Канада Жоғарғы Сотының «Автон» ісі және аутизмге қатысты емдеулерді қаржыландыру мәселесі
Auton (Guardian ad litem of) v British Columbia (AG)
Канада Жоғарғы Сотының «Auton» ісі: аутизмге шалдырған балаларға медициналық емес емдеуді қаржыландырудан бас тарту, Канада Конституциясының 15-бабын бұзбайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Auton (Guardian ad litem of) v British Columbia (AG), [2004] 3 S. C. R. 657, – Канада Жоғарғы Сотының маңызды шешімі, онда Сот медициналық тұрғыдан қажетті емес емдеулерді қаржыландыруға мемлекеттік қаражат бөлгені үшін, Канадалық Құқықтар және бостандықтар хартиясының 15(1) бабында қорғалмайды деп үкім шығарды.
Auton (Guardian ad litem of) v British Columbia (AG), [2004] 3 S. C. R. 657, is a leading decision of the Supreme Court of Canada wherein the Court ruled that government funding for non core medically necessary treatments is not protected under section 15(1) of the Canadian Charter of Rights and Freedoms.
Өмірбаян
Аутизммен ауыратын бірнеше баланың ата-аналары Британдық Колумбия үкіметіне аутизммен ауыратын балаларға арналған қолданбалы мінез-құлық талдау (ҚМҚТ/ҚМҚБ) терапиясын қаржыландырудан бас тартқандығы үшін шағым түсірді. Сотта және Британдық Колумбия апелляциялық сотында да балалардың теңдік құқықтары (15-бап бойынша) бұзылмаған деп шешім шығарылды.
The parents of several children with autism brought an action against the British Columbia government for failing to fund Applied Behavioral Analysis (ABA/IBI), a form of therapy for children with autism. Both at trial and in the British Columbia Court of Appeal the Court found that the children's equality rights (under section 15) were not violated.
Қаулы
Сот ABA/IBI емдеуін қаржыландырудан бас тарту балалардың 15-бапта көрсетілген теңдік құқығын бұзбады деп бірауыздан шешім шығарды. Маклачлин, Сот атынан жазып, бұл жердегі мәселе – өтініш берушілерге кемсітушілікпен жеңілдіктен бас тартылған ба деген сұрақ екенін қайта баялады (құқықтық тестті қараңыз). Алайда, ол «медициналық тұрғыдан қажетті барлық емдеуді қаржыландыру» заңмен қамтамасыз етілмейді, себебі ол Канаданың денсаулық сақтау заңында да, провинциялық денсаулық сақтау заңнамасында да кепілденбеген. Керісінше, Денсаулық сақтау заңы негізгі қызметтерді ғана қаржыландыруды кепілдейді, ал аутизмге арналған ABA/IBI олардың қатарына кірмейді. Сонымен қатар, Сот аутизммен ауыратын адамдар заңның жеткіліксіз қамтуы салдарынан кемсітілген деген пікірді де жоққа шығарды. Маклачлин атап көрсеткендей, негізгі емес медициналық қызметтер өзінің табиғаты бойынша толық емес және кемсітушілік деп қарастырылмайды. Шағымның қабылдануы үшін өтініш беруші салыстыру тобын анықтауы керек, оларға қатысты ерекше қарау көрсетілгенін дәлелдеуі тиіс. Осы жағдайда Сот салыстыру тобын – психикалық мүкіяттігі бұзылмаған және жаңа немесе тәжірибелік емдеуге қаржы сұрап жүрген адам деп анықтады. Өтініш берушілер тәжірибелік емдеу іздеген басқа адамдарға қаржы кепілдігі берілгенін көрсетпегендіктен, Сот осы негіз бойынша да шағымды қабылдамады.
The Court unanimously decided that the refusal to fund the ABA/IBI treatment did not violate the children's section 15 equality rights. McLachlin, writing for the Court, reiterated that the question here is whether the petitioners were denied a benefit in a discriminatory manner (see Law test). However, here, she claimed, the benefit of "funding for all medically required treatment" is not guaranteed by law, as it is neither promised in the Canada Health Act nor any provincial health legislation. Rather, the Health Act only guarantees funding for core services of which ABA/IBI for autism is not one. The Court further rejected the possibility that people with autism were adversely discriminated against by the underinclusiveness of the legislation. Non core medical services, McLachlin stated, are by their very nature underinclusive and cannot be considered discriminatory. For a claim to succeed the petitioner must establish a comparator group from which differential treatment must be shown. In this case, the Court identified the comparator group as a person who is not suffering from a mental disability who wants funding for an emergent or experimental treatment. As the petitioners were unable to show that other seekers of experimental treatments are guaranteed funding, the Court rejected the claim on this basis as well.