыру қаупі туатын. Бұл кейде мүлікке зиян келтіруге және дене жарақаттарына әкелді. 1884 жылға қарай жарнамалар хабарламалардың стандартты бөлігіне айналды. Нью-Йоркте театр бағдарламаларын басып шығаруға маманданған алғашқы компанияны Огайо бизнесмені Фрэнк Ванс Штраус құрды. 1911 жылы компания «Страус журналы Театр бағдарламасы» деп аталды. Бұл корпорация қазіргі «Playbill» журналының негізі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық театр бағдарламалары үкімет қағазды пайдалануды шектегендіктен күрт өзгерді. Бағдарлама бір рет бүктелген қағазға айналды, бұл мәтін үшін төрт бетті тиімді пайдалануға мүмкіндік берді. 1970-ші жылдарға дейін фотосуреттермен басылған бағдарламалар британдық театрларда қол жетімді болды және кеңінен таратылды. Американдық «Playbill» екінші дүниежүзілік соғыс кезінде соншалық зардап шекпеді және әлі де тұрақты түрде жарияланды.
At a theatre, opera, or ballet performance, they are usually given at the door in the United States, while they are usually sold in the United Kingdom. The Broadway programme makes its money from selling advertisements. A programme company pays the theatre for the rights to produce the production’s programmes, which is contrary to common belief that the theatre pays the programme company. The programme generally contains photos of the production, a cast list, biographies of the actors and production staff involved, the name of the theatre, background information, and can contain advertisements. For example, the programme for the original production of Man of La Mancha contained articles by the staff about how the production was created. The first theatre programmes were issued in the mid nineteenth century in magazine format. The original theatre programme first appeared in the 18th century. The early playbills were basic, with only enough pages to list the cast members and information on the play's locale and scenes. There were usually only four pages: the cover advertised the show, a back page displayed the theatre layout, and the two interior pages listed all the credits. Not all early programmes were printed, but written by hand or cut and pasted together from the letters of other printed documents. The latter was especially done by theatre entrepreneur Sarah Baker, who owned several theatres in Kent, during the late 18th century. In early British theatre, the cast was very important. Audiences were very familiar with leading actors and a particular player could draw a larger crowd. The programme was a kind of contract between the theatre and the audience, because if an audience paid to see a particular actor and they were not presented with him, there was the immediate risk of crowd hissing, orange throwing, or even rioting. This sometimes resulted in property damage and physical assault. By 1884, advertisements had become a standard feature in playbills. Beginning in New York City, the first company to specialize in printing theatrical programmes was founded by an Ohio business man, Frank Vance Strauss. By 1911, the company was called the Strauss Magazine Theatre Program. This corporation was the early foundation for the modern day magazine, Playbill. During World War II, British theatre programmes underwent a dramatic change as the government placed restrictions over paper use. The programme turned back into a single sheet of paper folded over once to efficiently create four available pages for text. Not until the 1970s were photo printed programmes available and widely distributed at British theatres. The American Playbill did not suffer as severely during the second World War and was still published at a regular rate.
Спорттық іс-шаралар
Кәсіби спорттық іс-шараларда бағдарламалар жиі сатылады және оларда бәсекелес командалар туралы ақпарат болады. Ұлыбританияда футбол бағдарламаларын әрбір үй матчына үй командасы шығарады және жанкүйерлер мен футбол әуесқойлары оларды әуесқойлықпен жинайды. Спорттық бағдарламалар өте құнды болуы мүмкін, кейбір сирек кездесетін футбол бағдарламалары қымбатқа бағаланады: Ұлыбританияда, мыңдаған фунт стерлингке дейін. 2018 жылға дейін матч күндері бағдарлама басып шығару Ағылшын футбол лигасы ойындары үшін міндетті болды. Еуропалық спортта тәуелсіз компаниялар өз бағдарламаларын шығарып, оларды стадион сыртында сатуы жиі кездеседі. Бұлар фанзин деп аталады. АҚШ-та, Fenway Park-тан тыс жерлерде бұл сирек болғанымен, Yawkey Way Report сияқты басқа кітапшалармен бірге сату ортақ құбылыс.
At professional sporting events, programmes are often sold, and contain information about the teams competing. In the United Kingdom, football programmes are issued by the home team for every home match and, as a hobby, are collected by supporters and football enthusiasts. Sports programmes can be highly collectible, with some rare football programmes commanding high prices: in the UK, potentially into the thousands of pounds. Until 2018, the printing of matchday programmes was compulsory for English Football League games. Oftentimes in European sports, independent companies will publish their own programmes and sell them outside a venue. These are known as fanzines. Although it is less common in the United States, outside of Fenway Park, this is a common occurrence as Yawkey Way Report is sold as well as another booklet.
Фильм
Фильмдер жағдайында бағдарламалар көбінесе ұсынылмайды, бірақ «Бен-Хур» (1959), «Корольдер патшасы» (1961), «Батыс қалай жеңілді» (1962) сияқты керемет фильмдердің алғашқы көрсетілімдері мен роудшоулары кезінде, сондай-ақ Диснейдің «Фантазиясы» немесе Лоренс Оливье ойнаған және режиссерлік еткен үш Шекспир фильмі – «Генрих V», «Гамлет» және «Ричард III» фильмдеріне жиі берілетін. Олар тікелей театрлық қойылымдарға арналған бағдарламалармен бірдей мақсатта қолданылды. Арнайы кең экранды технологиялармен түсірілген фильмдерге арналған бағдарламаларда кең экранды эффект қалай жасалғаны туралы түсінік берілді.
In the case of films, programmes are rarely provided, although they were frequently given out during the original roadshow engagements of spectaculars such as Ben Hur (1959), King of Kings (1961), or How the West Was Won (1962), as well as "specialized" films like Disney's Fantasia or the three Laurence Olivier Shakespeare films that he starred in and directed: Henry V, Hamlet, and Richard III. They served much the same function as those for live theater. Programmes for films made in special widescreen processes also explained how the widescreen effect was accomplished.