Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1949 жылы Джузеппе Де Сантис режиссерлік еткен фильм.
1949 film directed by Giuseppe De Santis
«Ащы күріш» (Riso amaro) – 1949 жылғы итальяндық неореалистік қылмыстық драмалық фильм, режиссері және сценарийшісі Джузеппе Де Сантис, продюсері Дино Де Лаурентис, басты рөлдерде Витторио Гассман, Дорис Даулинг, Сильвана Мангано және Раф Валлоне ойнаған. Фильм Италияның солтүстігіндегі күріш далаларында жасырынып жүрген екі қашқынның тағдырын баяндайды. Фильмнің итальян тіліндегі атауы сөз ойынына негізделген; «рисо» сөзі итальян тілінде «күріш» немесе «күлу» мағынасын білдіретіндіктен, «рисо амаро» фразасын «ащы күлу» немесе «ащы күріш» деп түсінуге болады. Lux Film компаниясы тарапынан шығарылған «Ащы күріш» Еуропа мен АҚШ-та коммерциялық сәттілікке жетті. 1949 жылғы Канн кинофестивалінде «Алтын пальма» сыйлығына ұсынылып, 1950 жылы «Үздік әңгіме» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ие болды. 2008 жылы бұл фильм Италияның Мәдени мұра министрлігінің «Сақталуы тиіс 100 итальяндық фильм» тізіміне енді, бұл тізімде «1942 және 1978 жылдар аралығында елдің ұжымдық естелігін өзгерткен» 100 фильм бар.
Bitter Rice ( ˈriːso aˈmaːro, ˈriːzo ) is a 1949 Italian neorealist crime drama film directed and co written by Giuseppe De Santis, produced by Dino De Laurentiis, and starring Vittorio Gassman, Doris Dowling, Silvana Mangano, and Raf Vallone. The story follows a pair of fugitives, who hide among the rice fields of northern Italy. The Italian title of the film is based on a pun; since the Italian word riso can mean either "rice" or "laughter", riso amaro can be taken to mean either "bitter laughter" or "bitter rice". Released by Lux Film, Bitter Rice was a commercial success in Europe and the United States. It was nominated for the Palme d'Or at the 1949 Cannes Film Festival, and was nominated for the 1950 Academy Award for Best Story. In 2008, the film was included on the Italian Ministry of Cultural Heritage’s 100 Italian films to be saved, a list of 100 films that "have changed the collective memory of the country between 1942 and 1978."
Сюжет
Заңнан қашу үшін Франческа мен Вальтер деген екі ұсақ ұры По аңғарындағы Пьемонттың жоғарғы ағысындағы Верчелли провинциясындағы күріш далаларына бара жатқан әйел жұмысшылардың арасында жасырынып қалады. Пойызға отырып, далаға бет алғанда, олар күріш шаруасы Сильванамен кездеседі. Франческа Сильванамен бірге пойызға мініп, оны күріш плантацияларының өмірімен таныстырады. Франческаның жұмысқа рұқсаты болмағандықтан, ол басқа "заңсыз" жұмысшылармен бірге күріш егістігінде орын табу үшін күреседі. Рәсімді жұмысшылар мен басшылардың алғашқы қарсылығына қарамастан, заңсыз келгендерге далада жұмыс істеуге рұқсат беріледі. Далада жұмыс істеп жүргенде, Сильвана мен Франческа жақын арада әскерден босатылатын солдат Маркомен танысады, ол Сильвананың назарын аударуға тырысады. Жұмыс маусымы аяқталар алдында Вальтер күріш шаруашылығына келіп, көп мөлшерде күріш ұрлау жоспарын құрады. Оның қылмыстық өмір салтына құмар болған Сильвана Вальтерге қызығушылық таныта бастайды. Ол оған ұрлық жасауға көмектесу үшін араздасу тудырады, бірақ Франческа мен Марко Вальтер мен оның серіктерін тоқтатуға жетеді. Франческа мен Сильвана бір-біріне қарулы түрде қарама-қарсы тұрады. Франческа Сильванамен сөйлесіп, оның Вальтердің қатыгездігімен алданып, пайдаланылғанын түсіндіреді. Жауап ретінде Сильвана Вальтерге қаруын тікелей бағыттап, оны өлтіреді. Бірақ көп ұзамай, өзіне деген кінәсы оны өзіне-өзі қол жұмсауға итермелейді. Басқа жұмысшылар кетіп бара жатқанда, олар оның денесіне күріш шашып құрмет көрсетеді.
In an effort to escape the law, two small time thieves, Francesca and Walter, hide among the crowds of female workers heading to the rice paddies in the Province of Vercelli in the upper reaches of Piedmont in the Po Valley. While attempting to board the train for the fields, the pair runs into Silvana, a peasant rice worker. Francesca boards the train with Silvana, who introduces her to the planters' way of life. Francesca does not have a work permit, and struggles with the other "illegals" to find a place on the rice fields. After initial resistance from documented workers and bosses, the illegals are allowed a place in the fields. At work in the fields, Silvana and Francesca meet a soon to be discharged soldier, Marco, who unsuccessfully tries to attract Silvana's interest. Toward the end of the working season, Walter arrives at the rice farm and becomes involved in a plot to steal a large quantity of rice. Excited by his criminal lifestyle, Silvana becomes attracted to Walter. She causes a diversion to help him carry out the heist, but Francesca and Marco manage to stop Walter and his accomplices. Francesca and Silvana face each other, armed with hand guns. Francesca confronts Silvana and explains that she has been heartlessly manipulated by Walter. In response, Silvana turns her gun on Walter and kills him. Soon afterwards, her guilt leads her to commit suicide. As the other rice workers depart, they pay tribute to her by sprinkling rice upon her body.
Тақырыптар
Фильмде Сильвана кейіпкері американдық фильмдердегідей мінез-құлықтың тартымдылығын бейнелейді, мысалы, шайнама желім және буги-вуги биі. Оның құлдырауы режиссер Джузеппе Де Сантистің американдық капитализмнің осы туындыларын айыптауын көрсетеді. Бұған қоса, көптеген көрермендер Сильвананы артық сексуалданған деп есептеді. Бұл сексуалдық сипаттама және фильмдегі өлім мен өзін-өзі өлтірудің мелодрамалық көрінісі оны классикалық итальяндық неореализмнен ерекшелендіреді.
In the film, the character Silvana represents the allure of behavior modeled in American films, such as chewing gum and boogie woogie dancing. Her downfall illustrates director Giuseppe De Santis's condemnation of these products of American capitalism. In addition, Silvana was considered by many audiences to be overly sexualized. This sexualization and the melodramatic presence of death and suicide in the film cause it to diverge from typical Italian neorealism.
Өндіріс
Ащы күріш актриса Сильвана Манганоның алғашқы ресми рөлі болды. Осыған дейін ол тек бірнеше атаусыз рөлдерде ғана ойнаған. Режиссер Джузеппе Де Сантис рөлге "итальяндық Рита Хейвортты" іздеді, ал оның бірінші таңдауы Люсия Босе еді. Бұл Раф Валлоне үшін де дебют болды, ол сол кезде L'Unità газетінде жазушы болып жұмыс істеген. Манганоның дауысын Лидия Симонески дубляждады, бірақ ол өзінің ән дауысын сақтап қалды. Фильм Верчелли аймалының ауылдық жерінде түсірілді. Басты түсірілім орындары – Саласкодағы Кассина Селве және Лигнанадағы Тенута Венерия. Фильмнің декорацияларын арт-директор Карло Эгиди жасады. Марио Моничелли фильмде атаусыз сценарийді түзетуші ретінде жұмыс істеді.
Bitter Rice was the first credited role of actress Silvana Mangano. Prior to this, she had only appeared in a handful of uncredited parts. Director Giuseppe De Santis had sought an "Italian Rita Hayworth" for the role, and his first choice was Lucia Bosè. It was also the debut for Raf Vallone, who at the time was a writer for L'Unità. Mangano voice was dubbed by Lydia Simoneschi, though she still uses her own singing voice. The film was shot on location in the countryside of Vercellese. The main locations are Cascina Selve in Salasco and Tenuta Veneria in Lignana. The film's sets were designed by the art director Carlo Egidi. Mario Monicelli worked on the film as an uncredited script doctor.
Шығару
Фильм 1949 жылғы Канн кинофестивалінде көрсетілімге түсіп, «Алтын пальма» сыйлығы үшін финалға ілікті. Италияда бұл фильм 1949 жылдың 30 қыркүйегінде кең экранға шықты.
The film premiered at the 1949 Cannes Film Festival, where it was a finalist for the Palme d'Or. It was theatrically released in Italy on September 30, 1949.
Марапаттар мен құрметтер
Фильм 1950 жылғы «Оскар» сыйлығының «Үздік әңгіме» номинациясына іліккен. Сондай-ақ, фильм «1942-1978 жылдар аралығында елдің ұжымдық естелігін өзгерткен» 100 итальяндық фильмнің қатарына қосылды. Бұл жинақты Венеция кинофестивалі «Cinecittà» компаниясымен бірлесіп құрды, ал Фабио Ферцетти оны Джанни Амелио және басқа итальяндық киносыншылардың қатысуымен дайындады. Таңдалған фильмдердің көпшілігі итальян киносының «Алтын ғасырының» жарқын көрінісі болып табылады, ол неореалистік қозғалыста өркендеді.
The film was nominated for Best Story in the 1950 Academy Awards. The film was also selected as one of 100 Italian films to be saved, a collection of films that "changed the collective memory of the country between 1942 and 1978". The collection was established by the Venice Film Festival in collaboration with Cinecittà and curated by Fabio Ferzetti, with input from Gianni Amelio and other Italian film critics. Many of the films selected represent the "Golden Age" of Italian cinema, which was manifested in the neorealist movement.