Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1969 жылғы нацистік оккупациядағы Франциядағы өмір туралы деректі фильм. "Қайғы мен Аяныш" – Марсель Офулстың Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Виши үкіметі мен нацистік Германия арасындағы ынтымақтастық туралы екі бөлімді 1969 жылғы деректі фильмі. Фильмде неміс офицері, ынтымақтастық жасағандар және Клермон-Ферран қаласынан қарсылық көрсетушілермен сұхбаттасулар қолданылған. Олар ынтымақтастықтың мәнісі мен себептері, соның ішінде антисемитизм, англофобия, большевиктер мен кеңестік шапқыншылықтан қорқу, билікке ұмтылыс туралы ой бөліседі. Фильм атауы Монферрат (Изер) қаласындағы фармацевт Марсель Вердье айтқан сөзден алынған: "Нацистік оккупация кезінде мен ең көп сезінген екі сезім – қайғы мен аяныш болды".
1969 documentary film about life in Nazi occupied France
The Sorrow and the Pity is a two part 1969 documentary film by Marcel Ophuls about the collaboration between the Vichy government and Nazi Germany during World War II. The film uses interviews with a German officer, collaborators, and resistance fighters from Clermont Ferrand. They comment on the nature of and reasons for collaboration, including antisemitism, Anglophobia, fear of Bolsheviks and Soviet invasion, and the desire for power. The title comes from a comment by interviewee Marcel Verdier, a pharmacist in Montferrat, Isère, who says "the two emotions I experienced the most [during the Nazi occupation] were sorrow and pity".
Қысқаша мазмұны
Фильм француз халқының неміс оккупациясына реакциясын және олардың қарсылық немесе ынтымақтастыққа ұмтылу себептерін зерттейді, назар Овернь аймағы мен Клермон-Ферран қаласына шоғырланған. Оқиғалар шамамен хронологиялық тәртіппен көрсетіледі, фильмнің екі бөлігінде де сұхбаттасушылар кездеседі. Морис Шевальедің "Sweepin' the Clouds Away" әні фильмде қайта-қайта қолданылады. Шевалье неміс оккупациялық әскерінің арасында танымал әртіс болды және ол қарсылық көрсетушілерге көмектескенін айтқанмен, ынтымақтастық жасады деген айыптамаға ұшырады, бұл фильмдегі француз халқының оккупацияға деген реакциясының күрделілігін көрсетеді.
The film examines the responses of the French people to German occupation and their reasons for tending toward resistance or collaboration, focusing on the Auvergne region and the city of Clermont Ferrand. Events are presented in roughly chronological order, with interviewees appearing throughout both parts of the film. Maurice Chevalier's "Sweepin' the Clouds Away" is used repeatedly during the film. Chevalier was a popular entertainer with the German occupation force and was accused of collaboration even while he claimed to have offered support to the resistance, mirroring the complexities of French reactions to occupation highlighted in the film.
1-бөлім: "Қарсылу"
Фильмнің бірінші бөлігі 1940 жылы Францияның Германияға жеңілуіне, қару аясуға және Петен үкіметін бастапқыда қолдауға, неміс оккупациясының басталуына және қарсылық қозғалысының алғашқы белгілеріне арналған. Францияның жеңілісінің, капитуляциясының және Виши үкіметін қабылдауының себептері туралы әртүрлі түсіндірмелер ұсынылады, сұхбат берушілердің саяси көзқарастары мен әлеуметтік жағдайына байланысты пікірлер әртүрлі. Германия мен Вишидің антисемитизмді пайдалануына ерекше назар аударылады, соның ішінде Францияда неміс пропагандалық фильмі "Jud Suss" таралғандығы талқыланады (фильмнен кейбір эпизодтар көрсетіледі). Француз еврей саясаткері және офицері Пьер Мендес Франспен Виши үкіметі тарапынан сотталуы, түрмеге қамалуы және кейін қашып кетуі туралы кеңейтілген сұхбат қосылған. Мендес Франс Франциядан SS Le Masilia кемесімен шығып, Жан Земен бірге негізсіз дезертирлік айыбымен тұтқындалды, олар Мароккоға көшірілген әскери бөлімдеріне қайта қосылуға тырысқан. Кейін ол түрмеден қашып, Шарль де Голльдің Англиядағы күштеріне қосылды және 1954 жылдан 1955 жылға дейін сегіз ай бойы Франция премьер-министрі қызметін атқарды.
Part one of the film focuses on France's defeat by Germany in 1940, the initial support for armistice and the Pétain government, the beginning of German occupation, and the early stirrings of resistance. Various explanations for France's defeat, capitulation, and acceptance of the Vichy government are offered, with differing opinions depending on the political leanings and class status of the interviewees. Particular attention is given to the German and Vichy use of antisemitism, including discussion of the distribution of the German propaganda film Jud Suss in France (scenes of which are shown). Also included is an extended interview with French Jewish politician and officer Pierre Mendès France about his trial and imprisonment by the Vichy government and later escape. Mendès France was arrested on trumped up charges of desertion after leaving France on the SS Le Masilia, together with fr, Jean Zay, and fr, as they attempted to rejoin their military unit which had moved to Morocco. He eventually escaped from jail to join Charles de Gaulle's forces operating out of England, and later served as prime minister of France for eight months from 1954 to 1955.
2-бөлім: "Таңдау"
Екінші бөлім Франциядағы түрлі топтардың немістерге қарсы ашық қарсылық көрсету немесе олармен ынтымақтастыққа түсуге қарай қозғалысына назар аударады. Партизандық әрекеттер мен астыртын желілер, сондай-ақ француз премьер-министрі Пьер Лаваль басшылығымен Виши үкіметінің неміс билігімен ынтымақтастығын күшейту талқыланады. Виши режимі кезінде француз еврейлерін азаматтығынан айыру және депортациялауға ерекше мән беріледі. Бұл бөлімде неміс формасын киіп, Шығыс майданында шайқасқан 7000 француз жасының бірі – француз аристократы Кристиан де ла Мазиермен ұзақ сұхбат ұсынылған. Де ла Мазиер өзінің консервативті тәрбиесі мен коммунизмге деген қорқынышы қалай фашизмді қабылдауына әкелгенін түсіндіргенде, Офулс Гитлердің сөйлеген сөздерін қосады. Осы уақытта экскурсия жетекшісі француз патшалық отбасына қатысты заттарды көрсетіп, де ла Мазиердің шатосы бойынша экскурсия жүргізеді. Екінші бөлімнің соңғы сегменті Францияның азат етілуі және Франциядағы қарсыластар мен ынтымақтастық жасағандардың қалдырған мұрасы туралы толық мәлімет береді. Неміс сарбаздарымен байланыс құрған француз әйелдерінің шаштары қырқылатын кадрлар көрсетіледі, ал сұхбат беруші әйелдер қарсылық күштерінің мүшелерін жариялаған деп айыпталғанын және сотқа дейін олардың мүшелері деп саналғандар тарапынан азапталғанын айтады.
Part two focuses on the movement of different factions in France toward more open resistance against or collaboration with the Germans. Partisan actions and underground networks are discussed, as well as increased cooperation with German authorities of the Vichy government under the French prime minister Pierre Laval. Special attention is paid to the de naturalization and deportation of French Jews under Vichy. This part features a long interview with Christian de la Mazière, a French aristocrat who was one of 7,000 French youth to fight on the Eastern Front wearing German uniforms. As de la Mazière explains how his conservative upbringing and fear of communism led to his embrace of Fascism, Ophuls overlays audio of Hitler speaking. Meanwhile, a guide points out items connected to the French royal family as he leads a tour through de la Mazière's chateau. The last segment of part two details the liberation of France and the legacy of resistants and collaborators in France. Footage of French women who associated with German soldiers having their heads shaved is shown, and an interviewee describes how she was accused of denouncing resistance members and then tortured by alleged members before standing trial.
Өндіріс
Бастапқыда француз мемлекеттік телеарнасының тапсырысымен екі бөлімді телефильм түсірілді. Атауы, жас әйелдің оккупация кезінде не сезінгенін сұрағанда, фармацевт әкесінің берген қаралы жауабынан алынған – тек екі күшті сезім.
Initially commissioned by French government owned television to create a two part made for TV documentary, The title is drawn from a scene in which a young woman asks her grandfather, a pharmacist, what he felt during the Occupation, and the somber answer is just two stark emotions.
Шығару
Фильмнің "дүниежүзілік премьерасы Германияда өтті". Фильм 1981 жылы француз теледидарында көрсетілді. Фредерик Бузи бұл коллаборационизм шындығына қарама-қарсы тұрудың қаншалықты қиындығымен байланысты болды деп санайды. Француз консервативті топтарының фильмге реакциясын жазғанда: "Олар да өз рөлі туралы аз айтылуын қалаған, және кейбір жағынан бұл тартыншақтық экстремистерден де маңызды, себебі олар қоғамның үлкен бөлігін құрайды және қазіргі саясатқа басымдық етеді". Фильмнің Франциядағы алғашқы DVD нұсқасы 2011 жылдың қараша айында шықты.
The film "had its world premiere in Germany." The film was shown on French television in 1981 Frederick Busi suggests that this was because of how uncomfortable it is to face the reality of collaborationism. Writing of French conservative establishment groups' reactions to the film, "They, too, preferred that little be said about their role, and in some ways this reluctance is more significant than that of the extremists, since they represent so large a segment of society and mainly dominate contemporary politics." The first DVD release of the film in France came in November 2011.
Қабылдау
"Қайғы мен өкініш" фильмінің ашық көзқарасы Франциядағы антисемитизмге назар аударды және жалпы ұлттық естеліктегі идеалданған ұжымдық естелікке күмән келтірді. 2001 жылы Саймон Визенталь орталығының деректі фильмдерін жасаушы Ричард Транк оны "әдеп туралы фильм, ол қарапайым адамдардың рөлін зерттейді" деп сипаттады. АҚШ-та Time журналы фильмге жағымды баға беріп, Марсель Офулс "бұржуазиялық мифті жоққа шығаруға немесе Францияның көптеген француздар немістермен ынтымақтасқан жоқ деп әрекет етуіне мүмкіндік беретін, қорғанышпен бұрмаланған естелікті сұрауға тырысады" деп жазды. Сыншы Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыз берді және оның адам бейнелеуінің тереңдігі мен күрделілігін мақтады, бұл ынтымақтастықтың абстракциясынан қалайша аулақ бола алады. The Arts Desk (Ұлыбритания) оны "Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Франция туралы жасалған ең ұлы деректі фильм" деп атады. АҚШ-та фильм 1971 жылы "Үздік деректі фильм" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығына ие болды. Сол жылы ол Ұлттық кино сыншылары қоғамының арнайы сыйлығын алды, оны "жоғары қоғамдық қызығушылық пен ерекшелік фильм" деп атады. Ұлыбританияда ол 1972 жылы үздік шетелдік телебағдарламасы үшін BAFTA сыйлығын жеңіп алды.
The candid approach of The Sorrow and the Pity shone a spotlight on antisemitism in France and disputed the idealized collective memory of the nation at large. In 2001, Richard Trank, a documentarian of the Simon Wiesenthal Center, described it as "a film about morality that explores the role of ordinary people". In the United States, Time magazine gave a positive review of the film, and wrote that Marcel Ophuls "tries to puncture the bourgeois myth—or protectively askew memory—that allows France generally to act as if hardly any Frenchmen collaborated with the Germans." Critic Roger Ebert gave the film four stars out of four, and praised the depth and complexity of its human portraiture, which somehow still manages to avoid any abstraction of collaboration. The Arts Desk (UK) called it simply "the greatest documentary ever made about France during the Second World War". In the United States, the film was nominated for an Academy Award in 1971 for Best Documentary Feature. In the same year, it received a special award by the National Society of Film Critics, "which called it 'a film of extraordinary public interest and distinction'." In the UK, it won the 1972 BAFTA award for Best Foreign TV Programme.
Танымал мәдениетте
Вуди Алленнің "Энни Холл" (1977) фильмі сюжеттік амал ретінде "Қайғы мен өкініш" фильмін пайдаланады. Киносыншы Дональд Либенсон мынадай түсіндірме береді: "Фильмнің есімде қаларлық сахналарының бірінде Альви Сингер (Аллен) Энниге (Дайан Китон) бірге фильм көруді ұсынады. "Мен нацистер туралы төрт сағаттық деректі фильм көруге құмар емеспін", - деп қарсылық білдіреді Энни. Фильмнің терең әсерлі аяқталуында Альви Энниге кездеседі, ол жаңа танысымен бірге фильмді көруге барады, бұл Альви үшін "жеке жеңіс" болып есептеледі."
Woody Allen's film Annie Hall (1977) references The Sorrow and the Pity as a plot device. Film critic Donald Liebenson explains: "In one of the film's signature scenes, Alvy Singer (Allen) suggests he and Annie (Diane Keaton) go see the film. 'I'm not in the mood to see a four hour documentary on Nazis,' Annie protests. In the film's poignant conclusion, Alvy runs into Annie as she is taking a date to see the film, which Alvy counts as 'a personal triumph'."