Кіріспе

Карцер – Германиядағы және шетелдегі неміс тіліндегі университеттердің құзырында студенттерді жаза ретінде қамауға алуға арналған, белгіленген түрме немесе ұстау бөлмесі. Америкалық жазушы Марк Твен «Шетелдегі саяхатшы» (1880) кітабында Хайдельбергтегі карцер туралы жазған. Германияда карцерлер ХХ ғасырдың басына дейін университеттерде де, гимназияларда да (грамматикалық мектептерге ұқсас) болды. Мысалы, Марбургтегі соңғы карцер тұтқыны 1931 жылы тіркелген. Карцерді басқаруға педелл (ағылш. bedel) немесе кейінірек карцервартер (қамаушы) жауапты болды. Карцерге қамау бастапқыда қатаң жаза болғанмен, уақыт өте келе, әсіресе 19 ғасырда, осы жазаға деген құрмет азайды, ал университетте кем дегенде бір рет қамауға түсу – мәртебелі жайт саналды. 19 ғасырдың соңында студенттер өздері тамақ-су дайындап, қонақтарды қабылдауға рұқсат алғанда, «жаза» көбінесе алкогольді ішімдіктер ішумен бірге әлеуметтік жиынға айналды. Карцерлер Хайдельберг, Йена, Бонн, Марбург, Фрайбург, Тюбинген, Фрайберг, Грайфсвальд, Геттинген, Эрлангендегі Фридрих Александр Университеті (Эрланген-Нюрнберг) және Эстонияның Тарту университетінде сақталған. Геттингендегі карцер педелл Брюбах есімімен «Брюбах қонақ үйі» деп белгілі болды; 19 ғасырда университет кітапханасының кеңейтілуіне байланысты ол Аула ғимаратына көшірілді; ескі карцерден сақталған камера есігінде Отто фон Бисмарктің граффитилері бар. Студенттердің камерада қалай уақыт өткізгенін көрсететін көптеген есте қаларлық қабырға, үстел және есік граффитилері бүгінде ескі неміс университеттерінде туристік орындар ретінде көрсетіледі.

Соғыс уақытында пайдалану

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Эдмунд Гуссерльдің басшылығымен Геттингенге оқуға барған канадалық философия студенті Уинтроп Пикард Белл бірнеше ай бойы жаугер ретінде ұсталды. Ол соғыстың көп бөлігін Рульбен тұтқындық лагерінде өткізді.