Күлімнің Көзімен Көрілген Қайғылы Күн

Кіріспе

1972 жылы түсірілген, аяқталмаған швед-француз драмалық фильмі.

"Клоунның жылаған күні" – 1972 жылы түсірілген, аяқталмаған және жарық көрмеген швед-француз драмалық фильмі, режиссері және бас рөлде ойнаған Джери Льюис. Фильм Джоан О'Брайен мен Чарльз Дентонның түпнұсқа сценарийіне негізделген, ал сюжет идеясы О'Брайенге тиесілі, Льюис қосымша материалдар енгізген. Фильмнің мазмұны мен идеясына қатысты көптеген пікір таластары туды, онда нацилік концлагерде тұтқынға алынған цирк клоуы бейнеленген. Льюис "Клоунның жылаған күні" ешқашан жарыққа шықпайды деп бірнеше рет мәлімдеді, бірақ кейіннен 2015 жылы фильмнің толық емес көшірмесін Конгресс кітапханасына маусым 2024 жылға дейін қолжетімді болмау шартымен тапсырды. Льюис ұлының сөзіне сүйенсек, фильмнің толық түсірілмеген нұсқасы жоқ, сондай-ақ авторлық құқық мәселелері оның көрсетілуіне кедергі келтіруде.

Сюжет

Хельмут Дорк - Екінші дүниежүзілік соғыс пен Холокост кезінде Германияның цирк клоуны. Бір кездері ол Солтүстік Америка мен Еуропаны Ринглинг бауырларымен бірге аралаған әйгілі орындаушы болғанмен, Дорк қазір өзінің ең жақсы кезеңінен өтіп, аз құрметке ие. Дорк шоу кезінде апатқа ұшырағаннан кейін, бас клоун цирк иесін Доркты төмендете беруге сендіреді. Үйге оралғаннан кейін Дорк өзінің проблемаларын әйелі Адаға айтып береді, ал ол оны өзін қорғауға шақырады. Циркке оралғаннан кейін, Хельмут цирк иесінің бас клоун ультиматум бергеннен кейін оны жұмыстан босатуға келіскенін естіді. Ашулы Гельмутты кейін гестапо мен Штуцштаффел барда Адольф Гитлермен маскүнемдікпен мазақтағаны үшін тұтқындайды. Гестапоның бас басқармасында тергеуден өткеннен кейін, оны саяси тұтқындар үшін нацистік лагерьге қамап қояды. Келесі үш-төрт жыл бойы ол сотқа дейін және өз ісіне жауап беруге мүмкіндік күтіп, сол жерде қалады. Ол өзінің бұрын қандай танымал өнерпаз болғанын мақтанып, басқа тұтқындар арасында өз мәртебесін сақтауға тырысады. Түрмедегі жалғыз досы - Иоганн Келтнер есімді жақсы жүректі неміс, оның тұтқындалуының себебі ешқашан толық ашылмайды, бірақ нацистерге ашық қарсылық білдіргені айтылады. Лагерьге көптеген еврей тұтқындары, соның ішінде бірнеше бала кіреді. Басқа тұтқындар Доркты оларға өнер көрсетуге итермелейді, бірақ ол шын мәнінде өте жақсы емес екенін түсінбейді. Басқа тұтқындар оны ұрып-соғып, аулаға тастап кетеді. Ол еврей тұтқындары басқалардан бөлек ұсталатын лагердің екінші жағынан оған күліп жатқан еврей балаларының тобын көрді. Ол қайтадан бағаланғанына қуанып, Хельмут оларға өнер көрсетеді және жаңа түрме командирі тоқтатуды бұйырғанға дейін біршама уақыт тыңдаушылар жиналады. Гельмут еврей тұтқындарымен араласуға қатаң тыйым салынғандығын біледі. Балаларды бақытсыздыққа қалдыра алмай, ол олар үшін өнер көрсетуді жалғастырады. СС күзетшілері оның бір қойылымын тоқтатады; олар оны есінен танып, балаларды тікенді сымнан аулақ болуға ескертеді. Қорқып қалған Келтнер күзетшілердің бірімен күреседі, бірақ ол тез арада бұрышқа тартылып, өлтіріледі. Дорк жалғыздық камерасына қамалады. Оған көмек керектігін көріп, комендант оған еврей балаларын лагерден шығатын пойыздарға тиеуге көмектесуді тапсырады, оның ісі қайта қаралатын болады деген уәдемен. Тағдырдың бір бұрылысы бойынша ол балаларды Аушвицке апарып бара жатқан пойызға шығарып жібереді. Кейіннен ол Pied Piper стилімен еврей балаларын газ камерасында өлімге апаруға көмектеседі. Балалардың қорқынышын білген ол соңғы сәттерін олармен бірге өткізуге рұқсат беруді сұрайды. Оларды "суғарушыларға" алып бара отырып, ол кереметке көбірек тәуелді болады, бірақ ондай керемет жоқ. Ол өкінуден қатты толқып, олармен бірге қалады, жас қыздың қолын алып, олармен бірге бөлмеге кіреді.

Helmut Doork is a washed up German circus clown during the beginning of World War II and the Holocaust. Although he was once a famous performer who toured North America and Europe with the Ringling Brothers, Doork is now past his prime and receives little respect. After Doork causes an accident during a show, the head clown convinces the circus owner to demote Doork. Upon returning home, Doork confides his problems to his wife Ada, and she encourages him to stand up for himself. After going back to the circus, Helmut overhears the circus owner agreeing to fire him after the head clown issues an ultimatum. A distraught Helmut is arrested later by the Gestapo and the Schutzstaffel for drunkenly mocking Adolf Hitler in a bar. Following an interrogation at the Gestapo headquarters, he is imprisoned in a Nazi camp for political prisoners. For the next three to four years, he remains there while hoping for a trial and a chance to plead his case. He tries to maintain his status among the other inmates by bragging about what a famous performer he once was. His only friend in prison is a good hearted German named Johann Keltner, whose reason for being interned is never fully revealed but is implied to be his outspoken opposition to the Nazis. The camp receives a large group of Jewish prisoners, including several children. The other prisoners goad Doork into performing for them, but he does not realize that he actually is not very good. The other prisoners beat him up and leave him in the courtyard to sulk about his predicament. He sees a group of Jewish children laughing at him from the other side of the camp, where the Jewish prisoners are being kept away from everyone else. Delighted to be appreciated again, Helmut performs for them and gains an audience for a while, until the new prison commandant orders that he stop. Helmut learns that fraternizing with Jewish prisoners is strictly forbidden. Unable to leave the children in a state of unhappiness, he continues to perform for them. The SS guards break up one of his performances; they knock him unconscious and warn the children away from the barbed wire fence. Horrified, Keltner fights off one of the guards, but he is quickly cornered and beaten to death. Doork is placed in solitary confinement. Seeing a use for him, the commandant assigns him to help load Jewish children on trains leading out of the internment camp, with the promise his case will be reviewed. By a twist of fate, he ends up accidentally accompanying the children on a boxcar train to Auschwitz, and he is eventually used, in Pied Piper fashion, to help lead the Jewish children to their deaths in the gas chamber. Knowing the fear the children will feel, he begs to be allowed to spend their last few moments with them. Leading them to the "showers", he becomes increasingly dependent on a miracle, but there is none. He is so filled with remorse that he remains with them, taking a young girl's hand and walks with them into the chamber.

Түсірілім

Негізгі түсірілім 1972 жылдың сәуір айында Швецияда басталды, бірақ түсіру процесі көптеген мәселелерге толы болды. Фильмге қажетті жабдық жоғалып кетті немесе кешігіп жеткізілді, ал қажетті қаржы мүлдем табылмады. Ваксбергер Льюисті ақшаның болатынына бірнеше рет сендірді, бірақ ол түсірілім алаңына тіпті келмеді. Ваксбергер фильмді аяқтамас бұрын қаржысы таусылып қана қоймай, түсірілім басталғанға дейін фильмді өндіру құқығы да бітті. Ол О'Брайенге бастапқы 5000 доллар төлеген, бірақ өндіріс басталмас бұрын оған тиіс тағы 50000 долларды жібермеді. Льюис фильмді аяқтау үшін өзінің 2 миллион долларын жұмсады, бірақ фильмнің өндірісіне қатысқан тараптар фильмнің жарық көруіне келісе алмайтын жағдайға келді. О'Брайенге фильмті шығаруға қажетті құқықтарды алу үшін фильмнің қара черновигі көрсетілді, бірақ оны көрген соң фильмді шығаруға жарамсыз деп шешіп, рұқсатсыз туынды жұмыс үшін продюсерлермен немесе Льюиспен келісім жасаудан бас тартты. Түсірілім аяқталғаннан кейін Льюис баспасөзге Ваксбергердің қаржылық міндеттемелерін орындамағанын және тіпті өндіріске кіріспегенін мәлімдеді. Ваксбергер келісімшартты бұзғаны үшін сотқа жүгінумен қорқытып, Льюиссіз фильмді аяқтап, шығаруға өзінің жеткілікті қаражаты бар екенін айтты. Фильмнің жоғалып кетпеуін қамтамасыз ету үшін Льюис фильмнің қара черновигін алды, ал студия фильмнің толық негативін сақтап қалды. 1973 жылдың 23 ақпанында Льюис The Dick Cavett Show бағдарламасында қонақ ретінде пайда болды, онда фильмнің монтаждалуы алты-жеті аптада аяқталады, мамыр айында Канн кинофестивалінде көрсетіледі және одан кейін Америкада шығатынын мәлімдеді. Алайда, фильм ешқашан ресми түрде шығарылмады және О'Брайеннен негізгі құқықтарды ала алмағандықтан, оны шығару мүмкін емес.

Сын-пікірлер мен өзгерістер

Фильм түсірілгеннен кейін дереу аңызға айналды. 1992 жылдың мамыр айында "Спай" журналында 1979 жылы фильмнің алғашқы нұсқасын көрген комедияшы және актер Гарри Ширердің сөздері келтірілді: "Бұл фильмдердің көбісі туралы ойлаудың өзі жақсырақ. Бірақ бұл фильмді көру өте таңғалдырды, өйткені сіз өте сирек кездесетін керемет нәрсеге тап боласыз. Бұл - тамаша нысан. Бұл фильм өте қате, оның пафосы мен комедиясы өте орынсыз, сіз оның қандай болатынын қиялға салып, оның шынайы мәнін жақсарта алмайсыз. "Құдай-ау! "Сіздің айта алатын нәрсеңіз осы ғана. Гарри ШирерSpy журналы, 1992 Левиспен өмір бойы таныс болмаған Ширер, Льюис фильмді неге түсіретінін айтты: ол "Академия мұны елемеуге болмайды" деп сенді. Фильмдегі тәжірибені жалпылап баяндап беруді сұрағанда, ол "Тихуанаға ұшып барып, кенеттен Аушвицтің қара қайыс суретіне тап болғанда" деп жауап берді. "Құдай-ау, күте тұрыңызшы!" деп ойланасың. Бұл күлкілі емес, жақсы да емес, біреу осы қатты сезімді дұрыс емес бағытта жеткізуге тырысады". Мақалада Джоан О'Брайеннің өзі көрген қиыр кесіндісі "апат" болғанын айтқан сөздері келтірілген. Сондай-ақ, ол және бастапқы сценарийдің авторласы Чарльз Дентон фильмнің жарыққа шығуына ешқашан жол бермейді, бұл Льюис сценарийдегі өзгерістерге байланысты, бұл клоунды жанашырлықпен және Эммет Келлиді ұнатады. Бастапқы сценарийде басты кейіпкер - Карл Шмидт есімді менмен, өзімшіл клоун, ол О'Брайеннің айтуынша "нағыз балабақша" болатын. Оның сценарийдегісі бойынша, ол әйелімен жақсы жұмыс істеуге тырысты, ол рингмейстерді білетін, және ол Гитлермен мазақтағаны үшін тергеуден өткеннен кейін, ол барлық таныстарына хабар берді. Ол бастапқы жобаның өзімшіл адамның құтқарылуы туралы болғанын, бірақ Льюис бүкіл оқиғаны "Ұлы диктатор" стиліндегі Шаплинеск тәрізді қара комедияға айналдырғанын айтты. Егер продюсер Ваксбергер (1992 жылы ақпанда қайтыс болған) материалға құқықтарды сақтап қалса, Льюис кейіпкерді қайта құру арқылы сценарийді бейімдеу мүмкіндігіне ие болар еді. Құқықтары болмағандықтан, авторлық келісім алуға мәжбүр болды.

The film became a source of legend almost immediately after its production. In May 1992, an article in Spy magazine quoted comedian and actor Harry Shearer, who saw a rough cut of the film in 1979:

With most of these kinds of things, you find that the anticipation, or the concept, is better than the thing itself. But seeing this film was really awe inspiring, in that you are rarely in the presence of a perfect object. This was a perfect object. This movie is so drastically wrong, its pathos and its comedy are so wildly misplaced, that you could not, in your fantasy of what it might be like, improve on what it really is. "Oh, My God! "—that's all you can say.|Harry Shearer|Spy magazine, 1992

Shearer, who did not know Lewis during the latter's lifetime, gave his opinion why Lewis would make the film: he believed "the Academy can't ignore this". When asked to sum up the experience of the film overall, he responded by saying that the closest he could come was like "if you flew down to Tijuana and suddenly saw a painting on black velvet of Auschwitz. You'd just think 'My God, wait a minute!' It's not funny, and it's not good, and somebody's trying too hard in the wrong direction to convey this strongly held feeling." The article quoted Joan O'Brien as saying the rough cut she saw was a "disaster". It also says she and the original script's co author, Charles Denton, will never allow the film to be released, in part due to changes in the script made by Lewis that made the clown more sympathetic and Emmett Kelly like. In the original script, the protagonist was an arrogant, self centered clown named Karl Schmidt, who was "a real bastard", according to O'Brien. Her script reportedly had him trying to use his wife, who knew the ringmaster, to get him a better gig, and he apparently informed on nearly everyone he knew after being interrogated for mocking Hitler. She stated that the original draft was about the redemption of a selfish man, but that Lewis practically changed the entire story into a Chaplinesque dark comedy à la The Great Dictator. Had producer Wachsberger (who died in February 1992) retained rights to the material, Lewis would have had the option to adapt the screenplay, reshaping the protagonist. Without the rights, he was forced to seek author approval.

Тарихи дау-дамайлар мен мақтау

1949 жылдан 1972 жылға дейін Льюис негізінен slapstick және sight gag комедиясымен танымал болды. Ол фильмді драмалық деп атаса да, ол ауыр және қорқынышты оқиғалардан әдепсіз әзіл жасайды деген пікір қалыптасты. Бұл қойылым, оның "Комедия патшасы" атты алғашқы үлкен драмалық фильмдегі рөліне он жыл қалғанда, кейбіреулер оны рөлге лайық емес деп ойлады. Алайда, бұл режиссер Жан-Люк Годардтың Дик Каветтпен сұхбаттасуында "бұл керемет идея", "жақсы идея" және Льюисті оның күш-жігерінде "қолдауы керек" деп айтуына кедергі болмады. 2001 жылдың маусым айында "Spin" журналының "Always Leave 'Em Laughing" мақаласында автор Боуман Хасти "Өмір әдемі" және "Жоқалған Якоб" сияқты Холокост тақырыбындағы фильмдер туралы жазды. Бұл фильмдер Льюистің "Клоун жылаған күн" фильмінен жиырма жылдан кейін жарық көрді. "Барлық үш фильм де Холокостты және балалардың өлімін жақындатып отырғандарын ұятсыз түрде жұлдыздың өзінің игілігі мен адамгершілігі туралы ең қарапайым, қарапайым идеялары үшін пайдаланады. Бірақ бұл үшін тек Льюисті ғана қорлады". Сол мақалада комедияшы Джейн Гарофало Льюис шығармашылығын қиындатып отырған тағы бір мәселеге нұсқайды: күлкіге салу. Көп жағдайда екі жаққа жік салатын Льюистің қарсыластары болды. Гарофало: "Льюис жас комикстерді ашық сынға алуы клоунға деген құмарлықты оятады" деді. Сценарийдің комедиялық орындарда оқылуы, тоқтату және тоқтату (Льюис емес) бұйрығымен тоқтатылды, мазақ етуге мүмкіндік берді, сондай-ақ төрт онжылдық әзіл-аңыздар мен Льюисті қажымас тергеу фильмнің бұзық пішінін қалыптастырды. 2012 жылдың 18 шілдесінде француз режиссері Ксавье Джанноли France Inter киношоуында Pendant les travaux, le cinéma reste ouvert фильмнің 75 минуттық көшірмесін тауып, оны бірнеше адамға көрсеткенін, олардың арасында француз кино сыншысы Жан Мишель Фродон да бар екенін айтты. 2013 жылы Фродон "Соңғы күлімдеу" антологиясында "Джерри өзінің күнін жасады" атты фильмге арналған мәтінді жариялады. Мюррей Померанс редакциялаған "Киноның таңғажайып әзілдері". Осы мәтіннің французша нұсқасы "Le Jour de Jerry, et la nuit" деп аталып, кейіннен Trafic киножурналында жарияланды. 2017 жылы Льюис қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Брюс Хендидің Vanity Fair журналында жазған мақаласы, Джерри Льюистің атақты Холокост фильмін көрген және оны жақсы көрген француз сыншысы, Жан Мишель Фродонмен бұрын жарияланбаған сұхбатты жарыққа шығарды. Француз сыншысы 2004 немесе 2005 жылы фильмнің көшірмесін режиссер Ксавье Джаннолидің шақыруымен көргенін мәлімдеді, ол контрабандалық көшірмеге ие болды. Фродон Джаннолидің көшірмесін қалай алғанын білмеді, ал Джанноли Хандидің пікірін білдіруден бас тартты. Фродон өзінің қараған көшірмесі, әрине, бастапқы редакциялау болғанмен, ол жалпы алғанда жарияланған сценарийді ұстанды және оқиғаның негізгі элементтері жоқ сияқты. Оның фильмді көру тәжірибесі былай: Мен бұл өте жақсы жұмыс екеніне сенімдімін. Бұл өте қызықты және маңызды фильм, ол өте батыл, ол екі тақырыпта да, әрине, Холокост, бірақ одан да асып, өз өмірін адамдарды күлдіруге арнаған және адамдарды күлдіру деген не екенін сұрастырып отырған адамның оқиғасы. Менің ойымша, бұл өте ащы фильм және алаңдататын фильм, сондықтан оны көрген адамдар немесе оның элементтері, соның ішінде сценарий жазушылар оны қатыгездікпен қабылдамады. Жан Мишель Фродон, Ваннитэйр 2017 Фродон фильмде ешқандай сентиментальділік жоқ екенін тағы да жоққа шығарып, оны "өте мәнді" деп атайды және Льюис "өзін-өзі қанағаттандырмайды, ол өзін-өзі карикатуралайды. Ол өте жанашырлықсыз кейіпкерді ойнайды. Ол өзімшіл және ақымақ. Фильмде менің ойымша, кейбір нақты, маңызды мәселелерге кинематографиялық жауап бар, костюмдер мен декорациялардағы стильді жағдайды пайдаланады. Бұл - шындыққа сай әрекет ету емес. Оның орнына, бұл өте анық ертегі сезімін береді - ертегі емес, ертегі. Гримм ағайындылардағыдай егжей-тегжейлі мәліметтер бар". және "Мен үшін фильмге АҚШ-та осындай жағымсыз реакция туғызған көптеген элементтердің бірі - бұл оның орындауынан күтілетін нәрседен өте алыс". Бұл фильм Холокост туралы және нацистік концлагерь туралы тікелей суреттелген алғашқы фильмдердің бірі болды.

From 1949 to 1972, Lewis was known primarily for slapstick and sight gag comedy. Although he stated the film was a drama, there was a perception he would make irreverent humor from serious and horrific events. This production, ten years before his first major dramatic film role in The King of Comedy, caused some to believe he was unsuited to the role. However, that did not prevent filmmaker Jean Luc Godard from saying in an interview with Dick Cavett, "it is a great idea", "a beautiful idea", and that Lewis "should be supported" in his efforts. In the June 2001 Spin article "Always Leave 'Em Laughing", author Bowman Hastie writes of Life Is Beautiful and Jakob the Liar, similar themed Holocaust films released twenty plus years after Lewis' The Day the Clown Cried, "All three movies shamelessly use the Holocaust — and the impending death of children — as a vehicle for the star's most base, maudlin ideas about his own beneficent selflessness and humanity. But only Lewis has been vilified for it." In the same article, comedian Janeane Garofalo provided a hint to another issue that has dogged Lewis' production: ridicule. An often polarizing figure, Lewis had detractors. Garofalo said, "Lewis's public criticism of younger comics only fuels Clown obsessives." Public readings of the script at comedy venues, halted by a cease and desist order (not by Lewis), provided opportunities to mock, as well as four decades of jokes and relentless interrogation of Lewis, shaped a perverse perception of the film. On July 18, 2012, French director Xavier Giannoli stated on the France Inter film show Pendant les travaux, le cinéma reste ouvert that he had managed to track down a 75 minute copy of the film and that he had shown it to a number of people, among whom was noted French film critic Jean Michel Frodon. In 2013, Frodon published a text dedicated to the film titled "Jerry Made his Day" in the anthology The Last Laugh. Strange Humors of Cinema edited by Murray Pomerance. The French version of the same text, titled "Le Jour de Jerry, et la nuit", was later published in the film journal Trafic. In 2017, shortly after Lewis's death, Bruce Handy's article in Vanity Fair, The French Critic Who Saw Jerry Lewis's Infamous Holocaust Movie and Loved It, brought to light a previously unpublished interview with Jean Michel Frodon. The French critic claimed to have seen a copy of the film in 2004 or 2005 at the invitation of director Xavier Giannoli who owned a bootleg copy. Frodon did not know how Giannoli obtained his copy, and Giannoli declined Handy's request for comment. Frodon reported that while the copy he watched was obviously a rough preliminary edit, it generally followed the published script and did not seem to be missing any major story elements. His experience viewing the film is as follows,

I'm convinced it is a very good job. It's a very interesting and important film, very daring about both the issue, which of course is the Holocaust, but even beyond that as a story of a man who has dedicated his life to making people laugh and is questioning what it is to make people laugh. I think it is a very bitter film, and a disturbing film, and this is why it was so brutally dismissed by those people who saw it, or elements of it, including writers of the script.|Jean Michel Frodon, Vanity Fair 2017

Frodon further denies there is any sentimentality in the film, calling it "very meaningful" and stating Lewis is "not indulging himself, he is self caricaturing. He is playing a very unsympathetic character. He's selfish and totally stupid. The film finds what I consider a cinematic answer to some real, serious issues, using a kind of stylized setting, both in the costumes and the sets. It's not pretending to be realistic. Instead, it has a very obvious fairy tale feeling—not fairy tale, but tale. There are details like in the Grimm Brothers." and "For me, one of the many elements that draw such negative reaction to the film in the U. S. is that this performance is very far from what is expected from him." It was one of the earliest mainstream films to deal with the Holocaust and to directly depict the Nazi concentration camps.

Льюис сұхбаттары мен жауаптары

Фильмнің құпиясы мен мифологиясына байланысты Льюис ондаған жылдар бойы журналистердің сұрақтарына тап болды. Льюис бұл жаман, көркем сәтсіздік деп ойлады, өйткені "Мен сиқырды жоғалттым". Entertainment Weekly басылымында келтірілген: "Сіз оны ешқашан көре алмайсыз. Мен өзімнің жұмысынан ұяламын, сондықтан ешкім оны көрмейді". 2001 жылы "көрер көзге көңілсіз сұрақ қоюшы" Льюистің мотивациялық сөйлеуінің бірінде фильм туралы айтты, ол фильмнің ақырында шығарылуы мүмкін екенін естігенін көрсетті. Льюис бұл пікірге "Сенің ісің емес!" деп жауап берді. Сол жылы Льюис бір журналистке фильм туралы ақпаратты факс арқылы сұрағанда, оған қоңырау шалып: "Бұл фильмді талқылауды ұмыт! Егер оны көргің келсе, онда да ұмыт!" деді. 2013 жылдың 12 қаңтарында Льюис Лос-Анджелестегі үнсіз кинотеатрда Cinefamily сұрақ-жауап іс-шарасына қатысты. Актер Билл Аллен одан: "Біз "Клоунның жылағаны" фильмін көретін боламыз ба?" деп сұрады. Льюис теріс жауап берді және фильмнің ешқашан шығарылмауының себебін түсіндірді, өйткені "Мен сол фильм туралы айтатын болсам, ұялатын едім. Мен жұмыстан ұялатын едім және оны ешкімге көрсетпей, жасыруға күшті болғаным үшін риза болдым. Бұл жаман, жаман, жаман еді". Содан соң ол әзілдеп: "Бірақ мен оның қалай аяқталатынын айтамын" деді. Канн қаласында Макс Роуз фильмін жарнамалаған кезде Льюиске "Клоунның жылағаны" туралы сұрақ қойғанда ол: "Бұл нашар жұмыс болды. Сен де, ешкім де оны көрмейсің" деді. 2012 жылдың қазан айында Австралиядағы Traces Films кинокомпаниясы Джерри Льюиспен "Клоунның жылағаны" туралы ең ашық және эмоционалды сұхбаттардың бірін жазды. Ол өз сөзімен жобаны қолға алу себебін және фильм түсіру кезіндегі сезімдерін айтады. Ширердің болжамдарын еске алмай, Льюис жобаның мотивациясын былай түсіндірді: Егер мен оны қайта жасасам, жасайтын едім. Мен барлық студиялар қалағандай алға жылжуға тырыстым, бірақ керісінше болды. Олар одан бас тартты. Меннен басқа. Бұл маған одан да қызықты болды. Мен жек көруден күш алған адамдарға қарсы қара таңба болуы мүмкін деп ойладым. Мен жек көруден әлсіз сезінемін. Мені ең қатты таң қалдырған нәрсе - концлагердегі балаларды клоун пешке алып барады. Мен қорқып қалдым, бірақ сіз қалуға және оны жеңуге тиіссіз, өйткені сізде істеуге маңызды жұмыс бар. Бұл жоба туралы әркім түсіне алатын түрде айту қиын. Джерри Льюис Ол тақырыптың эмоционалды салмағы мен қиындықтары туралы былай деді: "Мен айнаға қарап өзіммен сөйлесіп, 'бір күні өзіңді керемет сезінесің, келесі күні оны оқығаннан кейін құсуға дейін жетесің, себебі оқығаннан ренжігенің үстіне ойнағаннан да ренжімексің' дедім". Ол "Нью-Йорк Таймс" газетіне: "Қауіпке қарсы тұруға батылдық керек. Мен ұлылыққа жете алмаймын, егер оған қорқыныш пен күмәнмен бара алмасам". 2013 жылы Льюиспен сұхбаттасқанда Entertainment Weekly басылымынан Крис Нашавати "Фильмге қатысты барлық болжамдар туралы сұрағанда, ол (Льюис) "Менің ойымша, бұл жаман жарнама сияқты. Бұл жобаға және менің жақсы ниеттерімге әділетсіз" деп жазды. Ол "Клоун" киносының атақ-даңқы соншалықты өсті, енді ол "Қоғамдық Кейннен немесе проекторға түсірілген ең нашар кинодан жақсы болуы керек" деді. Джерри Льюис Осының бәріне қарамастан, Льюис Голливудтың ең үлкен құпияларының бірін сақтаудан ләззат алатын сияқты көрінеді. "Осы туралы неғұрлым көп естісем, соғұрлым ұнайды".

Due to the film's mystery and mythology, Lewis faced decades of questions by reporters. Lewis offered the opinion that it was all bad, an artistic failure because "I lost the magic". Quoted in Entertainment Weekly: "You will never see it. No one will ever see it, because I am embarrassed at the poor work." In 2001, an 'inquisitive heckler' mentioned the film to Lewis during one of Lewis' motivational speeches, indicating that the man had heard the film might be eventually released. Lewis replied to this comment with "None of your goddamn business!" The same year, Lewis responded to a reporter's faxed request for information about the movie by calling and telling him: "As far as discussing [the movie], forget it! If you want to see any of it, forget it!" On January 12, 2013, Lewis appeared at a Cinefamily Q&A event at the Los Angeles Silent Movie Theatre. He was asked by actor Bill Allen, "Are we ever gonna get to see The Day the Clown Cried?" Lewis replied in the negative, and explained the reason the movie would never be released was because "in terms of that film I was embarrassed. I was ashamed of the work, and I was grateful that I had the power to contain it all, and never let anyone see it. It was bad, bad, bad." He then jokingly added, "But I'll tell you how it ends." At Cannes while promoting Max Rose, Lewis was asked about The Day the Clown Cried and said, "It was bad work. You'll never see it and neither will anyone else." In October 2012, Australian based film production company Traces Films recorded one of the most candid and emotional interviews with Jerry Lewis about The Day the Clown Cried. He states in his own words his motivation for taking on the project and his feelings during filmmaking. Shearer's conjectures aside, Lewis states his motivation for the project as such,

If I was able to do it again, I would do it. I was going ahead like every studio wanted it, but it was the reverse. They turned away from it. Except me. That made it more appetizing to me. I believed it could be a black mark against people who felt strength from hate. I feel weak from hate. The thing that hooked me the most was that the children in the (goddamn) concentration camp were taken to the ovens by the clown and that struck me. I was frightened, but you stay and beat that because you have more important work to do. It's difficult to talk about this project in a way that everyone will understand it.|Jerry Lewis

He further went on to say regarding the emotional toll and difficulty of the subject matter, "I had a talk with myself in the mirror and I said 'Understand one day you'll feel great and the next day you'll want to throw up because reading it disgusts you but playing it is a double disgust'." He said to The New York Times, "There's something about the risk, the courage that it takes to face the risk. I'm not going to get greatness unless I have to go at it with fear and uncertainty." In a 2013 interview with Lewis, Chris Nashawaty of Entertainment Weekly wrote, 'When asked about all the speculation surrounding the film, he (Lewis) said, "I think it's like bad advertising. For it to become what it has become seems unfair—unfair to the project and unfair to my good intentions." Clown's infamy has grown so large, he added, that it now has to be either "better than Citizen Kane or the worst piece of shit that anyone ever loaded on the projector. "|Jerry Lewis

Still, Lewis seemed to relish being the keeper of one of Hollywood's biggest mysteries. "The more I hear about it, the more I enjoy it."

Мұра

Ричард Бродидың сөзіне қарағанда, фильмдегі Холокосттың суық бейнесі "кем дегенде, ерекше және жаңашыл болды". 2016 жылғы "Соңғы күлкі" деректі фильмінде, Холокостқа қатысты юмордың шектерін зерттеген комедия актері Дэвид Кросс Льюистің "өз уақытынан бұрын туған" екенін айтты. Егер ол 25 жыл күткен болса, ол осы орындықтардың үстінен секіріп, "Оскар" сыйлығын алған болар еді. Сол сияқты, GQ журналында Эми Уоллес былай деп жазды: "Оны ең ауыр трагедиямен комедияны араластыруға тырысқаны үшін аяусыз сынға алды. Алайда, 1999 жылы Роберто Бенинидің "Өмір сұлу" фильмі ұқсас сюжеті үшін үш "Оскар" жеңіп алғанда, көптеген адамдар Льюис бұл әрекетті бірінші болып жасағанын атап өтті". Льюис 2017 жылдың тамызында қайтыс болғаннан кейін, The New Yorker журналының Ричард Броди былай деп жазды: "Фильм Льюис айтқандай нашар ма, жоқ па, менің білуім мүмкін емес. Маңыздысы, 1970-ші жылдардың басында, "Холокост" термині жақсы танылмаған және нацистік Германияның алты миллион еврейді жоқ етуі аз талқыланған кезде, Клод Ланцман "Шоа" фильмін жасағанға дейін, Льюис осы тақырыпқа батыл түрде кірісті. Ол мұны комедиялық элементтермен, тікелей және бейжай кино түсіріліммен жасаған болуы мүмкін, бірақ ол басқа режиссерлердің бармаған жеріне барып, қазіргі заман тарихының қорқынышты мәнін ашты және оның қорқыныштарына тікелей қарап, оларды бейнеледі. Мұндай біліммен балалық шақ болуы мүмкін бе және қандай комедия мүмкін? Моральдық жауапкершілік, балаларды жоюға бара жатқанда оларды көңілді етудегі клоун рөліне қатысты өзіне-өзі айыптау, сол заманғы ойын-сауықтың ең қатал сыншысынан да күшті шақыру болып табылады". Льюис Холокост оқиғаларын және жеке тәжірибелерді зерттейтін Голливуд жанрының алғашқы өкілі болды. Ол мұны Холокост туралы академиялық зерттеулердің жоқтығы, еуропалық идиш мәдениетінің жоғалуына назар аударудың аздығы, шектеулі қоғамдық құжаттама және куәгерлердің жаңа ғана басталып келе жатқан естеліктері кезінде жасады.

According to Richard Brody of The New Yorker, the film's grim portrayal of the Holocaust "was, at the very least, unusual and original". In the 2016 documentary The Last Laugh, which explored the limits of humor regarding the Holocaust, comedian David Cross reflected Lewis was "too ahead of his time. If he had waited 25 years, then he'd be bounding over those seats grabbing his Oscar". Similarly Amy Wallace in GQ Magazine wrote: "He was mercilessly criticized for attempting to mix comedy with the ultimate tragedy. However, in 1999, when Roberto Benigni's Life Is Beautiful won three Oscars for a similar story line, many noted that Lewis had tried it first." After Lewis's death in August 2017, Richard Brody of The New Yorker wrote, "I don't know whether the film is as bad as Lewis himself has said that it is. The point is that, in the early 1970s, when the very term 'the Holocaust' was hardly known and when the extermination of six million Jews by Nazi Germany was a little discussed phenomenon, at a time before Claude Lanzmann made Shoah, Lewis took it on. He may have been naïve to do so with a twist of comedy, he may have been naïve to do so with such uncompromisingly direct and untroubled cinematic representation—but he also went where other directors didn't dare to go, taking on the horrific core of modern history and confronting its horrors. What childhood can there be with such knowledge, and what comedy? The moral complicity, the self scourging accusation of the role of the clown in amusing children en route to their destruction, is itself as furious a challenge to himself, and to the entertainment of the time, as any by the most severe critic of media." Lewis was at the forefront of what became a Hollywood genre, films exploring the events and personal experiences of the Holocaust. He was doing so at a time of virtually no Holocaust scholarship in academia, minimal recognition of the loss of European Yiddish culture, with limited public documentation, and only the initial stirrings of survivor testimonies.

Көріністер мен бейнелер

2012 жылдың 9 сәуірінде фламандтық VRT мемлекеттік телеарнасы өзінің мәдени веб-сайтында Cobra-ны қайта жариялады. Бұл фильмнің бұрынғы нұсқасы 40 жыл бұрын Première Magazine телеарнасында көрсетілді. Бұл фильмде Париж циркінде түсірілген кадрлар мен фильмнің дыбыспен түсірілген кейбір кадрлар бар. 2016 жылдың 3 ақпанында Германияның ARD телеарнасы "Клоун" атты 2 сағаттық деректі фильмді көрсетті. Неміс режиссері Эрик Фридлер Льюис фильмінде қатысқан швед актерлерімен сұхбаттар, 31 минуттық түпнұсқалық кадрлар нұсқасы және түпнұсқа сценарийлеріндегі сахналық көріністерді көрсетеді. Соңында фильмде Льюиспен оның жұмысы туралы 43 жылдан кейін алғаш рет толық сұхбат көрсетіледі. Кейіннен деректі фильм DVD-ге шығарылып, Deutsches Filminstitute кинотеатрында көрсетілді. 2016 жылдың маусым айында редактор Кей Браун YouTube және Vimeo-ға Der Clown-дан 31 минуттық нұсқаны жүктеді және ағылшын тіліндегі субтитрлермен неміс тіліне дубляж жасады. Бұл "Клоунның жылағаны" нұсқасының жалпы жұртшылыққа алғаш рет қол жетімді болғанын білдірді. Содан бері ол алынып тасталды. Фильмнің түсірілуіне жанкүйерлер мен сыншылар да үміт артады. Джерри Льюис мұражайының ресми сайтында (архивінде) былай делінген: "Фильм содан бері сотқа тартылып келеді, ал қатысқан барлық тараптар ешқашан келісуге келмеді. Джерри бір күні фильмді аяқтаймын деп үміттеніп отыр, ол халықаралық сот дауларының тұңғиығында тоқтатылған кинематографиялық өнердің маңызды көрінісі болып қала береді. "Клоун" фильмін Ресейдің "Ленфильм" киностудиясымен бірлесіп түсіруге дайындалып жатырмыз. Робин Уильямсқа басты рөлді ұсынды және сценарийдің көшірмесін берді. "The Chosen" (1981) фильмін түсірген Джереми Каган фильмді түсіруге жоспарланған, бірақ бұл идея ресми түрде көгалданғанға дейін тоқтатылды. 1994 жылы Уильям Херт рөлді ойнауға қарастырылды, бірақ ештеңе жүзеге аспады. 1990 жылдардың соңында фильм туралы пікірлер қайта жанды, себебі ұқсас тақырыптағы екі фильм жарық көрді: "Өмір әдемі" (1997) және "Жақып өтірікші" (1999) фильмінің қайта түсірілімі. Соңғысында Робин Уильямс ойнады, оның есімі бұрын жоспарланған қайта құруға қосылған болатын. Адам қайта тірілді (2009) фильмі, 1968 жылы жарық көрген Йорам Канюктың сол атты романынан алынған, сонымен қатар салыстырулар жасады.

On April 9, 2012, Flemish public service broadcaster VRT re released—on its cultural website Cobra. be—a film piece its predecessor BRT had aired 40 years earlier to the day on the film show Première Magazine. It includes behind the scenes footage shot in a Paris circus and some takes with sound from the film. On February 3, 2016, German public TV ARD aired a 2 hour documentary called Der Clown. German film maker Eric Friedler shows interviews, a 31 minute version of original footage and re staged scenes from the original scripts with some Swedish actors who participated in Lewis's movie. Finally, the film shows the first full interview with Lewis about his work after 43 years. The documentary was later put on DVD and shown theatrically at the Deutsches Filminstitute. In June 2016, a 31 minute version from Der Clown was uploaded to YouTube and Vimeo by editor Kay Brown, and dubbed into German with English subtitles, marking the first time a version of The Day the Clown Cried was made available to the general public. It has since been removed. Fans and critics alike hope for the film's eventual release. The Jerry Lewis official museum website (archived) states: "The film has been tied up in litigation ever since, and all of the parties involved have never been able to reach an agreeable settlement. Jerry hopes to someday complete the film, which remains to this day a significant expression of cinematic art, suspended in the abyss of international litigation".) were preparing a joint production of Clown with the Russian film studio Lenfilm. Robin Williams had allegedly been offered the leading role and given a copy of the script. Jeremy Kagan, who made The Chosen (1981), reportedly was slated to direct the film, but once again the idea was dropped before it was officially greenlit. In 1994, William Hurt was considered to play the role, but nothing came to fruition. Discussion of the film in the mainstream press was rekindled in the late 1990s due to the release of two films with similar themes, Life Is Beautiful (1997) and the remake of Jakob the Liar (1999). The latter starred Robin Williams, whose name had previously been attached to the planned remake. The film Adam Resurrected (2009), adapted from Yoram Kaniuk's novel of the same name published in 1968, has also drawn comparisons.

Конгресс кітапханасының иелігі

2015 жылдың 5 тамызында Лос-Анджелес Таймс Льюис фильмнің көшірмесін Конгресс кітапханасына сыйға тартқанын, бірақ 2024 жылдың маусымына дейін көрсетілмеуін ескертті. Конгресс кітапханасы оны Вирджиния штатының Калпепер қаласындағы Аудиовизуалды сақтау кампусында көрсетуге ниетті. Конгресс кітапханасының кураторы Роб Стоун Льюис мұражайларының рұқсатысыз фильмді басқа театрларға немесе мұражайларға бере алмайтынын мәлімдеді. Стоун фильмді үйдегі медианың кез келген түрінде шығару ниеті жоқ екенін де мәлімдеді. 2018 жылдың желтоқсан айында The New York Times газетінде жазған мақаласында Стоун LOC-де фильмнің толық нұсқасы жоқ екенін айтты.