Кіріспе
Tsarevo (, , сондай-ақ Carevo немесе Tzarevo деп транслитерацияланады) - бұл қала және теңіз жағалауындағы курорт, Бургас провинциясының Tsarevo муниципалитеті, Болгария.
Этимология
Бұрын ол Василико (Βασιλικόν) деп аталатын, ал 1950-1991 жылдары совет ботаник Иван Владимирович Мичуриннің құрметіне Мичурин деп аталатын.
Орналасқан жері
Бұл Бургастан оңтүстік-шығысқа қарай 70 км жерде, Болгарияның оңтүстік Қара теңіз жағалауында, Стрэнджа тауының шығыс табанында, Стрэнджа табиғи паркіне бірнеше шақырым жерде орналасқан.
Тарих
Су асты археологиялық зерттеулер кезінде ерте антикалық (4-ші - 6-шы ғасыр) амфоралар табылды және Константинопол, Сирия және Солтүстік Африкадан шығарылған қызыл түсті жылтыратылған қыш бұйымдар әкелінді, бұл сол кездегі аймақтағы өркендеген сауданы көрсетеді. Қаланың оңтүстік жарым аралында ортағасырлық қамалдың қалдықтары бар. Қала алғаш рет 12-ші ғасырдағы араб географы Мұхаммед әл Идрисидің Василико деп атауымен аталады. Бірінші Болгария империясы кезінде болған-болмағаны белгісіз. 15-16 ғасырларда Василикоз Осман империясының порты болды. XVII ғасырдағы саяхатшы Евлия Челебидің айтуынша, 1662 жылы Василикоз Бургас қаласы Қара теңізге қарайтын жотада орналасқан, айналасын жүзімдіктер қоршап алған төрт бұрышты бекіністен тұратын. Оның бұғазы тіпті ең үлкен кемелерге де қолайлы болса да, теңізшілер әдетте сол жаққа бармайтын, өйткені ол жерден шығыстан соққан күшті желден қорғаныш таба алмады. Василикоз 17 ғасырдың аяғы мен 18 ғасырдың басында Анхиалос (Поморье) казасының бөлігі ретінде Осман салық тізілімдерінде көрсетілген. Константинополдегі Австрия елшісінің айтуынша, 1787 жылы бұл 200 үйден тұратын қала және белсенді порт болды. 1829 жылы батыстан келген тағы бір саяхатшы Василико қалашығын 220 үйден тұратын қала деп атады. Басқа бір дереккөзде 1831 жылы оның халқы 1800 адам (434 үйі бар) деп көрсетілген. Ескі қала қапталы сағаттың оңтүстік бөлігінде орналасқан, қазіргі Василико деп аталатын Царево ауданы орналасқан. XIX ғасырдың бірінші жартысында Василико флотында 42 кеме бар еді. Сол жерде 10 жел және су диірмендері болған, ал жақын маңдағы жүзімдіктерден жылына 6000 қап шарап шығатын. Бұл жерде грек мектебі болған, оған көптеген болгарлар да баратын, бұл олардың жартылай эллиндеуіне ықпал етті. 1882 жылы өрт бүкіл қаланы толығымен жойып жіберді, жергілікті тұрғындар қаланы жаңа жерге, Лимнос деп аталатын солтүстік шығанақтың жарты аралына қайта құруға мәжбүр болды. 1903 жылы жаңа Василикода 150 үй болды, бірақ басқа статистикалар 1898 жылы 460 үйді (160 болгар және 300 грек) және 1900 жылы 240 грек үйін ғана тізімдеген. Василико 1878 және 1912 жылдар аралығында Эдирне вилайеті Кыркилисе санжағындағы Ахтаболу қазасының орталығы болды. 1913 жылы Балқан соғыстарынан кейін ауыл Болгарияға берілсе, оның грек халқы Грекияға көшіп барды және оның орнына Шығыс Фракиядан келген болгарлар келді. 1926 жылы Василикода 409 отбасы тұрды. Болгарияның патшасы Борис III қаржылай көмегімен 1927 жылдан 1937 жылға дейін жаңа кемежай салынғаннан кейін, қала оның құрметіне Царево ("Валико" сөзінің тура болгарша аудармасы, "патшалық орын") деп аталды.
After the village was ceded to Bulgaria in 1913, following the Balkan Wars, its Greek population moved to Greece and was replaced by Bulgarians from Eastern Thrace. In 1926, Vasiliko had 409 households. After a new wharf was constructed from 1927 to 1937 with the financial aid of Tsar Boris III of Bulgaria, the town was renamed to Tsarevo (a literal Bulgarian translation of Vasiliko, "royal place") in his honour.