Португалиялық инфанта Мария: Өмір және тағдыры

Кіріспе

Португалияның Мариясы (mɐˈɾiɐ; 6 сәуір 1342, Эвора қаласында, Португалия Корольдігі – 1377, Генуя қаласында, Генуя Республикасы, Италия) – Португалия инфантасы (княжнасы), Бургундия әулетінің мүшесі және неке арқылы Тортоса маркизасы, Альбаррасин ханым. Ол Португалия инфанты Педроның (1357 жылы король атанған) және оның бірінші әйелі Констанса Мануэльдің үлкен баласы және қызы болды. Оның ата-анасының некесінен төрт бала дүниеге келді, бірақ ересек жасқа жеткенде тек инфанта Мария және оның кіші інісі, болашақ Португалия королі Фернандо I ғана сақталды; әкесінің Инэс де Кастромен болған қарым-қатынасы (немесе екінші некесі) және кейін Тереза Луренцомен болған қарым-қатынасынан Беатриз, Альбуркерке графесінің әйелі және 1385 жылы Португалия королі болған, сондай-ақ 1580 жылға дейін Португалия Корольдігін басқарған Авиз әулетінің негізін қалаушы Жоао Авиз сияқты бірнеше туған бауырлары болды.

Өмір

1354 жылдың 3 ақпанында 11 жасар Мария Арагонның маркизі және Альбаррасиннің лорды Фернандоға (Арагон королі Альфонсо IV пен оның екінші әйелі Кастилияның Элеонорасының ұлы) үйленді. Бұл неке оның әкесінің әкесі, Португалия королі Афонсу IV-нің ұйымдастыруымен болды. Тарихшы Джеронимо Зюрита и Кастро мұндай одақтан бала тумағанын айта келе, "Арагон королі (Педро IV) үлкен наразылық пен өкініш білдірді" десе, себебі осы сәттен бастап Португалия Корольдігі Арагон мен Кастилия арасындағы қақтығысқа араласты. Король Афонсу IV өзінің немересіне Ilhavo, Milho, Arcos, Crastadaes, Quintella, Carvalhaes, Ferreiros ауылдарын, сондай-ақ Espinel, Cea, Ponte de Almeara және Avellãas елді мекендерін құдалыққа берді. Осының салдарынан Марияның еркін қозғалу құқығы шектелді. 1365 жылдың 9 қазанында инфанта Мария алғашқы өсиетнамасын жазды, ал 1370 жылдың 6 желтоқсанында Poblet монастырында бұрынғы өсиетнаманың мазмұнын өзгертетін екінші өсиетнама жасады. Ол көбінесе алғашқы өсиетте көрсетілген талаптарды сақтаса да, бірқатар өзгерістер енгізілді, әсіресе кейбір мүрагерлердің қайтыс болуына байланысты. Зюританың сөзіне қарағанда, екі корольдік арасындағы келісімге сәйкес, 4-Барселос графы Жоао Афонсо Тело, Мартим Гарсия және Бадасал Спинола – "Португалия королінің арбалетшілері" (кепілдер) ретінде қалатын болды. Арагон Корольдігінде инфанта Мария өзінің ағасы Фернандо I-нің қызметінде болған генуэздік Бадасал Спиноламен танысты. Фернандо Лопес өзінің "Crónica de el rei D. Фернандо" (LIV тарау) еңбегінде осыдан кейін болған оқиғалар туралы жазды: Соңында, 1373 жылдың 27 мамырында Барселонада инфанта Мария мен король Педро IV келісімге келді, ал сол жылдың 13 тамызында ол бірнеше қала әкімдерін оған адалдық серт беру және вассалдықтан босатуға рұқсат берді. Фернандо Лопестің жазбаларынан оның 1374 жылдан кейін де тірі болғаны белгілі. Бұл факт инфантаның Педро IV патшамен жасаған келісімімен ғана емес, сонымен қатар Геррона герцогының сол жылы әкесіне жазған хатынан да расталған. Тарихшы Ана Родригес Оливейра 1375 жылдан кейін Португалияға оралғанын және Коимбрадағы Санта-Клара а-Вельха монастырында жерленгенін айтты; алайда, 1377 жылдың 8 мамырында король Педро IV өзінің үлкен ұлына "Cert ardit havem haüt que la infanta de Portugal és morta en Jènova" (Португалияның инфантасы Генуяда қайтыс болғанын естідік) деп хабарлады және оған аза тұтуға кеңес берді.

On 3 February 1354, the 11 years old infanta Maria married her distant cousin infante Fernando of Aragon, Marquis of Tortosa and Lord of Albarracín (son of King Alfonso IV of Aragon and his second wife, Eleanor of Castile). This marriage was arranged by her grandfather, King Afonso IV of Portugal. About this union, from which there was no offspring, historian Jerónimo Zurita y Castro mentions that "the King of Aragon (Pedro IV) showed much discontent and regret", since it meant that from that moment the Kingdom of Portugal took part in the conflict between Aragon and Castile. King Afonso IV gave to his granddaughter as a dowry the villages of Ilhavo, Milho, Arcos, Crastadaes, Quintella, Carvalhaes, Ferreiros, and houses in Espinel, Cea, Ponte de Almeara and Avellãas. ), Maria remained deprived of freedom of movement. On 9 October 1365, infanta Maria dictated her first testament, and on 6 December 1370 a second one modified, in the Monastery of Poblet, the contents of the previous testament. Although she generally maintained the provisions set forth in the first will, there are a number of changes, especially related to the death of some legatees. According to Zurita, under the terms of the treaty between the two kingdoms, would remain as hostages (guarantors) João Afonso Telo, 4th Count of Barcelos, Martim Garcia and Badasal Spinola "crossbowmen of the King of Portugal". In the Kingdom of Aragon, infanta Maria met the aforementioned Badasal Spinola, Genoese who served under her brother, King Fernando I. Fernão Lopes, in his Crónica de el rei D. Fernando (chapter LIV), wrote about what happened next:

Finally, in Barcelona on 27 May 1373, infanta Maria and King Pedro IV reached an agreement and, on 13 August of that year, she dispensed several mayors from the bond of homage and vassalage to her. From Fernão Lopes' writings about her, she certainly was alive after 1374, a fact confirmed not only by the infanta's pact with King Pedro IV but also by the letter that the Duke of Girona wrote to his father in that year, in which she is mentioned. Historian Ana Rodrigues Oliveira mentioned that she returned to Portugal after 1375 and was buried in the Monastery of Santa Clara a Velha in Coimbra; however, in a letter from 8 May 1377, King Pedro IV informed his eldest son that "Cert ardit havem haüt que la infanta de Portugal és morta en Jènova" (We have heard that the Infanta of Portugal died in Genoa) and indicates to him that it is convenient to show mourning.