Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пісіру ингредиенті
Cooking ingredient
Буйлон текшесі (немесе қоры текшесі) – құрғатылған сорпа немесе қоры, кішкентай текше немесе басқа да тікбұрышты нысанға келтірілген. Ең көп таралған пішімі – шамамен ені бар текше. Ол әдетте құрғатылған көкөністерден немесе ет қорынан, майдың шағын бөлігінен, глутамат натрисінен (MSG), тұздан және дәмдеуіштерден жасалады. Вегетариандық және вегандық түрлері де бар. Буйлон ұсақ түйіршікті, ұнтақ, сұйық және паста түрінде де қолжетімді.
A bouillon cube '/b//uː//j//ɒ//n/ (also known as a stock cube) is dehydrated broth or stock formed into a small cube or other cuboid shape. The most common format is a cube about wide. It is typically made from dehydrated vegetables or meat stock, a small portion of fat, MSG, salt, and seasonings, shaped into a small cube. Vegetarian and vegan types are also made. Bouillon is also available in granular, powdered, liquid, and paste forms.
Тарих
17 ғасырда 1718 жылы қайтыс болған ағылшын тамақ жазушысы Энн Бленкоуге, ал басқа жерлерде 1735 жылға дейін таблетка түріндегі сусыздалған ет қоры белгілі болды. 19 ғасырдың басында француздық бірнеше аспазшылар (Лефессе, Массуэ және Мартин) бульон кубиктері мен таблеткаларына патент алуға тырысты, бірақ олардың бұл өтініші түпнұсқалықтың болмауына байланысты қабылданбады. Николас Апперт 1831 жылы да осындай сусыздалған бульонды ұсынды. Портативті сорпа – 18 және 19 ғасырларда қолданылған сусыздалған тағамның бір түрі. Ол ет экстракты мен бульон кубиктерінің, сондай-ақ өнеркәсіптік сусыздалған тағамдардың алға басушысы болды. Оны «қалта сорпасы» немесе «бұзау етінің желімі» деп те атайды. Бұл француз асүйіндегі «глас де вианде» тағамының туысы. Теңізшілер мен саяхатшылар үшін бұл ұзақ сақталынатын, бірнеше ай, тіпті жылдар бойы сақталатын маңызды тағам болды. Осылайша, ол тоқлық беретін және қоректік заттарға толы тағам еді. 1881 жылғы «Отбасылық энциклопедияда» айтылғандай, жақында ғана жасалған сорпа «жеке отбасылар үшін өте ыңғайлы, себебі бір кесекті шамамен бір литр су мен аздап тұз қосылған қазанға салып, бірнеше минут ішінде дәмді сорпа дайындауға болады». 19 ғасырдың ортасында неміс химигі Юстус фон Либиг ет экстрактысын ойлап тапты, бірақ ол бульон кубиктерінен қымбат болды. Бульон кубиктерін ойлап табушылардың бірі – сол заманғы ең шебер француздық аспазшылардың бірі Огюст Эскофье, ол тағамды сақтау саласында да көптеген жаңалықтар ашты, мысалы, помидор мен көкөністерді консервілеу. Өнеркәсіптік өндірістегі бульон кубиктерін 1908 жылы Maggi, 1910 жылы Oxo және 1912 жылы Knorr сатуға шығарды. 1913 жылға қарай кем дегенде 10 бренд қол жетімді болды, олардың құрамындағы тұздың мөлшері 59–72% аралығында болды.
Dehydrated meat stock, in the form of tablets, was known in the 17th century to English food writer Anne Blencowe, who died in 1718, and elsewhere as early as 1735. Various French cooks in the early 19th century (Lefesse, Massué, and Martin) tried to patent bouillon cubes and tablets, but were turned down for lack of originality. Nicolas Appert also proposed such dehydrated bouillon in 1831. Portable soup was a kind of dehydrated food used in the 18th and 19th centuries. It was a precursor of meat extract and bouillon cubes, and of industrially dehydrated food. It is also known as pocket soup or veal glue. It is a cousin of the glace de viande of French cooking. It was long a staple of seamen and explorers, for it would keep for many months or even years. In this context, it was a filling and nutritious dish. Portable soup of less extended vintage was, according to the 1881 Household Cyclopedia, "exceedingly convenient for private families, for by putting one of the cakes in a saucepan with about a quart of water, and a little salt, a basin of good broth may be made in a few minutes." In the mid 19th century, German chemist Justus von Liebig developed meat extract, but it was more expensive than bouillon cubes. The invention of the bouillon cube is also attributed to Auguste Escoffier, one of the most accomplished French chefs of his time, who also pioneered many other advances in food preservation, such as the canning of tomatoes and vegetables. Industrially produced bouillon cubes were commercialized by Maggi in 1908, by Oxo in 1910, and by Knorr in 1912. By 1913, at least 10 brands were available, with salt contents of 59–72%.
Құрамында бар заттар
Құрамы әртүрлі өндірушілерде әрқалай болады және уақыт өте келе өзгеруі мүмкін. Әдетте, құрамына тұз, гидрогенизацияланған май, мононатрий глютаматы, дәмді күшейткіштер және хош иістендіргіштер кіреді. Магги бульонды кубиктері йодталған тұз, гидрогенизацияланған пальма майы, бидай ұны, дәмді күшейткіштер (мононатрий глютаматы, динатрий инозинаты, динатрий гуанилаты), тауық майы, тауық еті, қант, карамель, ашытқы экстракты, пияз, дәмдеуіштер (сары түсті куркума, ақ бұрыш, кинза), ақжеңгеден жасалады.
The ingredients vary between manufacturers and may change from time to time. Typically, the ingredients consists of salt, hydrogenated fat, monosodium glutamate, flavor enhancers, and flavors. Maggi bouillon cubes are manufactured from iodized salt, hydrogenated palm oil, wheat flour, flavor enhancers (monosodium glutamate, disodium inosinate, disodium guanylate), chicken fat, chicken meat, sugar, caramel, yeast extract, onion, spices (turmeric, white pepper, coriander), parsley.
Өндіріс процесі
Қоймалы дәмтатуыштар құрғақ ингредиенттерді пастаға араластыру арқылы жасалады. Ингредиенттер әдетте бір ыдыста (бір партиялық араластыру) араластырылады, пісірілу үшін қалдырылады, содан соң текше пішінде қалыптастырылады. Балама ретінде, оларды тікелей экструдерге араластыруға болады.
Stock cubes are made by mixing already dry ingredients into a paste. The ingredients are usually mixed in a container (batch mixing), left to mature, and then shaped into the cube form. Alternatively, they can be mixed directly into an extruder.