Жоғалған Мегаладапис тұқымдасы

Кіріспе

Құрып кеткен лемурлар туысы

Автоматты таксобокс
| fossil range = Плейстоцен – Голоцен
| image = Megaladapis2.jpg
| image caption = Megaladapis edwardsi қаңқасы
| status = EX
| extinct = 1280–1420 ж.б.
| display parents = 2
| parent authority = Forsyth Major, 1894 – бір кезде Мадагаскар аралында мекендеген үш түрден тұратын Megaladapidae тұқымдамасына жататын құрып кеткен лемурлар туысы. Ең ірілерінің ұзындығы шамамен ... метрге жетеді.

Бейімделулер

Мегаладапис қазіргі лемурлардан мүлдем өзгеше еді. Оның денесі қазіргі коаланың денесіне ұқсас, мықты бітімді болған. Ұзын қолдары, саусақтары, аяқтары мен бауырсақтары ағаштарды ұстауға бейімделген, ал аяқтары тік өрмелеу үшін жайылған. Қол-аяқтары иілген, білезіктері мен тобықтары жерде қозғалуға қажетті тұрақтылыққа ие емес, көптеген лемуридтердегідей. Оның аяқ морфологиясы Мегаладапис ағаш ортасында өмір сүруге бейімделгенін көрсетеді. Аяғында үлкен бауырсақ және бүйірлік аддуктор бұлшықтары болған, бұл оған басқа ағаш түрлерінде кездесетіндей, ағаштарды тік ұстауға көмектескен. Басы басқа приматтардан ерекшеленді, ең қызығы, оның көздері бас сүйегінің алдында емес, екі жағында орналасқан. Ұзын кәдімгі тістері мен сиырға ұқсас жақ сүйегі конус тәрізді тұмсық құрады. Жақ бұлшықтары қатаң өсімдіктерді шайнауға жеткілікті күшті болған. Тістерінің микротозу үлгілеріне сүйенсек, Мегаладапис жапырақ жеген, жапырақтарды жұлып алу әдісін қолданған. Бұл үлгілер тұрақты жоғарғы тіс қанатын немесе мандибулалық кондилдің артқы бетіндегі кеңейтілген буын жағын көрсетпеді. Бұл диета және тістердің ұқсас фенотиптік белгілері Лепилемурмен ортақ тектік байланыстың болуын көрсетеді. Дегенмен, диета тіс дамуына әсер етуі мүмкін. Миы үлкен, молярлық тәждердің кешірек басталуы және тәждің ұзақ қалыптасуы бар түрлер көп қоректі диетаға ие деп саналады. Ал Мегаладапис кішкентай миы, молярлық тәждердің ерте басталуы және жылдам тәж қалыптасуына қарамастан, жапырақтармен қоректенген. Оның дене салмағы шамамен 5 килограммға жеткен, бірақ ол әлі де кез келген жойылған лемурдан ірі. Бас сүйегінің пішіні барлық белгілі приматтар арасында бірегей болды, мұрын аймағы қарақұйрыққа ұқсас, бұл ерекшелік жапырақтарды ұстауға арналған үлкен жоғарғы ерінмен үйлесім тапқан болуы мүмкін. Оның денесі барлық лемурлардың ішіндегі ең үлкені болды, ол екінші ең үлкен жойылған лемурдан екі есе ауыр. Бас сүйегінің эндокасты оның миының сыйымдылығы шамамен 250 см³ екенін көрсетті, бұл үй мысығының миынан 3-4 есе үлкен, басқа лемурлармен салыстырғанда оның көлемі кішкентай. Молярлық тәждің басталу уақытына сүйенсек, Мегаладапис жүктілік мерзімі кем дегенде 198 күнге созылған, бірақ одан да ұзақ болған болуы мүмкін. Оның метатарсусы мен мандибуласында сыртқы сызаттар мен кескіндер табылған. Метатарсустағы кескіндер үңгірлерде табылғандармен салыстыруға болады және оларды адамдар жасаған деп есептеуге болады, ал мандибуладағылар кесуге арналған құралмен жасалған сияқты. Бұл Мегаладапис белгілі бір уақытта анатомиялық тұрғыдан қазіргі заманауи адамдармен тікелей байланыста болғанын көрсетеді.

Megaladapis was quite different from any living lemur. Its body was squat and built like that of the modern koala. Its long arms, fingers, feet, and toes were specialized for grasping trees, and its legs were splayed for vertical climbing. The hands and feet were curved and the ankles and wrists did not have the usual stability needed to travel on the ground that most other lemurids have. Its pedal morphology suggests Megaladapis evolved to live in an arboreal environment. Its foot had a large hallux and lateral abductor musculature that helped it to grasp vertically on trees, features shared by other arboreal species. Its head was unlike that of any other primate; most strikingly, its eyes were on the sides of its skull, instead of forward on the skull as in all other primates. Its long canine teeth and cow like jaw formed a tapering snout. Its jaw muscles were powerful for chewing the tough native vegetation. Based on the microwear patterns of its teeth, Megaladapis is believed to have been folivorous, using a leaf cropping foraging method. These patterns found no permanent upper incisors or the presence of an expanded articular facet on the posterior face of the mandibular condyle. This diet and similar phenotypic traits of the teeth are the basis for concluding a shared ancestry with the Lepilemur. The diet, however, might be the factor that influences the dental development. Species with a larger brain, later initiation of molar crowns, and longer formation of crown are considered to have more of an omnivorous diet. In contrast, Megaladapis lived on a folivorous diet, despite having a smaller brain, early initiation of molar crowns, and fast crown formation. Its body weight reached Other estimates suggest but its still much larger than any extanct lemur. The shape of its skull was unique among all known primates, with a nasal region which showed similarities to those of rhinoceros, a feature that probably combined with an enlarged upper lip for grasping leaves. It had the largest body size of any lemur, with double the body mass of the next largest extinct lemur. An endocast of its skull showed that it had a brain capacity of about 250 cc, about 3 to 4 times the size of a domestic cat's, which is small for its size when compared to other lemurs. Based on when molar crown initiation occurred, Megaladapis gestation period is thought to have been at least 198 days, but was likely longer. Some exterior scratches and incisions were found on both its metatarsus and its mandibula. The cuts on the metatarsus are comparable to those found in caves and are thought to have been produced by humans, while those on the mandibula seem to have been produced by some instrument engineered for cutting – indications that the Megalapadis was at some point in direct contact with the anatomically modern humans of its time.

Мәдени сілтемелер

Көптеген адамдар Малагаси аңыздарындағы жойылған третретре немесе тратратра туралы айтылатын әңгімелер Мегаладаписке қатысты деп санайды, бірақ осы әңгімелердегі егжей-тегжейлер, әсіресе жануардың "адамға ұқсас" беті, оның туысқан түрі Палеопропитекке көбірек сәйкес келеді.

Құрып кету

Адамдар 2300 жыл бұрын Мадагаскарға келген кезде, қазіргі кезде тірі түрлерден басқа, қазір жойылып кеткен "үлкен" лемурлардың кем дегенде 17 түрі, соның ішінде Мегаладапис та болды. Үлкен лемурлар кездесетін жерлер көбінесе тығыз өсімдіктерге толы орманды аймақтар еді. Адамдар келгеннен кейін бірден-ақ Sporormiella спораларының саны күрт азайды, бұл мегафауна биомассасының төмендеуін көрсетеді. Мадагаскардың әртүрлі аймақтарындағы зерттеулерде табылған көмірдің ұсақ бөлшектері адамдардың мекендемесін өзгерткені мегафауна биомассасының азаюынан кейін ғана болғанын дәлелдейді. Көмір қорлары адамдардың үлкен аумақтарды өртеу арқылы тез арада тазалағанын көрсетеді. Мегаладапис бір кездері мекендеген жерлер шөптесін далаларға айналуға өте ыңғайлы болды, бұл жаратылыстар үшін сыртқы факторлардан қорғаныш жоқ немесе өте аз еді. Осылайша, ғылыми қорытынды "үлкен" лемур популяциялары, мысалы Мегаладапис, мекендемесінің фрагментациясы салдарынан азайып бара жатқандығы және адамдардың қызметі (мысалы, "жарып өртеу" әдісі арқылы жерді тазалау) осы лемурлардың 500-600 жыл бұрын жойылуына соңғы түрткі болды деген гипотезаға келді. Адамдардың аң аулауы да "үлкен" лемурлардың жойылуына маңызды үлес қосты деп есептеледі. Мадагаскарда шағын құрғақшылықтар жиі кездеседі, бірақ шамамен 1000 жыл бұрын болған ауқымды құрғақшылық көлдердің деңгейін айтарлықтай төмендетті, өсімдік жамылғысында күрт өзгерістерге және өртке бейім далалар мен саванналарда өрттердің пайда болуына себеп болды. Осы жағдайларға байланысты егін жинаудың сәтсіздігі тұрғындарды тіршілік үшін орман жануарларын аулауға итермеледі, ал алып лемурлар осы еттің оңай қолжетімді көзі болды. Мегаладапис – күндіз белсенді, баяу қозғалатын, ірі денелі жануар еді. Жалпы алғанда, лемурлардың топтары кішкентай болып, маусымдық көбейді (жылына бір-екі апта көбейеді). Бұл ерекшеліктер оларды эволюциялық тұрғыдан осал қылды; Мегаладапис (басқа алып лемур түрлерімен бірге) осы қасиеттеріне байланысты жыртқыштарға (әсіресе адамдарға), орман өрттеріне және мекендемесінің жойылуына көбірек бейімделді. Төмен көбейгіштік деңгейі түрлердің жойылғаннан кейін қалпына келуін қиындатты, Мегаладапис жойылуы осыны дәлелдейді.

When humans arrived on Madagascar 2,300 years ago, in addition to the species alive today, there were at least 17 species of now extinct "giant" lemur, including Megaladapis. The landscape in which giant lemurs were found were largely forested areas with dense vegetation. Almost directly after human arrival, there was a rapid decline in the spores of Sporormiella which indicates a decrease in megafaunal biomass. Charcoal microparticles being found in surveys of various areas in Madagascar give evidence to the fact that human habitat modification only occurred after this decline in megafaunal biomass. Charcoal deposits provide evidence to the fact that humans used fire to clear large pieces of land very rapidly. The habitats that Megaladapis once lived in were very well adapted to be turned into grasslands, which provided little to no cover from outside forces for these creatures. Thus, the scientific conclusion arrived upon is one that hypothesizes that "giant" lemur populations, like the Megaladapis, were on the decline due to habitat fragmentation, and human activities (for example, clearing of land through "slash and burn" techniques) were the final push to extinction for these lemurs between 500 and 600 years ago. Over hunting by humans was also deemed a major contributor to the extinction of "giant" lemurs. Minor droughts are frequent in Madagascar, but a major drought approximately 1000 years ago significantly lowered lake levels, caused a severe vegetation transition, and caused fires to spark in fire prone grasslands and savannas. Crop failures due to these conditions would drive inhabitants to hunt for bushmeat to survive, and these giant lemurs were an easy source of said meat. Megaladapis were slow moving, bulky creatures that were diurnal, or active during the day. Lemurs in general also had small group sizes and were highly seasonal breeders (they breed for about one to two weeks a year). These features already put them at an evolutionary disadvantage; Megaladapis (along with the other species of giant lemur) were more susceptible to predators (humans more specifically), forest fires, and habitat destruction due to these traits. The low breeding rates also made recovery from devastating loss of life among the species very difficult to recover from, as evidenced by the eventual extinction of Megaladapis.