Ренессанс кезеңіндегі төбе суреттерінің иллюзиялық өнері
Illusionistic ceiling painting
Ренессанс, барокко және рококо кезеңдерінде төбеге көлемдік сурет салу өнері – перспектива, иллюзия және кеңістік эффектілері арқылы үш өлшемді кеңістік құру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Көркемдік дәстүр
Artistic tradition
Ренессанс, Барокко және Рококо өнерінде кең таралған иллюзионисттік төбе суреті – бұл перспективалық ди сото әдістері, соның ішінде саф және квадраттағы перспектива, trompe l'œil және қысқарту сияқты кеңістіктік эффекттерді пайдаланып, көрерменнің басынан аспанға қарағанда екі өлшемді немесе жапсарлы төбе бетінде үш өлшемді кеңістік сезімін тудыру дәстүрі. Ол көбінесе ашық аспан иллюзиясын жасау үшін қолданылады, мысалы Андреа Мантеньяның «Камера дельи Спози» туындысындағы окулус немесе Андреа Поццоның Римдегі Сант-Игнацио шіркеуіндегі фрескаларындағы купол сияқты архитектуралық кеңістік иллюзиясын жасау үшін қолданылады. Иллюзионисттік төбе суреті – өнердегі иллюзионизмнің жалпы түріне жатады, ол шындықты нақты бейнелеуге бағытталған.
Illusionistic ceiling painting, which includes the techniques of perspective di sotto in sù and quadratura, is the tradition in Renaissance, Baroque and Rococo art in which trompe l'œil, perspective tools such as foreshortening, and other spatial effects are used to create the illusion of three dimensional space on an otherwise two dimensional or mostly flat ceiling surface above the viewer. It is frequently used to create the illusion of an open sky, such as with the oculus in Andrea Mantegna's Camera degli Sposi, or the illusion of an architectural space such as the cupola, one of Andrea Pozzo's frescoes in Sant'Ignazio, Rome. Illusionistic ceiling painting belongs to the general class of illusionism in art, designed to create accurate representations of reality.
Төменде жоғарыда
Di sotto in sù (немесе sotto in su), итальян тілінде "төменнен қарағанда" немесе "төменнен жоғарыға қарай" деген мағынаны білдіреді, бұл итальяндық Ренессанс кескіндемесінде, әсіресе Андреа Мантеньяның Мантуядағы Camera degli Sposi және Мелоццо да Форлидің фрескаларында дамыған. Бұл техниканың итальяндық терминологиясы аталған суретшінің ықпалын көрсетеді және «prospettiva melozziana» («Мелоццоның перспективасы») деп аталады. Антонио да Корреджионың Парма соборындағы қолданысы да көзге түседі, ол барокко архитектурасының ұлылығын болжамдайды. Бұл әдіс көбінесе қысқартылған бейнелер мен архитектуралық жоғалу нүктесін пайдаланып, көрерменнің басынан аспанға қарай суреттелген, көбінесе фрескамен жабылған төбеде нақты кеңістік сезімін тудырады.
Di sotto in sù (or sotto in su), which means "seen from below" or "from below, upward" in Italian, developed in late quattrocento Italian Renaissance painting, notably in Andrea Mantegna's Camera degli Sposi in Mantua and in frescoes by Melozzo da Forlì. Italian terminology for this technique reflects the latter artist's influence and is called prospettiva melozziana ("Melozzo's perspective"). Another notable use is by Antonio da Correggio in the Parma Cathedral, which foreshadows Baroque architectural grandeur. The technique often uses foreshortened figures and an architectural vanishing point to create the perception of true space on a painted, most often frescoed, ceiling above the viewer.
Даму
Итальяндық Ренессанс суретшілері перспективаны қолданудағы сенімділіктерін төбелердің жобаларына қатыстырып, архитектураны еріту және шексіз кеңістіктің иллюзиясын жасау үшін күмбездердің қисық беттеріне сызықтық перспективаны қолдану мәселелерін шешті. Италияда және басқа жерлерде боялған және өрнекті төбелер готикалық дәстүр саналды, бірақ ашық кеңістікті бейнелеу үшін алғашқы төбеді Андреа Мантенья жасады – ол Гонзаганың сарай суретшісі ретінде Мантуяға барған перспектива шебері. Оның шедевр туындысы – 1474 жылы герцог сарайындағы Camera degli Sposi-де аяқталған фрескалар сериясы. Осы туындыларында ол иллюзионистік перспектива өнерін жаңа биіктерге көтерді. Ол сарай өмірінің көріністерін иллюзионистік түрде қабырғаларға бейнеледі, ал төбе аспанға ашылған люк сияқты көрінді, онда сарай қызметкерлері, тауыс және балюстрадаға сүйенген путтілер төменнен күшті перспективада көрінді; di sotto in sù. Бұл итальян барокко өнерінің маңызды бөлігіне айналған иллюзионистік төбе суреттемесінің прототипі болды. Пармадағы Корреджио Сан-Джованни Евангелистадағы куполға арналған Христос пен елшілердің фрескаларында және Парма соборының күмбезіндегі Мәриямның көтерілуімен (1520–1524) одан да бір қадам алға жылжыды – бұл Корреджионың ең танымал жұмысы. Осы фрескаларында Корреджио бүкіл бетті фигуралардың жүзіп жүрген аспанның кең және шекарасыз кеңістігі ретінде бейнелейді. Архитектуралық интерьер мен оның суреттелген беттері арасындағы визуалды байланыстың арқасында Корреджионың бұлттары мен фигуралары көрермен тұрған архитектуралық кеңістікте орналасқандай көрінеді. Барокколық Римде фрескалы төбелердің ұзақ дәстүрі Аннибале Карраччи мен оның командасының жетекшілігімен Палаццо Фарнезедегі маңызды жобаларға серпіліс берді, бірақ фигуралық сюжеттер әлі де көптеген шеңберлі бөлімдерге (quadri riportati) орналастырылған, ал төменнен көрінетін сюжеттердің перспективасы үнемі ескерілмеді. 1625–1627 жылдары Корреджионың күмбезімен таныс пармалық Джованни Ланфранко Сант-Андреа делла-Валле шіркеуінің үлкен күмбезіне Виргиннің көтерілуін бейнеледі, бұл заманауи көрермендерді өзінің керемет иллюзионистік әсерлерімен таң қалдырды және жоғары барокконың алғашқы шедеврлерінің біріне айналды. Ланфранконың Римдегі (1613–1630) және Неапольдегі (1634–1646) еңбектері Италиядағы иллюзионизмнің дамуына үлкен үлес қосты. Пьетро да Кортона аталған Пьетро Берреттини Палаццо Барберинидің үлкен залының төбесіндегі (1633–1639) жұмыстарында иллюзионистік төбе фрескасын ерекше деңгейде дамытты. 1676–1679 жылдары Джованни Баттиста Голли, Бачиччо деп те аталған, Римдегі иезуиттердің бас штабы – Гесу шіркеуінің төбесіне Исаның атына құрмет көрсету бейнесін салды. 1691–1694 жылдары Андреа Поццо Римдегі Сант-Игнацио шіркеуінің кемесінде Киелі Игнатиус жұмаққа кіретінін театрлық және эмоционалды түрде бейнеледі.
Italian Renaissance artists applied their confidence in handling perspective to projects for ceilings and overcame the problems of applying linear perspective to the concave surfaces of domes in order to dissolve the architecture and create illusions of limitless space. Painted and patterned ceilings were a Gothic tradition in Italy as elsewhere, but the first ceiling painted to feign open space was created by Andrea Mantegna, a master of perspective who went to Mantua as court painter to the Gonzaga. His masterpiece was a series of frescoes that culminated in 1474 in the Camera degli Sposi of the Ducal Palace. In these works, he carried the art of illusionistic perspective to new limits. He frescoed the walls with illusionistic scenes of court life, while the ceiling appeared as if it were an oculus open to the sky, with courtiers, a peacock, and putti leaning over a balustrade, seen in strongly foreshortened perspective from below;di sotto in sù. This was the prototype of illusionistic ceiling painting that was to become an important element of Italian Baroque art. Correggio at Parma took the illusionistic ceiling a step farther in his frescoes of Christ and the Apostles for the cupola at the San Giovanni Evangelista and in the Assumption of the Virgin in the dome of the Parma Cathedral, which is Correggio's most famous work (1520–24); in these frescos Correggio treats the entire surface as the vast and frameless vault of heaven in which the figures float. In a visual continuity between the architectural interior and its painted surfaces, Corregio's clouds and figures appear to inhabit the same architectural space in which the spectator stands. In Baroque Rome, the long standing tradition of frescoed ceilings received a push from the grand projects in Palazzo Farnese under the guidance of Annibale Carracci and his team, but the figural subjects were still enclosed within multiple framed compartments (quadri riportati), and the perspective of subjects seen from below was not consistently taken into consideration. From 1625 to 1627 Giovanni Lanfranco, a native of Parma who knew Correggio's dome, painted the enormous dome of the church of Sant'Andrea della Valle with an Assumption of the Virgin that overwhelmed contemporary spectators with its exuberant illusionistic effects and became one of the first High Baroque masterpieces. Lanfranco's work in Rome (1613–1630) and in Naples (1634–1646) was fundamental to the development of illusionism in Italy. Pietro Berrettini, called Pietro da Cortona, developed the illusionistic ceiling fresco to an extraordinary degree in works such as the ceiling (1633–1639) of the gran salone of Palazzo Barberini. From 1676 to 1679 Giovanni Battista Gaulli, called Baciccio, painted an Adoration of the Name of Jesus on the ceiling of the Church of the Gesù, the Jesuit headquarters in Rome. From 1691 to 1694 Andrea Pozzo painted the Entrance of Saint Ignatius into Paradise on the nave vault of Sant'Ignazio, Rome, with theatricality and emotion.