Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нанебахуаква (Наанибавикве Фиеро жазылуында, "Тік тұрған әйел" деген мағынаны білдіреді) немесе Кэтрин Банч – оджибва тайпасының өкілі және христиан миссионері.
Nahnebahwequa (Naaniibawikwe in the Fiero spelling, meaning "Standing Upright Woman") or Catherine Bunch was an Ojibwa spokeswoman and Christian Missionary.
Ерте өмір
1824 жылдың қыркүйек айының басында Кредит өзенінде, қазіргі Порт Кредит, Онтариода туған Нахне бах викуа Банч Сунего мен Мэри Поли Крейннің қызы еді. Оның әкесінің әкесі Осунего (Асанагу, "Қара сойылған"), Миссиссауга тайпасының басшысы, Құс руынан шыққан, ал анасының әкесі Отесуо болды. 1825 жылы Томас Мэдден пастор оны Кэтрин Банч деп шоқындырды, бірақ кейіннен құрметті христиан Чероки дініне өткен адамның құрметіне Кэтрин Браун деген есімді алды. Кэтрин ресми түрде өзінің ағасы, пастор Питер Джонс және оның ағылшын әйелі Элиза Филдпен бірге 1837 жылдан бастап 1839 жылы үйленгенге дейін Кредит Миссиясында өмір сүрді.
Born in the early fall of 1824 at the Credit River, now called Port Credit, Ontario, Nah ne bah wee qua was the daughter of Bunch Sunego and Mary Polly Crane. Her paternal grandfather was Osunego (Asanagoo, "Black squirrel"), a Mississauga Tribal Chief from the Eagle doodem, and her maternal grandfather was (Otesoo), She was baptized Catherine Bunch by Rev. Thomas Madden in 1825, but later took the name Catherine Brown, after a revered Christian Cherokee convert. Catherine was unofficially adopted by her uncle, Rev. Peter Jones and his English wife, Eliza Field with whom she lived at the Credit Mission from about 1837 until her marriage in 1839.
Англияға сапар
Елиза Джонс әпкесі 1837 жылы Кэтринді Англияға алып кетті, онда ол білімін одан әрі жетілдірді. Ал Питер, Кахкевакуонаби (Киелі қауырсын) деп белгілі, Кредит тайпасының басшысы, Виктория патшайымға өтініш және Вампум белбеуін табыс етті. Өтініште Mississauga тайпасының өз жерлеріне меншік құқығын ресімдеу және иеленуге ниетті екендігі білдірілді, себебі олар осылай ғана Кредит өзені бойындағы еуропалық қоныс салушылардың енуін тоқтатуға болатынын ойлады.
Aunt Eliza Jones took Catherine to England in 1837 where she furthered her education while Peter, known as Kahkewaquonaby (Sacred Feathers), a Chief of the Credit Band, delivered a Petition and Wampum Belt to Queen Victoria. The petition expressed the desire of the Mississauga Band to acquire titled deeds and ownership to their lands, as they felt that this was the only way to prevent the encroachment of European settlers at the Credit River.
Бонд Хед пен Артурмен келіссөздер
Жоғарғы Канадада лейтенант-губернатор Фрэнсис Бонд Хед Оңтүстік Онтариода тұратын барлық тумаларды Манитулин аралына қоныстандыру жоспарын жасады. Бірақ Миссиссаугалар Манитулин аралының егіншілікке жарамсыз екенін білді, себебі ол көбінесе тас пен жартастардан тұрады, ал құнарлы топырақтың жетіспеуінен жануарлар, жемістер мен шөптер де сирек кездесетін. Олар бұл жоспарды өз құқықтарының тағы бір бұзушылығы деп қарады. Миссиссаугалар Кредит миссиясында өркендеген қауымдастық құрды, себебі оларға болашақ ұрпақтар үшін жерді сақтап қалу уәдесі берілген еді. Бонд Хедтің жоспарына жауап ретінде Миссиссауга тайпасы Кэтриннің інісі, сонымен қатар Миссиссаугалардың басшысы болған, пастор Питер Джонсты Ұлыбританияға жіберіп, Виктория патшайымына өз шағымдарын жеткізуді шешті. Колониялық хатшы лорд Гленелг канадалық тума халқының қиын жағдайына көңіл бөлді және Оның Әлдешеңіздігіне Кредит өзенінің Миссиссаугаларына меншік құжаттарын беруді ұсынды. Ал сол кезде еуропалық қоныс аударушылармен күресуге дайын болмаған лейтенант-губернатор Бонд Хед отставкаға кетті. Бірақ оның орнын баскан Джордж Артур да жақсырақ болған жоқ, 1840 жылы ол тума халқына "олар оларды сатады деп қорқып" құжат беруге қарсы екенін айтты. Бұған қоса, 1837 жылдан бері Үндістер ісі жөніндегі бас инспектор болған С. П. Джарвис 1845 жылы Багот комиссиясының тергеуі оның Миссиссаугалардың қаражатын жымқырғанын анықтағаннан кейін, қызметтен алынып, ұятқа қалды. Одан кейін Сауген және Наваш тайпалары Миссиссаугаларды Брюс түбегіне қоныстануға шақырды. Сауген халқының ауызша тарихы Сауген жеріне ешқашан "Наваш тайпасы" кірмегенін еске салады. Сауген халқының дәстүрлі жері Оңтүстік Онтарионың көп бөлігін қамтыды, қазіргі Оранжвиллден Тобермориге және Гранд Бенд/Годерихке дейін. 1860 жылдар шамасында кейбір адамдар Оуэн Саунд аймағынан Кейп-Крокерге көшірілді. Ауызша тарихқа сәйкес, Сауген өздерінің дәстүрлі жерлерінің Кейп-Крокердегі бөлігіне қоныстануға рұқсат берді. Сондай-ақ, Питер Джонстың ұрпақтары әлі де Саугенде тірі. Питер Джонс Сейбл өзенінің басшысы Кегедонсты дінге көндірді, ол христиандық есімін Питер Кегедонс Джонс деп өзгертті. Кегедонс Джонстың ұрпақтары әлі күнге дейін Навашта, бұрынғы Кейп-Крокерде тұрады. Бірақ Сейбл Риверде енді тума халқының қауымдастығы жоқ.
In Upper Canada, Lieutenant Governor Francis Bond Head had developed a scheme to put all the natives living in Southern Ontario on Manitoulin Island. However, the Mississaugas knew Manitoulin Island was not fit for farming as it was mostly rock with animals, fruits and grasses being scarce due to lack of fertile soil and viewed the scheme as yet another violation of their rights. The Mississaugas had cleared and built a thriving community at the Credit Mission as they had been promised retention of the land for future generations. In response to Bond Head's scheme, the Mississauga Band decided to send Catherine's uncle, Rev. Peter Jones, who was also the Chief of the Mississaugas to Great Britain to present their grievances to Queen Victoria. The Colonial Secretary, Lord Glenelg, sympathetic to the Canadian Native people's plight, recommended to Her Majesty the Queen, that the Credit River Mississaugas should be granted title deeds. Meanwhile, having been ill equipped to deal with European settlers, Lieutenant Governor Bond Head had resigned. His successor George Arthur, however, was no better and in 1840, he told the Native people that he was not in favor of them receiving deeds "for fear they would sell them". On top of this, S. P. Jarvis, who was Chief Superintendent of Indian Affairs since 1837 was dismissed in disgrace in 1845 after an investigation by the Bagot commission found him guilty of misappropriating the Mississauga's funds. Shortly after, the Saugeen and Nawash Band invited the Mississaugas to settle on the Bruce Peninsula. Oral history of the Saugeen people serves to remind people that Saugeen Territory never included a "Nawash Band." The traditional territory of the Saugeen people covered most of Southern Ontario, from around what is now known as Orangeville to Tobermory and to Grand Bend/Goderich. Some people were relocated to Cape Croker from the Owen Sound area around 1860. According to oral history, Saugeen allowed people to settle in the part of their traditional territory at Cape Croker. Also, descendants of Peter Jones are still alive at Saugeen. Peter Jones converted Chief Kegedonce of the Sable River and he took his Christian name to become Peter Kegedonce Jones. Descendants of Kegedonce Jones still live at Nawash, formerly Cape Croker. But Sable River no longer exists as an Aboriginal community.
Үнді істеріне қатысты қақтығыс
Қайтып келгенде олар жерлері тапсырылғанын, жерлері бөлініп, аукционға сатылғанын көрді. Катерина мен Уильям Үнді істері жөніндегі басқарушы Р. Т. Пеннефедрге 1852 және 1857 жылдар аралығында Катеринаға тиіс аннуитеттердің үлесін беруді сұрады. Сондай-ақ, олар үйлеріне, амбарына және тұраққа жұмсаған ақшаларын қайтаруды талап етті, олар да қатысуға болмағандықтан тапсырылған еді. Екатерина еуропалық қоныс аударушылармен бірге саудаға қатысты. Ол Уильям және өзі үшін 34, 35 және 36-шы лоттарға, ал ұлы Жозеф үшін 31-ші лотқа сауда-саттық жасап, алғашқы төлемдерді төледі. Анасы Мэри үшін 32 және 33-шы лоттар (ол жаңа күйеуі Джозеф КаКаКемен бірге Кредиттен көшіп келгеннен бері осы лоттарда тұрып, шаруашылықпен айналысып келген) және әпкесі Мэри Сунего үшін 37-ші лотқа Катерина жерді шамамен төледі. Бұл сатып алу Катерина мен оның отбасына 34 және 35-ші лоттар сыйлық ретінде берілгеніне қарамастан жасалды, ол бұл жердің өзіне тиесілі деп есептеді, өйткені оның ата-бабаларына көптеген сөздерде және кеңес отырыстарында уәде берілген, сондай-ақ Британ тажына көптеген соғыстарда көрсеткен адалдығы үшін. Осы саудада Катеринаның туысы Дэвид Сойер және Абнер Эллиот та Наваштан алған жерлері үшін алғашқы төлемдерді жасады. Олар жерлерін тазартып, үйлер мен амбарлар салып, Кредит өзенінен келгеннен бері шаруашылықпен айналысып келді, сондай-ақ Миссиссауганың Кредит тобынан Наваш тайпасы тарапынан қабылданып алынған еді. Сәтті сауда-саттық жасап, ақшасын төлегеннен кейін, Катеринаға Жер агенті Сату туралы куәлік берді, ол оны өз методист пасторы Конрад Вандусенге тапсырды, ол лоттарды тіркеуге көмектесуді ұсынды. Бірақ оны Үнді істері жөніндегі өкіл Бартлетт тоқтатты және Вандусеннен Сату куәліктерін көрсетуді сұрады. Ол Катеринаның құжаттарын Бартлеттке тапсырды, ол куәліктерді және ақшаны ұрлап, Вандусенге үндістерге жер сатып алуға рұқсат жоқ екенін мәлімдеді. Катерина мұндай заңның жоқ екенін білді. Үнді істері басқармасы оның бас тарту себебі елден тыс болғанымен түсіндірді, бірақ бұл да дұрыс емес еді, өйткені ол әлі де Наваш тайпасының тума халқы болып саналды. Катерина 1858 жылы Дэвид Сойер және Абнер Эллиотпен бірге Торонтоға бірнеше рет барып, провинциялық парламентке өтініш жасады. Наваш тайпасы да 1858 жылы Катеринаның атынан өтініш жасады, бірақ бұл өтініш те сәтсіз аяқталды. 1859 жылы Бартлетт пен Пеннефедр оған келіп, егер ол сату шарттарын, соның ішінде әр лот үшін алғашқы төлемдерді қайта төлесе, жерді сатып ала алатынын айтты, сондықтан ол тағы да бас тартты. 1861 жылы ол былай деді: "Мен үндіспін, менің тамырымда ата-бабаларымның қаны ағады және мен оны мойындаудан ұялмаймын, өйткені менің ата-бабаларым ақ жүзділер олардың жерлері мен үйлеріне ие болғанға дейін асыл текті болған". Ол ата-бабаларының қадірін түсірмей, балаларын үйсіз қалдырмауға ниеттенді. Әбнер Эллиот пен Дэвид Сойер де үкіметке өтініш жасады, бірақ оларға өздерінің жерлерін сатып алуға рұқсат берілмеді. Бұл, өкінішке орай, Саттонға деген жаман сезімге әкелді.
On returning, they found that a Surrender had taken place and their gift of land had been included and divided up into lots for sale at a public auction, taking away the land that had been given to Catherine and her lawful heirs, her children. Catherine and William approached R. T. Pennefather, Superintendent of Indian Affairs, asking for Catherine's share of the annuities that she should have received between 1852 and 1857. They also felt that they should receive recompense for the monies they had spent on their house, barn and stable, which had also been surrendered in their absence. so Catherine went to the sale along with the European settlers. She bid and paid the first installments for lots 34, 35 and 36, for William and herself, for lot 31 for their son Joseph. Lot 32 and lot 33 for her mother Mary, (who had been living and farming on these lots since her move from the Credit with her new husband Joseph KaKaKe) and lot 37 for her sister Mary Sunego meant that Catherine paid for land totalling almost This purchase was made despite the fact that Catherine and her family had already been given lots 34 and 35 as a gift, land that she considered was already hers due to the promises made to her forefathers in many speeches and council meetings due to their loyalty to the British Crown in many wars. At this same sale, David Sawyer, a cousin of Catherine's, and Abner Elliot, also made first installments on the land they had been given by the Nawash. They had cleared their land, built homes and barns and had been farming since their arrival from the Credit River having also been adopted by the Nawash tribe from the Credit Band of Mississauga's. After successfully bidding and paying her money, Catherine was given a Certificate of Sale by the Land Agent and she in turn passed it to her Methodist minister, Conrad Vandusen, who had offered to have the lots registered. However, he was intercepted by the Indian Affair's Representative, Bartlett, who asked Vandusen to see the Certificates of Sale. He handed Catherine's documents to Bartlett who stole the Certificates and the money, informing Vandusen that Indians were not allowed to buy land. Catherine knew there was no such law. Indian Affairs also argued her ineligibility due to the fact she was absent from the country at the time of the Surrender although this was also incorrect as she was still considered a Native person by the Nawash Band. Catherine went to Toronto many times and petitioned Provincial Parliament along with David Sawyer and Abner Elliot in 1858. The Nawash Band also petitioned on Catherine's behalf in 1858 but this petition also failed. In 1859, she was finally approached by Bartlett and Pennefather and was informed that she would be able to buy her land after all, if she followed the conditions of sale, including the condition that she re pay the first installments for each lot, so again she refused. Her remarks made in 1861 were "I am Indian; and the blood of my forefathers runs through my veins and I am not ashamed to own it; for my forefathers were a noble race before the pale faces came to possess their lands and homes”. She refused to dishonor her ancestors and leave her children without a home. Abner Elliot and David Sawyer, also petitioned the Government, but were not given this same right to purchase their land. This unfortunately caused bad feelings towards the Suttons.
Манатулин келісім-шарты
Кэтрин мен Уильям қатты қайғыға батты. 1861 жылы Үндістер департаменті ақ қоныс салушылар үшін Манатулин шартын келіссөздерге салуды бастады. 1836 жылы Манитоулин аралының түпкілікті халықтың қолында мәңгілікке қалуы уәделенген еді. Кэтрин 1865 жылдың 26 қыркүйегінде, осы келіссөздер аяқталмас бұрын қайтыс болды. Соңында ол бір акрға 5 доллар төледі. Ақыры, ол 32 және 33-ші учаскелерге құжаттар алды. Ол кезде ол 33-ші учаскеде Кэтриннің анасы Мэри КаКакэ және оның балалары Марта мен Мозеспен бірге тұрып жатты. Ол Мэридің күйеуі жоғалып кеткеннен бері осы екі баланы күтіп келе жатқан еді. Ол сондай-ақ өзінің кіші балаларын және 1875 жылы қайтыс болған қызы София Ставстың немерелерін де асырап отырды. Уильям Саттонның қаржылық жағдайы ауыр еді.
Catherine and William were devastated. By 1861 the Indian Department began negotiating the Manatoulin Treaty for white settlers. Manitoulin Island had been promised in 1836 to remain forever in the hands of the Native people. Catherine died on Sept 26th 1865 before these negotiations were finalized. In the end he paid $5.00 an acre. Finally, he received the deeds for Lots 32 and 33. By then he was living on Lot 33, along with Catherine's mother Mary KaKaKe and her children, Martha and Moses, whom he'd been taking care of since Mary's husband disappeared. He was also supporting his own younger children and his grandchildren by his daughter, Sophia Staves, who had died in 1875. William Sutton had a lot on his plate financially.