Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс армиясының дивизиясы
German army division during World War II
7-панцер дивизиясы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс армиясының бронетанктік құрамасы. Ол Франция шайқасына, Кеңес Одағына басып кіруге, Виши Франциясын оккупациялауға және соғыстың соңына дейін Шығыс майданындағы шайқастарға қатысты. 7-панцер дивизиясы «Жұлып алушы дивизия» (Ghost Division) деген лақап атымен де белгілі. Дивизия 1940 жылы Францияда және 1941 жылы Кеңес Одағында үлкен жетістіктерге жетті. 1942 жылдың мамыр айында дивизия Кеңес Одағынан шығарылып, Францияға жоғалғандарды толықтыру және қайта жабдықтау үшін жіберілді. Сталинград түбіндегі жеңілістен кейін Оңтүстік Ресейге қайта оралды және Дон армиялар тобының құрамында майданның жалпы құлдырауын болдырмауға көмектесті, сондай-ақ генерал Эрих фон Манштейннің Харьковтағы қарсы шабуылына қатысты. Дивизия 1943 жылдың жазында Курск түбіндегі сәтсіз шабуылда күресті, адам мен техникадан ауыр шығынға ұшырады және одан кейінгі кеңес әскерлерінің қарсы шабуылында одан әрі әлсіреп қалды. 1944 және 1945 жылдары дивизияның әскер саны жеткіліксіз болды және Шығыс майданындағы бірқатар қорғаныс шайқастарында үнемі қатысты. Екі рет теңіз арқылы эвакуацияланды, әр жолы ауыр техникасының бір бөлігін қалдырып кетті. Пруссия және Солтүстік Германияда қорғаныс шайқастарында күрескеннен кейін, аман қалған әскерлер орманға қашып, 1945 жылдың мамыр айында Берлиннің солтүстік-батысында британ армиясына тұтқынға берілді.
The 7th Panzer Division was an armored formation of the German Army in World War II. It participated in the Battle of France, the invasion of the Soviet Union, the occupation of Vichy France, and on the Eastern Front until the end of the war. The 7th Panzer Division is also known by its nickname, Ghost Division. The division met with great success in France in 1940 and then again in the Soviet Union in 1941. In May 1942, the division was withdrawn from the Soviet Union and sent back to France to replace losses and refit. It returned to Southern Russia following the defeat at Stalingrad, and helped to check a general collapse of the front in a series of defensive battles as part of Army Group Don, and participated in General Erich von Manstein's counterattack at Kharkov. The division fought in the unsuccessful offensive at Kursk in the summer of 1943, suffering heavy losses in men and equipment and was further degraded in the subsequent Soviet counteroffensive. Through 1944 and 1945, the division was markedly understrength and continuously engaged in a series of defensive battles across the eastern front. It was twice evacuated by sea, leaving what was left of its heavy equipment behind each time. After fighting defensively across Prussia and Northern Germany, the surviving men escaped into the forest and surrendered to the British Army northwest of Berlin in May 1945.
Құрылу
Польшаға шабуыл аяқталғаннан кейін жеңіл дивизиялардың шектеулі тиімділігі Oberkommando des Heeres (OKH; Неміс Жоғарғы Бас Штабы) төрт жеңіл дивизияны толыққанды танк дивизияларына қайта ұйымдастыруға бұйрық берді. 1939 жылдың қазан айында 2-жеңіл дивизия 7-панцер дивизиясына айналды, ол Германияның он бронетанкті дивизиясының бірі болды. Оның құрамында үш батальонға бөлінген 218 танк, екі жаяу әскер полкі, мотоцикл батальоны, инженерлік батальон және танкке қарсы батальон болды. Польшаға шабуыл кезінде Гитлердің штабында қызмет еткен, жаңадан генерал болып тағайындалған Эрвин Роммель, Гитлердің тікелей араласуы арқасында дивизияның басшылығына ие болды. 1940 жылдың 10 ақпанында басшылыққа келгеннен кейін, Роммель өзінің бөлімшесін алдағы науқанда қажет болатын маневрлерді жаттықтыруға дереу кірісті.
Following the completion of the invasion of Poland, the limited effectiveness of the light divisions caused the Oberkommando des Heeres (OKH; German High Command) to order the reorganization of the four light divisions into full panzer divisions. In October 1939, the 2nd Light Division became the 7th Panzer Division, one of Germany's ten armoured divisions. It consisted of 218 tanks in three battalions, with two rifle regiments, a motorcycle battalion, an engineer battalion, and an anti tank battalion. Newly promoted General Erwin Rommel, who had served on Hitler's staff during the Invasion of Poland, was able to, with an intervention from Hitler, obtain the command of the division. Upon taking command on 10 February 1940, Rommel quickly set his unit to practicing the maneuvers they would need in the upcoming campaign.
Франция мен Бельгияға шабуыл
Шабуыл 1940 жылғы 10 мамырда басталды. Үшінші күні Роммельдің басқаруындағы 7-ші танк дивизиясы, генерал Хайнц Гудерианның басқаруындағы үш танк дивизиясымен бірге Мёз өзеніне жетті, онда көпірлердің бұзылғанын анықтады. Роммель алдыңғы қатарда белсенділік танысты, өзеннің қарсы жағындағы француздықтардың тығырықтап оқ жаууынан бастапқыда сәтсіз аяқталған, өтуге күш салды. 16 мамырға дейін дивизия Авен-сюр-Эльптегі белгіленген мақсатына жетті, онда бастапқы жоспар бойынша тоқтауға және басқа бұйрықтарды күтуге тиіс болды, бірақ Роммель ілгері жылжуын жалғастырды. 20 мамырда дивизия Аррасқа жетті. Генерал Герман Хот қаланың айналып өтіліп, британдық гарнизонының оқшаулануы туралы бұйрық алды. Ол 5-ші танк дивизиясын батысқа, ал дивизияны шығысқа жылжытуға бұйрық берді, олардың қасында СС дивизиясы "Тотенкопф" орналасты. Келесі күні британдықтар қарсы шабуылға көшті, Аррас шайқасында ауыр бронялы Matilda Mk I және Matilda II танктерімен қолдау көрсетілген екі жаяу әскер батальонын орналастырды. Неміс 37 мм танкіге қарсы зеңбірегі ауыр бронялы "Матильда" машиналарына қарсы тиімсіз болды. 25-ші танк полкі және 88 мм зениттік артиллериялық батареясы көмекке шақырылды, содан кейін британдықтар шегінді. 24 мамырда Гитлер тоқтау туралы бұйрық берді. Бұл шешімнің себебі әлі де даулы. Ол британдық күштердің мөлшерін жоғары бағалаған болуы мүмкін, немесе Парижға шабуыл үшін бронетехниканың көп бөлігін сақтап қалғысы келген болуы мүмкін. 26 мамырда тоқтау бұйрығы алынып тасталды. 7-ші танк дивизиясы 27 мамырда Лилльге жетіп, ілгері жылжуын жалғастырды. Шабуыл үшін Хот Роммельдің басқаруына 5-ші танк дивизиясын қосты. Лилльді қоршау 31 мамырға дейін жалғасты, содан кейін 40 000 сарбаздық француз гарнизоны капитуляциялады. Британдық экспедициялық корпусының Дюнкерктен эвакуациясы 4 маусымда аяқталды; 338 000-нан астам одақтас әскері Ла-Манш арқылы эвакуацияланды, бірақ олар барлық ауыр жабдықтары мен көліктерін қалдыруға мәжбүр болды. 5 маусымда ілгері жылжуын жаңартқан дивизия, Руан маңындағы көпірлерді бақылау үшін Сена өзеніне қарай жылды. Екі күн ішінде дивизия Руанға жетіп, көпірлердің қирағанын көрді. Осыдан кейін олар солтүстікке жылжып, Ле-Аврға және "Цикл" операциясының эвакуациясына бағытталған батысқа қарайғы жолды тосқауылдады, соның салдарынан 12 маусымда Сен-Валери-ан-Кодада 51-ші (Гайленд) дивизиясының, 9-шы француз армия корпусының және басқа да қолдаушы әскерлердің 10 000-нан астам сарбазы капитуляциялады. 17 маусымда дивизияға Шербург теңіз базасына шабуыл жасау бұйрығы берілді, онда "Aerial" операциясы аясында британдықтардың қосымша эвакуациясы жүріп жатты. Дивизия 24 сағат ішінде ілгері жылды, екі күндік артиллериялық оқ жауылдарынан кейін 19 маусымда француз гарнизоны капитуляциялады. Оның тұрақты түрде жылдамдық пен күтпегендікке қол жеткізу қабілеті, оның орналасқан жерін жау да, ОКХ да кейде жоғалтып алуына себеп болды, дивизияға "Жұрек дивизиясы" ("Gespensterdivision") деген лақап ат берді. 22 маусымда француздармен бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін дивизия резервке жіберілді, алдымен Соммаға, содан кейін Бордоға, Ұлыбританияға жоспарланған шабуылға арналған "Теңіз арыстаны" ("Unternehmen Seelöwe") операциясына қайта жабдықтауға және дайындалуға жіберілді. Бұл шабуыл кейіннен тоқтатылды, өйткені Германия сәтті нәтижеге жету үшін қажетті әуе басымдылығына қол жеткізе алмады. Ақпан айында дивизия резервке жіберілді және Германияға қайтарылды, генерал Ханс фон Функ басқаруды өз мойнына алды. Бөлім Бонн маңында орналасты, ал Кеңес Одағына шабуылға дайындық жүргізіліп жатты. Алдау және қауіпсіздік мақсатымен ол 1941 жылғы 8 маусымға дейін Боннда қалды, содан кейін дивизия 64 пойызға тиеліп, теміржолмен шығыс шекарасына жеткізілді. Дивизия Шығыс Пруссияда Лотценнің оңтүстік-шығысында жиналды, Совет Одағына шабуыл жасау үшін "Барбаросса" операциясына дайындалды.
The invasion began on 10 May 1940. By the third day, the 7th Panzer Division under Rommel's command, along with three panzer divisions commanded by General Heinz Guderian, had reached the River Meuse, where they found the bridges had already been destroyed. Rommel was active in the forward areas, directing the efforts to make a crossing, which were initially unsuccessful due to suppressive fire by the French on the other side of the river. By 16 May, the division had reached its assigned objective at Avesnes sur Helpe, where the original plan called for him to stop and await further orders, but Rommel pressed on. On 20 May, the division reached Arras. General Hermann Hoth received orders that the town should be bypassed and its British garrison thus isolated. He ordered the 5th Panzer Division to move to the west and the division to the east, flanked by the SS Division Totenkopf. The following day the British launched a counterattack, deploying two infantry battalions supported by heavily armoured Matilda Mk I and Matilda II tanks in the Battle of Arras. The German 37 mm anti tank gun proved ineffective against the heavily armoured Matildas. The 25th Panzer Regiment and a battery of 88 mm anti aircraft guns were called in to support, and the British withdrew. On 24 May, Hitler issued a halt order. The reason for this decision is still a matter of debate. He may have overestimated the size of the British forces in the area, or he may have wished to reserve the bulk of the armour for the drive on Paris. The halt order was lifted on 26 May. 7th Panzer continued its advance, reaching Lille on 27 May. For the assault, Hoth placed the 5th Panzer Division under Rommel's command. The Siege of Lille continued until 31 May, when the French garrison of 40,000 men surrendered. The evacuation of the British Expeditionary Force from Dunkirk concluded on 4 June; over 338,000 Allied troops had been evacuated across the Channel, though they had to leave behind all their heavy equipment and vehicles. The division, resuming its advance on 5 June, drove for the River Seine to secure the bridges near Rouen. Advancing in two days, the division reached Rouen to find the bridges destroyed. From here they moved north, blocking the westward route to Le Havre and the Operation Cycle evacuations and forcing over 10,000 men of the 51st (Highland) Division, French 9th Army Corps and other supporting troops to surrender at Saint Valery en Caux on 12 June. On 17 June, the division was ordered to advance on Cherbourg Naval Base, where additional British evacuations were underway as part of Operation Aerial. The division advanced in 24 hours, and after two days of shelling, the French garrison surrendered on 19 June. The speed and surprise it was consistently able to achieve, to the point where both the enemy and the OKH at times lost track of its whereabouts, earned the division the nickname Gespensterdivision ("Ghost Division"). After the armistice with the French was signed on 22 June, the division was placed in reserve, being sent first to the Somme and then to Bordeaux to re equip and prepare for Unternehmen Seelöwe (Operation Sea Lion), the planned invasion of Britain. This invasion was later cancelled as Germany was not able to acquire the air superiority deemed a necessity for a successful outcome. In February, the division was placed in reserve and returned to Germany, with General Hans von Funck assuming command. The unit was stationed near Bonn while preparations were being made for an invasion of the Soviet Union. For reasons of deception and security, it remained in Bonn up until 8 June 1941, when the division was loaded onto 64 trains and transported by rail to the eastern frontier. The division assembled in East Prussia southeast of Lötzen in preparation for Operation Barbarossa, the invasion of the Soviet Union.
Шығыс майданы
Операция «Барбаросса» 22 маусым 1941 жылы сағат 03:05-те басталды. Шекарадағы қарсылық күтілгеннен әлсіз болды және тез жеңілді, дивизияның танктері алға жылдамдап, түске дейін Неман өзеніне Олита (Алит) қаласына дейін 60 км қашықтықты басып өтті. Кеңес Одағының 5-ші танк дивизиясы Алитустағы өзеннің шығыс жағалауында толығымен дайындықсыз ұсталды, ал немістер екі көпірді басып алып, өзен арқылы көпірбас орната алды. Бірақ көп ұзамай кеңес әскері қарсы шабуылдар жасап, неміс әскерінің ілгерілеуін тоқтатты. 5-ші танк дивизиясы 300 танкпен жақсы жабдықталған, оның ішінде 55-і жаңа Т-34 және КВ-1 типтері болды. Олар төбелердің етегіндегі жасырын позициялардан оқ атып, панцер күштеріне алғашқы жауынгерлік шығын келтірді. Түстен кейін 20-шы танкілік дивизияның 21-ші танкілік полкінен келген танктармен күшейтілген фон Функ, Қызыл Армия танктерінің барлау шабуылдарын тойтарды және шығыс жағалауына қысым жасады, бірақ жабдықтау келгенге дейін одан әрі ілгерілеуді кейінге шешуге бел буды. Көпірбасқа шабуыл жасағанда 80 танкты жоғалтқан 5-ші танк дивизиясы түнде солтүстік-шығысқа шегінді. Жол ашық болған соң, дивизия тағы 100 км қашықтықты жүріп Вильнюс қаласының шетіне жетті. Оның мотоцикл батальоны келесі күні қаланы басып алды. Вильнюсте және оның маңындағы позицияларын бекітіп, дивизия қаланың жауапкершілігін 20-шы моторизацияланған дивизияға берді және шығысқа қарай ілгерілеуді жалғастырды. Бұрынғы науқандардан айырмашылығы, Қызыл Армияның позициялары айналып өтіліп, қоршауға алынған кезде, кеңес қорғаушылары, жағдайлары үмітсіз болғанымен, қарсылық көрсетуді тоқтатпады. Кеңес қорғаушыларының тайсалмас ерік-жігері неміс басшылығын ашуландырып, көп уақыт пен шығынға әкелді. Қарсылық ошақтарын құрғанмен, кеңес басшылығы сызықтық қорғаныс ұйымдастыра алмады, ал 26 маусымда, операция «Барбаросса» басталғанына төрт күн өткен соң, Минскінің солтүстік-шығысындағы маңызды жол және теміржол байланыстары үзілді. Келесі күні дивизия 2-ші танкілік топтың 18-ші танкілік дивизиясымен қосылып, 3-ші, 10-шы және 13-ші кеңес армияларының басым бөлігін Минскінің батысындағы кең қоршауға түсірді. Үш күндік жылдамдықпен дивизия Яртсево қаласына жетіп, Смоленск маңындағы кеңес позицияларын айналып өтіп, кеңес 20-шы армиясын қоршаумен қауіптендірді. Осы уақытта 29-шы моторизацияланған дивизия Смоленск қаласын оңтүстіктен басып алды, бірақ Ельнядағы күшті қарсылықтан кейін 2-ші танкілік топ 7-ші танкілік дивизиямен қайта қосылуға жеткілікті күшке ие болмады. Екі топ арасындағы алшақтық сақталды, кеңес басшылығы осы дәлізден екі бағытта да күштерді жылжыта алды. 26 шілдеде 20-шы моторизацияланған дивизиямен бірлесіп, дивизия оңтүстікке тағы 20 шақырымға жылды, бірақ толық қоршау жасауға әлі жетпеді. Бірақ бір аптадан кейін барлық жақтан жасалған қысым қоршауды жойды және дивизия ақыры жаяу әскер бөлімдерімен ауыстырылып, қайта жабдықтау және демалыс үшін алынды. Дивизия науқанды 400 офицер мен 14 000 сарбазбен бастады. 1942 жылдың қаңтарына қарай, шабуыл басталғанына алты ай өткен соң, дивизияда 2055 адам қаза тауып, 5737 адам жараланды, 313 адам жоғалып кетті және тағы 1089 адам суық тию және биттерден тараған ауруларға шалдықты. Барлық шығын 9 203 адамды құрады. Қыс аяқталысқан соң, дивизия Юхнов-Гжатск-Зубцов бағытындағы қорғаныс шебінде орналасты. 15 наурызда Ржев шайқасының бір бөлігі ретінде кеңес шабуылдарына қарсы күреске қатысты. 4 сәуірде дивизия Вязьма қаласына көшірілді. 1942 жылдың мамырына қарай дивизияда 8589 офицер мен сарбаз болды, олардың көпшілігі науқан басталғанда бөлімде болған жоқ. Осыған байланысты дивизия Францияның оңтүстігіне демалысқа және қайта жабдықтауға жіберілді.
Operation Barbarossa began at 03:05 on 22 June 1941. Resistance at the border was weaker than expected and brushed aside, the tanks of the division raced forward, covering the 60 km to reach the Neman River at Olita (Alytus) by midday. The Soviet 5th Tank Division stationed on the east bank of river at Alytus was completely taken by surprise, and the Germans were able to capture two bridges and establish bridgeheads across the river. Shortly thereafter, the Soviets initiated a series of fierce counter attacks, bringing the German advance to an abrupt halt. The 5th Tank Division was well equipped with 300 tanks, of which 55 were of the new T 34 and KV 1 types. Firing from hull down positions on the reverse slopes of hillsides, they caused the panzer forces their first combat losses. Reinforced in the afternoon by tanks from 20th Panzer Division's 21st panzer regiment, von Funck could fend off probing attacks from the Red Army tanks and pressure the east bank, but decided to delay further advance until his supplies caught up with him. Having lost 80 of its tanks in its probing attacks against the bridgeheads, the 5th Tank Division withdrew in the night to the north east. The path now clear, the division advanced another 100 km to the outskirts of Vilnius. Its motorcycle battalion captured the city the following day. Consolidating its position in and around Vilnius, the division then handed responsibility for the city over to the 20th Motorized Division and resumed its advance east. Unlike previous campaigns, when the Red Army positions were outflanked and cut off, the Soviet defenders frequently continued to fight rather than surrender, even though their situation was hopeless. The stubbornness of the Soviet defenders cost more time and casualties, frustrating the German command. Though creating pockets of resistance, the Soviet command was unable to mount a linear defense, and the vital road and rail communications north east of Minsk were cut on 26 June, only four days into Operation Barbarossa. The following day, the division linked up with 18th Panzer Division from Panzer Group 2, trapping the bulk of three Soviet Armies, the 3rd, 10th and 13th, in a vast pocket west of Minsk. In a three day dash, the division reached the town of Yartsevo, outflanking Soviet positions around Smolensk and threatening the Soviet 20th Army with encirclement. Meanwhile, the 29th Motorized Division had captured the city of Smolensk from the south, but with substantial elements tied down at Yelnya, 2nd Panzer Group lacked the strength to link up again with 7th Panzer positions. The gap between the two groups remained open, and the Soviet command was able to move forces both ways through the corridor. On 26 July, together with 20th Motorized Division, the division lunged southwards another 20 kilometers, but still could not entirely close the encirclement. In another week, however, pressure from all sides had squeezed the pocket out of existence and the division was finally relieved by infantry units, and taken out of line for refitting and rest. The division started the campaign with 400 officers and 14,000 men. By January 1942, six months from the start of the offensive, the division had suffered 2,055 killed, 5,737 wounded, with 313 missing and another 1,089 sick with frostbite and louse borne diseases. Total casualties were 9,203. In late winter, the division took up positions along a defensive line running Yukhnov Gzhatsk Zubtsov. On 15 March, it took part in fighting against a series of Soviet offensives as part of the Battles of Rzhev. By 4 April, the division was moved to Vyazma. By May 1942, the division was at a strength of 8,589 men and officers, most of whom had not been with the unit at the start of the campaign. As a result, the division was withdrawn to rest and refit in southern France.
Франция
Мамыр айының ортасында дивизия теміржолмен Францияның оңтүстігіне тасымалданды, онда фон Функтың басшылығындағы 1-ші армия құрамында жағалауды қорғау міндеттеріне бекітілді. Дивизия 1 қыркүйекке дайын болуға тиіс болғанымен, II/Panzer полкі 25 уақытша француз танктерімен жабдықталды. Бірақ, жаңа жабдықтар берілді, соның ішінде 35 Pz III(J), 14 Pz III(N) және 30 Pz IV(G) танктері, ал дивизияның екі жаяу әскер полкі Panzergrenadier полкі болып қайта аталды. Гитлер одақтастардың континентке шабуыл жасауы мүмкін деген алаңдаушылықта болды. 8 қарашада Батыс және Солтүстік Африкаға одақтастардың қонғаннан кейін оның алаңдаушылығы күрт өсті. 11 қарашада дивизия, «Антон» жоспарының аясында, бұрынғы Виши Франциясына Перпиньян мен Нарбон арасындағы Жерорта теңізі жағалауына жеткізілді. Экс-ан-Прованстың маңындағы жиын орында жиналған дивизия «Лила» операциясына дайындалды, Тулон теңіз портындағы Виши Франция флотын басып алып, олардың одақтастардың қолына тиюіне жол бермеу үшін. Миссия үшін дивизия басқа дивизиялардан, оның ішінде екі бронетанктік топтар мен SS дивизиясы «Das Reich»-тың мотоцикл батальоны және командирінің атымен аталған «Гумприх» теңізшілер отряды қосылды. «Гумприх» теңізшілер отрядына француз кемелерін олар теңізге шығу немесе батыру алдында басып алу міндеті жүктелді. 1942 жылдың 27 қарашасында сағат 04:00-де жауынгерлік топтар Тулонға кіріп, негізгі арсенал мен жағалау қорғанысын басып алды. Алайда, олар француз флотының Тулонда батырылуын тоқтатуға үлкермеді, және операция сәтсіз аяқталды. Соңынан дивизия Марсель мен Авиньон арасындағы аймақта орналасты. Ол 1943 жылдың қаңтарына дейін сол жерде қалды, содан кейін оңтүстік Совет Одағындағы неміс майданының нашарлауына байланысты Шығыс майданына қайтару қажет болды.
In mid May, the division was transported by rail to southern France, where it was assigned to coastal protection duties with the 1st Army under the command of von Funck. Even though the division was to be ready for 1 September, the II/Panzer Regiment 25 was temporarily equipped with French tanks. However, new equipment was issued, including 35 Pz III(J)s, 14 Pz III(N)s and 30 Pz IV(G)s, and the division's two Rifle Regiments were re designated Panzer grenadier regiments. Hitler had been concerned about the possibility of an Allied invasion of the continent. Following the 8 November Allied landings in West and North Africa, his anxiety rose greatly. On 11 November, the division, as part of Case Anton, was sent to previously Vichy France, to reach the Mediterranean coast between Perpignan and Narbonne. Assembling in a staging area around Aix en Provence, the division prepared for Operation Lila, the seizure of the Vichy French fleet at the naval port of Toulon, to prevent them falling into Allied hands. For the mission, the division was augmented with units from other divisions, including two armoured groups and a motorcycle battalion from the SS Division Das Reich and a marine detachment called Gumprich after its commander. Marine Detachment Gumprich was assigned the mission of seizing the French ships before they could sail or be scuttled. The combat groups entered Toulon at 04:00 on 27 November 1942 and captured the main arsenal and the coastal defences. However, they were unable to prevent the scuttling of the French fleet in Toulon, and the operation ended in failure. Afterwards, the division was stationed in a region between Marseille and Avignon. It remained there until January 1943, when the deterioration of the German front in southern Soviet Union necessitated its return to the Eastern Front.
Шығыс майданы
Оңтүстік армиялар тобына бағынғаннан кейін дивизия, Кавказдағы 1-ші танк армиясын қиып тастауға жасалған кеңес әрекетін тоқтату үшін күш салды. Дивизия Ростовқа жасалған кеңес шабуылын тойтарып, 1-ші танк армиясы үшін қашу жолын сақтап қалды. Ол Дон және Донец өзендері бойындағы шайқастарда, сондай-ақ Харьков үшін болған үшінші шайқаста қатысты. 1943 жылдың жазында дивизия Курск шабуылына қатысып, Кемпф армиялық тобының броньды құрамаларының бір бөлігі болды, олар оңтүстік неміс топтарының шығыс жағын қорғауға тырысты. Бұл шайқаста дивизия ауыр шығынға ұшырады, шайқас аяқталған кезде дивизияда 15 танк қалды және жаяу әскер күші үш батальонға тең болды. Курск маңындағы неміс шабуылы аяқталғаннан кейін дивизия XLVIII танк корпусына берілді. 1943 жылдың 20 тамызында генерал-майор Хассо фон Мантейфель дивизия басшылығына тағайындалды. 1943 жылдың 3 тамызында кеңес Дала майданы 1-ші танк армиясы және 5-ші гвардиялық танк армиясының алғы шебінде жаппай шабуыл жасады. Белгородтың батысындағы неміс фронты бұзылып, кері шегінуге мәжбүр болды. 4-ші танк армиясына қосылған дивизия, кеңес 40-шы армиясына қарсы шайқас жүргізіп, біртіндеп қарсылық көрсетті. Дивизия фронттан алынып, Гроссдойчланд дивизиясымен бірге соққы тобын құруға мүмкіндік алды, бұл топ кеңес флангіне еніп, Харьков аймағына келген күштермен қосылып, кеңес шабуылын тоқтатуға тиіс болды. Контршабуылды Гроссдойчланд жетекшілік етті, дивизия қалған 23 операциялық танктерімен сол жақ флангты қорғады. Түнде шабуылдаушылар Қызыл Армияның флангісіне 24 шақырымға еніп, кеңес шабуылының алдыңғы бөлімдерін оқшаулады. Бірақ бұл жетістік ұзаққа созылмады, өйткені кеңес күштерінің қосымша әскерлері неміс контршабуылына тап болып, Вермахт құрамаларының жауынгерлік қабілетін төмендетті. Осыдан кейін Оңтүстік армиялар тобы Днепр желісіне шегінді. Тамыз айында дивизиядағы адам шығыны шілде айынан да көп болды. Барлық қабілетті командирлер фронтта қажет болғандықтан, алмастыру батальоны таратылды. Ауыр жаяу әскер қарулары мен автокөліктердің жоғалуы дивизияның жауынгерлік құндылығын азайтты. Қалған операциялық танктер бір ротаға біріктірілді. Зардап шеккен дивизия Днепрге қарай шегінді, өзенді Кременчуг қаласында кесіп өтті. Содан кейін дивизия Киев үшін болған қорғаныс шайқасында және Житомирдегі неміс контршабуылында күресті. Осы шайқастарда дивизия екі рет ерекше көзге түсті. Осыдан кейін дивизия Украина арқылы ұзақ шегіну кезінде бірқатар ауыр қорғаныс шайқастарында шайқасты. 1943 жылдың 20 қарашасында 7-ші танк дивизиясында 47 танк болды, оның ішінде тек 16-сы ғана жұмыс істеді.
On transfer to Army Group South, the division fought to stem the Soviet effort to cut off the 1st Panzer Army in the Caucasus. The division checked the Soviet advance on Rostov, maintaining an avenue of escape for the 1st Panzer Army. It continued in actions along the Don and Donetz river lines, and in the Third Battle of Kharkov. In the summer of 1943, the division took part in the offensive at Kursk, serving as part of the armoured formations of Army Detachment Kempf as they attempted to screen the eastern flank of the southern German pincer. The division suffered heavy casualties in this battle, and by the end of the battle the division was down to 15 tanks and had an infantry combat strength equivalent to three battalions. Following the end of the German offensive at Kursk, the division was transferred to the XLVIII Panzer Corps. On 20 August 1943, Generalmajor Hasso von Manteuffel took command of the division. The Soviet Steppe Front launched a massive attack on 3 August 1943 spearheaded by the 1st Tank Army and the 5th Guards Tank Army. The German front west of Belgorod was pierced and forced back. The division, attached to the 4th Panzer Army, gradually gave way battling against the Soviet 40th Army. The division was relieved at the front, enabling it to form a shock group with the Großdeutschland division, which would drive into the Soviet flank and join with reinforcements arriving in the Kharkov region, and blunt the Soviet advance. The counterstroke was led by Großdeutschland, with the division, operating with its 23 remaining operational tanks, covering the left flank. By nightfall, the attackers had driven 24 kilometers into the Red Army flank and isolated the forward elements of the Soviet offensive. Success was short lived, however, as further Soviet reinforcements advancing behind the lead elements confronted the German counterattack and reduced the combat effectiveness of the Wehrmacht formations. With this Army Group South withdrew to the line of the Dnieper. Personnel losses in August for the division were even higher than in July. The replacement battalion was disbanded as all capable leaders were needed at the front. Losses in heavy infantry weapons and motor vehicles reduced the division's combat value. Remaining operational tanks were amalgamated into a single company. The battered division withdrew to the Dnieper position, crossing the river at Kremenchug. The division then fought in the defensive Battle of Kiev and the German counterattack at Zhitomir. During these battles, the division was twice cited for distinguished conduct. After this, the division fought in a series of heavy defensive battles during the long retreat across the Ukraine. On 20 November 1943, 7th Panzer Division possessed 47 tanks, of which only 16 were operational.
Курланд қалтасы
1944 жылдың шілдесінде дивизия Советтік Балтық шабуылына жауап ретінде Балтық елдеріне және Орталық армиялар тобының солтүстік аймағына ауыстырылды. Дивизия Литвада қорғаныс шайқастарына қатысты. Жаздың соңында 1-ші Балтық майданы 3-ші тандық армия арқылы Балтық теңізіне жетуге тырысты. 21 қыркүйекте дивизия 100 шақырымнан астам солтүстікке, Мемельдің шығысына қарай жылжыды, онда қатты шайқастар болды. Неміс әскері Мемель шабуылы кезінде жағалаудағы Мемель қаласының төңірегіндегі қорғаныс шеңберіне кері шегінуге мәжбүр болды. Мемель плацдармы оқшауланғаннан кейін дивизия жаяу әскер дивизиясымен ауыстырылды және ауыр жабдықтарын неміс әскерлеріне қалдырып, теңіз арқылы эвакуацияланды. 1944 жылдың 7 қарашасында дивизияның қалған бөлігі Шығыс Пруссиядағы Арий оқу полигонында жиналды және дивизия жартылай қайта ұйымдастырылды. Бұл жерде Орталық армиялар тобының 2-ші армиясының резерві құрылды.
In July 1944, the division was transferred north to the Baltic States and the northern area of Army Group Center in response to the Soviet Baltic Offensive. The division participated in defensive fighting in Lithuania. Late in the summer the 1st Baltic Front attempted to reach the Baltic Sea through the Third Panzer Army. On 21 September, the division moved more than 100 km north to an area east of Memel where there was heavy fighting. The German forces were forced to fall back during the follow up Memel Offensive, to a defensive perimeter around the coastal town of Memel. With the Memel bridgehead isolated, the division was relieved by an infantry division and was loaded onto ships and transported by sea out of the pocket, leaving its heavy equipment behind with the German forces still holding. On 7 November 1944, the remainder of the division was gathered at the Aryes training area in East Prussia and the division was partially reorganized. Here it formed a reserve for the 2nd Army of Army Group Center.
Германия
1945 жылдың қаңтар айында Кеңес Одағының 2-ші Белоруссия майданы зор шабуыл жасап, 2-ші армияның қорғанысын бұзып, оларды солтүстік және батысқа шегінуге мәжбүр етті. Дивизияның "Кампфгруппасы" Польшаның солтүстігінде Эльблаг және Грудзяндздың шығысында қорғаныс шайқастарын жүргізді. Дивизия Висла өзенін кешіп, содан кейін Хойнице және оның төңірегінде қорғаныс шайқастарын жалғастырды. 1945 жылдың ақпан айының ортасында дивизия Солтүстік Померанияға кері тартты. 1945 жылдың наурыз айында дивизия Гдыняда, Данцигтің солтүстігі мен батысында қарсыластың ілгерілеуін тежеу үшін шайқасты. 19 сәуірде 1945 жылы аман қалғандар теңіз арқылы Хел түбегінен эвакуацияланды. Хел түбегінен дивизияның тек шағын тобы ғана қайта оралды. Бұл топ Балтық теңізіндегі Узедом аралында жиналып, Пруссия арқылы батысқа қарай шегінді, соңында 1945 жылдың мамыр айында Берлиннің солтүстігі мен батысындағы Шверин қаласының маңында британ армиясына тұтқынға берілді.
In January 1945, the Soviet 2nd Belorussian Front mounted a massive attack and broke through the defenses of the 2nd Army, which was forced back north and west. The Kampfgruppe of the division fought a rearguard action through north Poland at Elbląg and to the east of Grudziądz. The division crossed the Vistula and then continued in defensive battles for and around Chojnice. In mid February 1945, the division was pushed back into northern Pomerania. In March 1945 the division was fighting a delaying action at Gdynia, north and west of Danzig. On 19 April 1945, the surviving men were again taken off by sea, evacuating from the Hel Peninsula. Only a small remnant of the division came back from the Hel Peninsula. This remnant assembled at the Baltic Sea island of Usedom in western Pomerania and retreated west through Prussia until finally surrendering to the British Army at Schwerin north and west of Berlin in May 1945.
Соғыс қылмыстары туралы айыптаулар
Тарихшы Рафаэль Шек былай дейді: "Роммельді кінәлайтын ешқандай дәлел болмаса да, оның бөлімшесі 1940 жылдың маусым айында француз әскерін ұрлап өлтірудің жиі орын алған аймақтарында шайқасқан". Кейбір авторлардың пікірінше, Франциядағы шайқастар кезінде дивизия 5-ші танк дивизиясының әскерлерімен бірге француз әскерлеріне қарсы көптеген қатыгездіктер жасады, оның ішінде Кесной мен жақын маңдағы Айрайнде 50 офицер мен сарбазды өлтіру де бар. Соғыстан кейін француз офицері Шарль Н’Тхоререге ескерткіш орнатылды, оның Роммельдің қолбасшылығындағы сарбаздар тарапынан өлімге ұшырағаны айтылады. Рафаэль Шек [fr] дивизияны Хангест-сюр-Соммедегі әскери тұтқындарды өлімге жіберуге "ықтимал" жауапты деп санайды, ал Шек олардың Айрайн мен жақын маңдағы ауылдардағы қырғынға қатысы болмағанын айтады. Француз тарихшысы Доминик Лормиер [fr] Айрайндағы дивизияның құрбандарының санын 109 деп көрсетеді, олардың көп бөлігі Сенегалдан келген француз африкалық сарбаздары еді. Тарихшы Дэниел Батлер, Карл Ханке сияқты нацистер дивизияда болғандықтан, Ле Кеснойдағы қырғын болуы мүмкін екенін мойындайды, бірақ басқа неміс бөлімшелерімен салыстырғанда, дивизияның мүшелерінің осындай әрекеттері туралы ақпарат көбінесе жоқ деуге болады (Батлер Роммельдің мұндай әрекеттерге рұқсат бергені немесе оларды қолдағанының "мүмкін емес" екенін айтады). Шоуолтер Ле Кеснойда қырғын болмағанын мәлімдейді. Клаус Телп Айрайн дивизияның аймағында болмағанын, бірақ Хангест пен Мартенвиллде дивизияның бөлімдері кейбір тұтқындарды атып, британ полковнигі Брумхоллды адам қалқаны ретінде пайдаланған болуы мүмкін екенін атап өтеді. Телптің пікірінше, Роммель осы екі оқиғаны мақұлдаған немесе олар туралы білгені күмәнді.
Historian Raffael Scheck says, "Although there is no evidence incriminating Rommel himself, his unit did fight in areas where German massacres of French prisoners of war were extremely common in June 1940." According to some authors, during the fighting in France, the division, alongside troops from 5th Panzer Division, committed numerous atrocities against French troops, including the murder of 50 surrendering officers and men at Quesnoy and the nearby Airaines. After the war a memorial was erected to the commanding French officer Charles N'Tchoréré, who was allegedly executed by soldiers under Rommel's command. The division is considered by Raffael Scheck [fr] to have been "likely" responsible for the execution of POWs in Hangest sur Somme, while Scheck believes they were too far away to have been involved in the massacres at Airaines and nearby villages. French historian Dominique Lormier [fr] states the number of victims of the division in Airaines at 109, mostly French African soldiers from Senegal. Historian Daniel Butler agrees that it was possible the massacre at Le Quesnoy happened given the existence of Nazis like Karl Hanke in the division, while stating that in comparison with other German units, few sources regarding such actions of the men of the division exist (Butler believes that "it's almost impossible to imagine" Rommel authorizing or countenancing such actions, in either case). Showalter claims that there was no massacre at Le Quesnoy. Claus Telp comments that Airaines was not in the sector of the division, however, at Hangest and Martainville, elements of the division might have shot some prisoners and used British Colonel Broomhall as a human shield. Telp is of the opinion that it was unlikely Rommel approved or even knew about these two incidents.