Кіріспе

Эрнест Хемингуэйдің "Бір күндік күту" әңгімесі – оның 1933 жылы жарық көрген "Жеңімпаз ештеңе алмайды" әңгімелер жинағына енген туынды. Бұл әңгімеде жас баланың ауруға шалдығу себепті реакциясы бейнеленеді.

Сюжет

Бұл әңгіме әкесінің баяндауымен берілген, ол ұлын Шац (немісше, жақсы көремін дегенді білдіреді) деп атайды. Балаға қызба келгенде, дәрігер үш түрлі дәрі тағайындайды және баланың температурасы 38.3 градус екенін айтады. Бала үнсіз болып, әкесі Хауард Пайлдың қарақшылар туралы кітабын оқығанда тыңдамайды. Кейін әкесі аң аулап келгенде, бала қашан өлетінін сұрайды. Ол өзінің температурасы қауіпті деп ойлаған, себебі Францияда (Цельсий градусы қолданылады) 44 градустан жоғары температурада адамның тірі қалуы мүмкін емес екенін естіген. Әкесі оған Фаренгейт пен Цельсийдің арасындағы айырмашылықты түсіндіргенде, баланың қорқынышы басылады. Ертесі күні "ол маңызды емес ұсақ-түйек нәрселерге оңай жылайтын болды".

Қабылдау

Шелдон Норман Гребштейн-младший Хемингуэйдің "әлеуетті сезімтал жағдайды ашық сезімдерді білдірмей және оқырманның қайғы сезімін тікелей оятпай" шешкенін айтты. Әкесінің ауру баласына деген махаббаты мен алалақанды сыйға сыймайтын қамқорлығын біз әңгіме немесе диалог арқылы емес, бірқатар байқаулар, қимыл-қозғалыстар мен көркем метафоралар арқылы сезінеміз. Бұл оқиға Әмикистің "Жүрек" кітабындағы "Апенниннен Анд тауларына дейін" деген әңгімеге өте ұқсас. Онда итальяндық ұл отбасының қаржылық жағдайына көмектесу үшін Аргентинаға жұмыс істеуге кеткен анасын іздеу кезінде оқиғалардың қалыбына түседі. Бала қатты ауырып, температурасы 100 градустан жоғары екенін естігенде өліп қалармын деп қорқады. Кітап 1886 жылы жарық көрген.