Кіріспе

Орта Днепр мәдениеті (Среднеднепро́вская культу́ра) – шамамен б.з.д. 3200–2300 жылдар аралығында Солтүстік Украина мен Беларусь аумағында қалыптасқан, Шымды керамика мәдениетінің алғашқы үлгісі.

Тарату

Атауынан көрініп тұрғандай, бұл мәдениет Днепр өзенінің орта ағысында дамыған. Ол Индоевропалық Ямная мәдениетінің және Триполье мәдениетінің соңғы кезеңдерімен бір мезгілде болған, сондай-ақ олардың кейінгісі болып табылады. Географиялық тұрғыдан алғанда, Орта Днепр мәдениеті Глобулярлы Амфора мәдениеті орналасқан аймаққа (оңтүстік және шығыс) жақын орналасқан. Ол Глобулярлы Амфора мәдениетінен сәл кейінірек басталып, одан сәл ұзаққа созылса да, көбінесе онымен бір уақытта болған. Фатьяново-Баланово мәдениеті Орта Днепр мәдениетінің шығысқа қарай кеңеюі деп есептеледі.

Сипаттамалары

200-ден астам орын анықталған, көбінесе дөңгелек обалар астындағы жерлеулер; осы жерлеулердің кейбіреулері Ямная дәуірінің қорғандарына екінші рет жерленгендер. Қабірлерге қосылған заттардың ішінде керамикалық ыдыстар мен тас соққылар болды. Солтүстік аймақта өртеу іздері де кездеседі. Қоныстарды анықтау қиынға соғады; экономикасы Ямная және Сымды керамика мәдениеттеріне ұқсас, жартылай немесе толық көшпелі мал өсірумен байланысты болды.

Ұлты

Мария Гимбутас ұсынған Курган гипотезасы аясында, бұл мәдениет Ямная мәдениетінен және оның тікелей ізбасарларынан Солтүстік және Орталық Еуропаға көші-қонның (немесе, қалауынша, шапқышылықтың) маңызды орталығы болып саналады. Орта Днепр мәдениеті орналасқан аймақ Днепрдің Припять саласы арқылы дала тайпалары үшін тиімді көші-қон жолын ұсынып, Ямная мен Сымды керамика мәдениеттері арасындағы мәдени байланыс рөлін атқарған болуы мүмкін деген пікір бар. Бұл аймақ сонымен қатар классикалық шапқышылық жолы болып келген, мысалы, моңғол Алтын Орда әскерлерінің (даладан шығыстан батысқа қарай) және Наполеон Бонапарттың (Еуропадан батыстан шығысқа қарай) тарихи жорықтарында осының куәсі бар. Алайда, Орта Днепр мәдениеті Ямная далалық тайпалары мен орман-дала аймағының тұрғындары арасындағы байланыс аймағы ретінде қарастырылады, бұл Индо-иран тілдерінде сөйлейтін халықтар мен Балто-славян тайпалары арасындағы қарым-қатынастың белгісі болуы мүмкін, археологиялық деректердегі материалдық заттардың алмасуы осыны көрсетеді, бірақ көші-қонсыз.