Кіріспе
Француз философы Франциск Мейронский (сондай-ақ Франсискус де Майронис; шамамен 1280–1328) – француз схоласт философы. Ол Дунс Скоттың көрнекті шәкірті болды және оның ілімін (скотизмді) көбінесе ұстанды. Ол Сорбоннадағы пікір таласы дағдысымен үлкен даңққа ие болды және «Ағартылған ұстаз» (Doctor Illuminatus), Магистер Акутус немесе Доктор Акутус, сондай-ақ «Абстракция шебері» (Magister Abstractionum) деп белгілі болды.
Francis of Meyronnes (also Franciscus de Mayronis; c. 1280–1328) was a French scholastic philosopher. He was a distinguished pupil of Duns Scotus, whose teaching (Scotism) he usually followed. He acquired a great reputation for ability in discussion at the Sorbonne, and was known as the Doctor Illuminatus 'Enlightened teacher', as Magister Acutus or Doctor Acutus, and as Magister Abstractionum 'Master of abstractions'.
Өмірбаян
Франциск Мейронский – ортағасырлық маңызды француз философы ғана емес, сонымен қатар теолог, студент, мұғалім және дін қызметкері болды. Ол шамамен 1288 жылы Францияның Прованс аймағында (оңтүстік-батыс өңірінде орналасқан) дүниеге келген; Мейронн, әлде кем ақсүйек отбасынан шыққан болуы мүмкін, олар Анжу үйімен тығыз байланыста болған. Мейронн Францискан орденіне (Кіші діндарлар ордені, көбінесе Францискандар деп аталады) қосылды. Ол Париж университетінде Джон Дунс Скоттың жетекшілігімен философия мен теологияны оқыды (шамамен 1304-1307 жылдары). Мейронн Скотист саналды; алайда ол Скоттың тәуелсіз ойлы ізбасары болды. 1320-1321 жылдары Парижде «Сөйлемдер» (Sentences) бойынша дәріс берді. Сол жылы Мейронн мен Пьер Ауриоль (екеуі де францискандар) Пьер Роджермен («томизмнің жақтасы», кейін Клемент VI болады) танымал пікірталасқа қатысты; талқыланған теологиялық мәселелер Пьер Ломбардтың (школалық теолог, епископ және «Төрт сөйлем кітабының» авторы) «Sententiae» еңбегінен алынған. Сицилия патшасы Анжу Роберті Папа Иоанн XXII-ден Мейроннды теология магистрі деп тағайындауын сұрады. Осылайша, 1323 жылдың 24 мамырында Париж университетінің канцлері (Папа Иоанн XXII-нің бұйрығымен) Мейроннды теология магистрі деп жариялады. Франциск 1323 жылдан 1328 жылға дейін Прованс провинциясының провинциал министрі қызметін атқарды. Осы қызметінде Франциск белсенді түрде уағыздады, оқытты және Гасконияда Папаның елшісі болып жұмыс істеді. Франциск Мейронн 1328 жылы Италияның Пьяченца қаласында қайтыс болды, ол дін, экономика, философия, адам танымы, саясат, ғарыш табиғаты және басқа әлемдердің болу мүмкіндігі сияқты кең ауқымды тақырыптарды қамтитын көптеген еңбектерді қалдырды. Ол Универсалдардың мәні туралы пікірталасқа қатысты. Дунс Скоттың ізбасары ретінде Платонның идеялар теориясын қабылдады және Аристотельдің метафизикалық ой-пікірге ешқандай үлес қосқан жоқ деп мәлімдеді. Дунс Скоттың теорияларына қатысты қызықты түсініктеме ретінде, оның бір шәкірті Франциск осы бағытты ұстанса, екінші шәкірті Уильям Оккам оның аргументтерін түбегейлі қарсы бағытта пайдаланып, экстремалды номинализмге ұшырады.
Meyronnes lectured on the Sentences, in Paris, from 1320 to 1321. In that same year, Meyronnes and Pierre Auriol (both Franciscans) engaged in a famous debate with Pierre Roger ("the champion of Thomism" who would soon be Clement VI); the theological questions discussed were taken from the Sententiae of Peter Lombard (a scholastic theologian, bishop, and author of Four Books of Sentences). Robert of Anjou, who was at the time the king of Sicily, requested to Pope John XXII to title Meyronnes as a master in theology. So, on 24 May 1323, the chancellor of the University of Paris (commanded by Pope John XXII) deemed Meyronnes to be a master in theology. Francis served as the Provincial Minister of Provence, from 1323 to 1328. During his Provincial Ministering, Francis actively preached, taught, and served as the pope's ambassador in Gascogne. Francis Meyronnes died in 1328 in Piacenza, Italy, leaving behind an extensive collection of discourses on a wide, comprehensive range of topics. Topics include religion, economics, philosophy, human cognition, politics, the nature of space, and the possibility of other worlds. He took part in the discussions on the nature of Universals. Following Duns Scotus, he adopted the Platonic theory of ideas, and denied that Aristotle had made any contribution to metaphysical speculation. It is a curious commentary on the theories of Duns Scotus that one pupil, Francis, should have taken this course, while another pupil, William of Occam, should have used his arguments in a diametrically opposite direction and ended in extreme Nominalism.
Қазіргі заманғы басылымдар
Франсиск де Майронистің трансценденттік трактаты, Ханнес Мёле редакторында, Левен, Питерс, 2004.