Джузеппе Де Сантис: Итальяндық режиссер және неореализмнің өкілі
Giuseppe De Santis
Джузеппе Де Сантис (1917-1997) – италиялық кинорежиссер, неореализмнің көрнекті өкілі. Әлеуметтік реформалар туралы фильмдерімен танылды. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық кинорежиссер (1917–1997)
Italian film director (1917–1997)
Джузеппе Де Сантис (11 ақпан 1917 – 16 мамыр 1997) – итальяндық кинорежиссер. 1940-1950 жылдардағы ең идеалистік неореализмнің өкілдерінің бірі, ол әлеуметтік реформаларға шақыратын фильмдерді жазып, режиссерлік еткен. Ол итальяндық оператор Паскуалино Де Сантистің бауыры болды. Оның әйелі Гордана Милетич (туған жері бойынша: Miletić) – югослав актрисасы және бұрынғы балерина.
Giuseppe De Santis (11 February 1917 – 16 May 1997) was an Italian film director. One of the most idealistic neorealist filmmakers of the 1940s and 1950s, he wrote and directed films punctuated by ardent cries for social reform. He was the brother of Italian cinematographer Pasqualino De Santis. His wife was Gordana Miletic (native spelling: Miletić), a Yugoslav actress and former ballet dancer.
Өмірбаян
Де Сантис Лационың Фонди қаласында дүниеге келген. Ол Италия Коммунистік партиясының (PCI) мүшесі болды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Римдегі неміс басқыншыларына қарсы күресте қатысты. Римдегі Экспериментальді кинематография орталығына оқуға түсу алдында философия мен әдебиетті оқыған. «Cinema» журналында журналист болып жұмыс істегенде, Чезаре Заваттинидің ықпалымен, пролетариат өмірінің қарапайым және трагикалық шындығын көрсететін фильмдер жасауға тырысқан алғашқы неореалистердің жақтаушысы болды. 1942 жылы Де Сантис Лучино Висконтидің дебюттік фильмі «Оссессионе» сценарийін жазуға қатысты, ол әдетте неореализмнің алғашқы фильмдерінің бірі саналады. «Cinema» журналында жұмыс істеп жүріп, ол 1947 жылға дейін сценарист және режиссердің ассистенті болып жұмыс істеді, содан кейін «Caccia Tragica» (Қайғылы Аң ауы) фильмімен режиссерлік дебютін жасады. Бұл фильм, одан кейін түсірілген екі фильм сияқты, итальяндық жұмысшы табы мен шаруалардың тұрмыс жағдайларын жақсартуға шақыру болды. Фильмде сыбайлас жемқорлық, қара нарық, немістермен ынтымақтастық және соғыстан оралған әскерлердің жағдайы сияқты мәселелер де көтерілді. Оның үшінші фильмі «Ащы күріш» (1950), күріш даласында жұмыс істейтін жас әйелдің таңдауы туралы фильм, Сильвана Манганоны танымал етті және жаңа кинематографиялық стильдің маңызды туындысы болды. Бұл фильм Де Сантиске «Үздік түпнұсқалық әңгіме» номинациясын әкелді. 1950 жылдардың басында неореализм қозғалысы сыншылар мен көрермендердің қызығуын жоғалтты. Жаңа режиссерлер қарым-қатынастарға негізделген драмалық оқиғаларды қолдана бастады, Де Сантис те өзінің бағытын өзгертті. 1952 жылы ол «Рим сағат 11-де» фильмін түсірді, бұл Аугусто Генина 1953 жылы «Үш тыйым салынған оқиға» деп қайта түсірген трагикалық оқиғаның алғашқы нұсқасы болды. 1959 жылы ол «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды, ал Югославияда түсірілген бұл фильм «Оскар» сыйлығына «Үздік шетелдік фильм» номинациясына ие болды. 1979 жылы ол 11-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі болды. 1985 жылы ол 14-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі болды. Де Сантис 1997 жылы 80 жасында Римде жүрек талмасынан қайтыс болды, ал Италияда оның қайтысына байланысты бір күндік аза тұру жарияланды. Оның мұрағатының бір бөлігі Уэйк Форест университетінің Рейнольдс кітапханасына сыйға берілді. Сондай-ақ, оның әйелі мен достары оның есімімен аталатын қоры құрды.
De Santis was born in Fondi, Lazio. He was a member of the Italian Communist Party (PCI) and fought with the anti German Resistance in Rome during World War II. He was first a student of philosophy and literature before entering Rome's Centro Sperimentale di Cinematografia. While working as a journalist for Cinema magazine, De Santis became, under the influence of Cesare Zavattini, a major proponent of the early neorealist filmmakers who were trying to make films that mirrored the simple and tragic realities of proletarian life using location shooting and nonprofessional actors. In 1942, De Santis collaborated on the script for Ossessione, Luchino Visconti's debut film, which is usually considered one of the first neo realist films. While still working for Cinema magazine, he increasingly worked as a screenwriter and assistant director until 1947 when he made his own directorial debut with Caccia Tragica (Tragic Hunt). Like the two films to follow, it was a sincere call for better living conditions for the Italian working class and agrarian workers. Issues of corruption, the black market, collaboration with the Germans, and treatment of ex soldiers were also introduced in the film. His third film Bitter Rice (1950), the story of a young woman working in the rice fields who must choose between two socially disparate suitors, made a star of Silvana Mangano and was a landmark of the new cinematic style. It also earned De Santis an Academy Award nomination for Best Original Story. By the early 1950s, the neorealist movement was falling out of favour with critics and audiences. New filmmakers began using dramatic stories that centered on relationships and de Santis also altered his focus. In 1952 he filmed Roma ore 11 (Rome 11 o'clock), the first version of the real tragic accident that Augusto Genina remade in 1953 as Three Forbidden Stories. In 1959 he won a Golden Globe with La strada lunga un anno; the film, produced in Yugoslavia, had a nomination for the Oscar as Best Foreign Language Film. In 1979 he was a member of the jury at the 11th Moscow International Film Festival. In 1985 he was a member of the jury at the 14th Moscow International Film Festival. De Santis died in 1997 at the age of 80, in Rome, following a heart attack, and a day of mourning was declared in Italy. A part of his archives have been donated to the Reynolds Library of Wake Forest University. Also, his wife and friends have established a Foundation named after him.