Камилу Каштелу Бранку: Португалияның көрнекті жазушысы
Camilo Castelo Branco
Камилу Каштелу Бранку – португалиялық 19 ғасыр жазушысы, 260-тан астам кітап авторы. Романтизм, сарказм, трагедиялық өмір туралы біліңіз. Әдебиет тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Португалия жазушысы (1825–1890)
Portuguese writer (1825–1890)
Камило Кастело Бранко, 1-ші Коррея Ботелё виконты (kɐˈmilu kɐʃˈtɛlu ˈbɾɐ̃ku; 16 наурыз 1825 – 1 маусым 1890), – 19-шы ғасырдың өнімді португалиялық жазушысы, 260-тан астам кітап жазған (көбінесе роман, пьеса және эсселер). Оның шығармалары романтизмнің драмалық және сезімтал рухын сарказм, ащылық және қара юмордың ерекше үйлесімімен біріктіргендігімен ерекшеленеді. Ол сонымен қатар ерекше зекілігімен, оқиғаларға толы мінезімен, сондай-ақ өте күрделі (және трагикалық) өмірімен де танымал. Оның шығармалары жергілікті және көркемдік мәселелерге ден қойып, жалпы алғанда романтикалық дәстүрмен байланысты, көбінесе Эса де Квироздың шығармаларынан өзгеше қарастырылады – ол Камилоның замандасы болғанымен, 20 жылға жас болған, әлемдік көзқарастас және реализмнің жақтаушысы. Камило мен Эса арасындағы бұл шиеленісті сыншылар көбінесе «әдеби партизандық» деп атайды. Көптеген адамдар осы шиеленісті 19-шы ғасыр португалия әдебиетіндегі екі маңызды бағыттың синтезі деп түсіндіреді. 1846 жылы ол масондыққа қабылданды деген мәлімдемелерге қарсылық бар, себебі сол кезде Мария да Фонте төңкерісі кезінде ол мигелисттердің мүддесі үшін «Шотландиялық генерал Рональд МакДоналлдың бұйрықтарымен көмекші» ретінде күрескен. Сол сияқты, оның көптеген шығармалары оның заңдылыққа деген ұстанымын, консервативтік және католик дәстүршілдігін көрсетеді.
Camilo Castelo Branco, 1st Viscount of Correia Botelho (kɐˈmilu kɐʃˈtɛlu ˈbɾɐ̃ku; 16 March 1825 – 1 June 1890), was a prolific Portuguese writer of the 19th century, having produced over 260 books (mainly novels, plays and essays). His writing is considered original in that it combines the dramatic and sentimental spirit of Romanticism with a highly personal combination of sarcasm, bitterness and dark humour. He is also celebrated for his peculiar wit and anecdotal character, as well as for his turbulent (and ultimately tragic) life. His writing, which is centred in the local and the picturesque and is in a general sense affiliated with the Romantic tradition, is often regarded in contrast to that of Eça de Queiroz – a cosmopolitan dandy and a fervorous proponent of Realism, who was Camilo's literary contemporary in spite of being 20 years younger. In this tension between Camilo and Eça – often dubbed by critics the literary guerrilla – many have interpreted a synthesis of the two great tendencies present in the Portuguese literature of the 19th century. Allegations that he was initiated in Freemasonry in 1846, are somewhat contradictory as there are indications that, around the same time, during the Revolution of Maria da Fonte, he fought in favor of the Miguelists as "helper to the orders of the Scottish General Ranald MacDonell", who was active in the revived Order of Saint Michael of the Wing precisely to combat Masonry. Similarly, much of his literature demonstrates his ideals of legitimism and as a conservative and Catholic traditionalist.
Өмірбаян
Камило некеден тыс дүниеге келді және нәресте кезінде жетім қалды, бірақ оның тегі Солтүстік Португалияның провинциялық аристократиясына жетеді (оның әкесі Мануэль Хоаким Ботельхо Кастело Бранко Вила-Реал маңындағы көрнекті әулеттің ұлы болды, бірақ қатаң тұңғыштық заңының салдарынан кедейлікте өмір сүрді, ол кіші ұлдарды мұрадан шығарды). Камилоның балалық шағы Трас-ос-Монтес аймалындағы ауылда өтті, онда оны үйде үш үйленбеген тәтесі оқытты. 13 жасында ол жақын орналасқан Вила-Реалдағы католик семинариясына қабылданды, онда оған католик дін қызметкерлері білім берді. Жастық шағында ол Луис де Камоес және Мануэль Мария Барбоза де Бокаж өлеңдеріне ғашық болды, ал Фернао Мендес Пинто оған оқиғаға құштарлық сезімін ұялатты. Әдебиетке деген қызығушылығына және грек және латын тілдеріндегі керемет қабілетіне қарамастан, Камило көңілсіз оқушы болды және тәртіпсіз және мақтаншақ болып өсті. Сифилис салдарынан соқыр болған және созылмалы нервтік аурудан зардап шеккен Кастело Бранко 1890 жылы өзінің енді танымал ағаш шайқалатын креслосында отырып, револьвермен өз-өзіне қол жұмсады.
Camilo was born out of wedlock and orphaned in infancy, although his origins lay ultimately in Northern Portugal's provincial aristocracy (his father, Manuel Joaquim Botelho Castelo Branco, was the son of an illustrious household in the environs of Vila Real, but lived in near poverty due to the strict law of primogeniture which then largely excluded younger sons from inheritance). Camilo spent his early years in a village in Trás os Montes, where he was educated at home by three unmarried aunts. At the age of 13, he enrolled at the Catholic seminary of nearby Vila Real, where he was educated by Catholic priests. During his teenage years, he fell in love with the poetry of Luís de Camões and Manuel Maria Barbosa de Bocage, while Fernão Mendes Pinto gave him a lust for adventure. In spite of this interest in literature, and of his remarkable abilities in Greek and Latin, Camilo was a distracted student and grew up to be undisciplined and proud. Going blind (because of syphilis) and suffering from chronic nervous disease, Castelo Branco committed suicide with a revolver in 1890, while sitting in his now famous wooden rocking chair.
Шығармалары
Камило Кастело Бранко – португал жазушыларының арасында ең шығармашыл, оның туындыларына роман, пьеса, өлең және эсселер кіреді. Сонымен қатар, Камило тек өзінің жазу еңбегінен ғана қаржылық тұрғыда өзін қамтамасыз ете алған алғашқы португал жазушысы болды. Барлығында оның жарияланымдарының саны бес жүз елу алтыға жуықтайды, бірақ ол ең көп романдарымен танымал. Камило көп жұмыс істесе де, өзінің ерекшелігін жоғалтпады. Оның адамдармен жақсы қарым-қатынаста болуы, оған жазбаларын "бразилейро" (Бразилияда байлық жинаған, Португалияға оралған эмигрант), Португалияның солтүстігіндегі ескі "Фидальго" (ақсүйек), және Минью аймағының дін қызметкері сияқты есте қаларлық кейіпкерлер мен португалдық типтермен толықтыруға мүмкіндік берді. Камилоның романдары үш кезеңге бөлінеді. Бірінші кезеңде оның қиял-ойға негіделген романдары бар, олардың ішінде Эжен Сю стиліндегі «Лиссабонның құпиялары» жақсы мысал. Екінші кезеңде оның әдеп-ғұрып романдарын қамтиды, бұл стильді ол дамытып, Эса де Кейроздың «O Crime de Padre Amaro» туындысы пайда болғанға дейін оның негізгі өкілі болды. Осы романдарда ол реализм мен идеализмді үйлестіріп, 19 ғасырдың басындағы Португалияның тұрмыстық және әлеуметтік өмірін керемет бейнелейді. Үшінші кезеңде тарих, өмірбаян және әдеби сын салаларындағы еңбектері бар. Олардың арасында «Noites de Lamego», «Cousas leves e pesadas», «Cavar em ruínas», «Memórias do Bispo do Grão Pará» және «Boémia do Espírito» еңбектерін атауға болады. Оның ең танымал романдары – «O Romance de um Homem Rico» (оның сүйікті туындысы), «Retrato de Ricardina», «Amor de Perdição», «Novelas do Minho» повестьтер жинағы және «A Brasileira de Prazins». Оның көптеген романдары автобиографиялық сипатқа ие, мысалы «Onde está a felicidade?», «Memórias do Cárcere» және «Vingança». Кастело Бранко – керемет әңгімеші, себебі ол тамаша импровизатор болған, бірақ ол кейіпкерлерді терең зерттеуге тырыспайды. Оның сөздік қоры португал әдебиетіндегі ешкімге теңдес емес, көбінесе сирек қолданылатын сөздерді пайдаланады. Сонымен қатар, португал авторларының азазы ғана ана тілінің осыншалықты терең білімін көрсетеді. Табиғат Камилоға поэзиялық қабілет сыйласа да, оның өлеңдері орташа деңгейде саналады, ал оның ең жақсы пьесалары айқын сюжеттік желілермен құрылып, күшті драматикалық жағдайларды қамтиды, ал комедиялары гротескке толы, Гил Висенте шығармаларын еске түсіретін сарказммен сипатталады.
Camilo Castelo Branco is probably the most prolific of all Portuguese writers, his work including novels, plays, verse, and essays. In addition, Camilo was the first Portuguese writer able to support himself financially from his writing alone. In all, his publications number about five hundred and sixty, but he is best known for his novels. Even though Camilo churned out a lot of work to pay the bills, he never lost his individuality. His familiarity with personalities allowed him to enliven his writing with a succession of memorable characters and Portuguese types, such as the "brasileiro" (a returned Portuguese emigrant who had made his fortune in Brazil), the old "Fidalgo" (nobleman) of the north of Portugal, and the Minho priest. Camilo's novels may be divided into three periods. The first period comprises his romances of the imagination, of which Os Mistérios de Lisboa, in the style of Eugène Sue, is a fair example. The second period includes his novels of manners, a style he developed and remained the chief exponent of until the appearance of O Crime de Padre Amaro by Eça de Queiroz. In these novels he combines realism and idealism, and perfectly captures the domestic and social life of Portugal in the early part of the 19th century. The third period embraces his writings in the realms of history, biography and literary criticism. Among these may be cited Noites de Lamego, Cousas leves e pesadas, Cavar em ruínas, Memórias do Bispo do Grão Pará and Boémia do Espírito. Among the most notable of his romances are O Romance de um Homem Rico, his favorite, Retrato de Ricardina, Amor de Perdição, the collection of novellas Novelas do Minho and A Brasileira de Prazins. Many of his novels are autobiographical, like Onde está a felicidade?, Memórias do Cárcere and Vingança. Castelo Branco is an admirable story teller, largely because he was a brilliant improvisatore, but he does not attempt character study. He has a richness of vocabulary probably unmatched in all Portuguese literature, often using obscure words. At the same time, few Portuguese authors have demonstrated so profound a knowledge of the vernacular tongue. Though nature had endowed Camilo with a poetic temperament, his verses are considered to be mediocre, while his best plays are cast in bold lines and contain powerfully dramatic situations, and his comedies are a triumph of the grotesque, with a mordant tone reminiscent of the work of Gil Vicente.