Paradox of value

Кіріспе

Пайдалылық пен баға арасындағы қарама-қайшылық Құн парадоксы (алмаз-су парадоксы деп те аталады) - су жалпы алғанда өмір сүру үшін алмастан пайдалырақ болғанымен, алмастың нарықтағы бағасы жоғары. Философ Адам Смит бұл парадокстің классикалық танытқышы деп саналады, бірақ ол Платонның Эуфидемінде пайда болған. Николай Коперник, Джон Локк, Джон Лоу және басқалар бұрын осы айырмашылықты түсіндіруге тырысқан.

Маргинализм

Таразылық теориясына негізделген шекті пайдалылық теориясы, нарықтағы тауардың бағасы оның өндірісінде қанша еңбек жұмсалғанына байланысты емес, сонымен қатар оның жалпы пайдалылығына байланысты емес. Оның бағасы оның шекті пайдалылығына байланысты анықталады. Тауардың шекті пайдалылығы оның адамға ең маңызды пайдасынан туындайды. Демек, егер біреудің игілігі болса, ол оны ең маңызды нәрседен бастап, қандай да бір қажеттілікті немесе қалауды қанағаттандыру үшін қолданады. Бұл туралы Евгений фон Бем Баверк бес қап астықты фермердің мысалымен түсіндірді. Алғашқысы нан жасап, өмір сүреді. Екіншісімен ол жұмыс істеуге күшті болу үшін көбірек нан жасайды. Келесісімен ол мал бағуға жұмсайды. Келесісі виски жасауға, соңғысы көгершіндерге жем болады. Егер бір торсық ұрланса, ол сол жұмыстардың әрқайсысын бестен бір бөлігіне дейін азайтпайды, керісінше, көгершіндерді тамақтандыруды тоқтатады. Сонымен бесінші қап астықтың құны көгершіндерді тамақтандырудан келетін қанағаттануға тең. Егер ол сол қапты сатып, көгершіндерді тастаса, қалған астықты ең аз өнімділікпен виски жасауға жұмсайды, сондықтан төртінші қаптың құны оның вискиінің құны. Ал егер ол төрт қап астықтан айырылса, онда ол азырақ тамақ жей бастайды; бұл оның астықтан ең тиімді пайдалануы. Соңғы бір қап астық оның өмірін қиды. Алмаз су парадоксын түсіндіруде маргиналистер бағаны анықтайтын алмаздың немесе судың жалпы пайдалылығы емес, судың немесе алмаздың әрбір бірлігінің пайдалылығы екенін түсіндіреді. Адамдар үшін судың жалпы пайдалылығы өте зор, өйткені олар өмір сүру үшін қажет. Алайда, су әлемде өте көп болғандықтан, оның шекті пайдалылығы төмен. Басқаша айтқанда, адамдар суды тұтынудың аса маңызды емес екенін сезінеді, өйткені олар судың әлі де болатынын біледі. Сонымен, қосымша бірлік суды тұтыну қосымша бірлік пайдалылықты және осылайша оны төлеуге қосымша дайындықты тудырмайды. Сондықтан, судың белгілі бір бірлігі адамдар үшін судың көлемі ұлғая берген сайын оның құны азаяды. Ал алмаздың саны әлдеқайда аз. Олар өте аз, сондықтан бір алмастың пайдасы бір стакан судың пайдасынан артық. Сондықтан адамдар үшін алмаздың құны әлдеқайда жоғары. Сондықтан, алмаз іздегендер бір алмазға бір стакан суға қарағанда жоғары баға төлейді, ал алмаз сатушылар бір алмазға бір стакан суға қарағанда жоғары баға сұрайды. Керісінше, шөлде шөлден өліп жатқан адам алмастан гөрі суды көбірек пайдаланады, сондықтан су үшін көбірек төлейді, мүмкін ол өліп жатқан кезде.

The theory of marginal utility, which is based on the subjective theory of value, says that the price at which an object trades in the market is determined neither by how much labor was exerted in its production nor on how useful it is on the whole. Rather, its price is determined by its marginal utility. The marginal utility of a good is derived from its most important use to a person. So, if someone possesses a good, they will use it to satisfy some need or want, starting with the one that takes highest priority. Eugen von Böhm Bawerk illustrated this with the example of a farmer having five sacks of grain. With the first, he will make bread to survive. With the second, he will make more bread, in order to be strong enough to work. With the next, he will feed his farm animals. The next is used to make whisky, and the last one he feeds to the pigeons. If one of those bags is stolen, he will not reduce each of those activities by one fifth; instead, he will stop feeding the pigeons. So, the value of the fifth bag of grain is equal to the satisfaction he gets from feeding the pigeons. If he sells that bag and neglects the pigeons, his least productive use of the remaining grain is to make whisky, so the value of a fourth bag of grain is the value of his whisky. Only if he loses four bags of grain will he start eating less; that is the most productive use of his grain. The last bag of grain is worth his life. In explaining the diamond water paradox, marginalists explain that it is not the total usefulness of diamonds or water that determines price, but the usefulness of each unit of water or diamonds. It is true that the total utility of water to people is tremendous, because they need it to survive. However, since water is in such large supply in the world, the marginal utility of water is low. In other words, people feel less urgency or enjoyment from consuming water since they know that water would continue to exist. Thus, consuming an extra unit of water would not generate an extra unit of usefulness and thus, an extra willingness to pay for it. Therefore, any particular unit of water is worth less to people as the supply of water increases. On the other hand, diamonds are in much lower supply. They are of such low supply that the usefulness of one additional diamond is greater than the usefulness of one additional glass of water, which is in abundant supply. Thus, diamonds are worth more to people. Therefore, those who want diamonds are willing to pay a higher price for one diamond than for one glass of water, and sellers of diamonds ask a price for one diamond that is higher than for one glass of water. Conversely, a man dying of thirst in a desert would have greater marginal use for water than for diamonds so would pay more for water, perhaps up to the point at which he was no longer dying.