Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVII ғасыр француз өнері көбінесе барокко деп аталады, бірақ XVII ғасырдың ортасынан соңына қарай француз өнерінің стилі пропорция мен қарапайымдылықтың белгілі бір ережелеріне классикалық тұрғыдан қатаң бағынып, сол дәуірдегі Еуропаның көп бөлігіндегі барокко өнерінен өзгешеленеді.
none
17th century French art is generally referred to as Baroque, but from the mid to late 17th century, the style of French art shows a classical adherence to certain rules of proportion and sobriety uncharacteristic of the Baroque as it was practiced in most of the rest of Europe during the same period.
Людовик XIII стилі
17 ғасырдың басында Мари де Медичи мен Людовик XIII сарайында кеш маньеризм және ерте барокко бағыттары гүлденуін жалғастырды. Осы кезеңдегі өнерде Солтүстік Еуропаның (голландиялық және фламанд мектептері) және Контрреформацияның римдік суретшілерінің ықпалы көрінеді. Франциядағы суретшілер Питер Пауль Рубенс (фламанд бароккосы, еңсемді сызықтар мен түстер) мен Николя Пуссен (рационалды бақылау, пропорция, рим классицизмі) арасындағы артықшылықтарды жиі талқылады. Бұл дәуірде Жорж де Ла Турдың шам жарығымен сомдалған суреттері арқылы танымал болған күшті Караваджо мектебі де болды. Үш Ле Нэн ағасының суреттерінде бейшаралар мен кедейлер дерлік голландиялық стильде бейнеленген. Филипп де Шампаньнің суреттерінде Людовик XIII-нің министрі кардинал Ришельедің үгіт-насихат портреттерімен қатар, ясеншілдер сектасының мүшелерінің терең ойлы портреттері де бар.
In the early part of the 17th century, late mannerist and early Baroque tendencies continued to flourish in the court of Marie de' Medici and Louis XIII. Art from this period shows influences from both the north of Europe (Dutch and Flemish schools) and from Roman painters of the Counter Reformation. Artists in France frequently debated the merits between Peter Paul Rubens (the Flemish Baroque, voluptuous lines and colors) and Nicolas Poussin (rational control, proportion, Roman classicism). There was also a strong Caravaggio school represented in the period by the candle lit paintings of Georges de La Tour. The wretched and the poor were featured in an almost Dutch manner in the paintings by the three Le Nain brothers. In the paintings of Philippe de Champaigne there are both propagandistic portraits of Louis XIII' s minister Cardinal Richelieu and other more contemplative portraits of people in the Jansenist sect.
Тұрғын үй сәулеті
Алайда, XIV Людовик тұсында Италияда қалыптасқан барокко стилі француздық талғамға сай келмеді (Луврді қайта жобалау жөніндегі Бернинидің танымал ұсынысын XIV Людовик қабылдамады). XIV Людовик үгіт-насихат, соғыстар және ұлы сәулеттік құрылыстар арқылы Францияның және өзінің атын даңқтап, кең ауқымды бағдарламаны іске қосты. Әкесі салған шағын аң аулау үйі – Версаль сарайы XIV Людовик тұсында мерекелер мен кештерге арналған керемет сарайға айналды. Архитектор Луи Ле Во, суретші және дизайнер Шарль Ле Брун, ландшафт архитектор Андре Ле Нотр таңғажайып нәрселер жасады: фонтандар биледі, ал бақта серуендеушілер жасырын үңгірлерді ашты. Версальдің осылай өзгеруіне түрткіс болған бастапқы фактор XIV Людовик патшасының қаржы министрі Николя Фуке үшін салынған Vaux le Vicomte шатосы еді. 1661 жылы жаңадан аяқталған резиденцияда патшаға зәулім кеш ұйымдастырғаннан кейін (Ле Брун, Ле Во, Ле Нотр, ақын Ла Фонтен, драматург Мольердің бәрі Фуке қамқорлығында болды), министр қаражатты жымқыру айыбымен өмір бойына түрмеге жабылды. Оның қолдауындағы архитекторлар мен суретшілер Версальде жұмыс істеді.
However, under Louis XIV, the Baroque as it was practiced in Italy was not in French taste (Bernini's famous proposal for redesigning the Louvre was rejected by Louis XIV.) Through propaganda, wars and great architectural works, Louis XIV launched a vast program designed for the glorification of France and his name. The Palace of Versailles, initially a tiny hunting lodge built by his father, was transformed by Louis XIV into a marvelous palace for fêtes and parties. Architect Louis Le Vau, painter and designer Charles Le Brun and the landscape architect André Le Nôtre created marvels : fountains danced; wandering revelers discovered hidden grottos in the gardens. The initial impetus for this transformation of Versailles is generally linked to the private château Vaux le Vicomte built for Louis XIV's minister of Finance Nicolas Fouquet. Having offered a lavish festival for the king in the newly finished residence in 1661 (Le Brun, Le Vau, Le Nôtre, the poet La Fontaine, the playwright Molière were all under Fouquet's patronage), the minister was accused of misappropriation of funds and was sentenced to life imprisonment. The architects and artists under his patronage were all put to work on Versailles.
Людовик XIV сарайы
Осы кезеңде Луидің министрі Жан Батист Колбер Францияда қолөнер өндірісіне патшалық бақылау орнатты; осыдан кейін Франция енді шетелден сән-салтанат тауарларын сатып алмады, бірақ сапа стандартын өзі белгіледі. Бұл бақылау сурет салу және мүсін жасау академиясын құруда да көрінді, ол суреттегі жанрлардың иерархиясын сақтады (Андре Фелибиеннің 1667 жылы айтуынша, «ең асылы» – тарихи суреттер), суретшілдік риториканы белсенді пайдалану және сюжеттерде әдептілік нормаларын қатаң сақтау. Осы кезеңдегі жиһаздар мен интерьер дизайны «Луи XIV стилі» деп аталады; стиль салмақты қызыл және алтын түсті брокаттармен, қалың алтын жалатылған гипс мүсіндерімен, үлкен ойылған буфеттермен және ауыр мәрмәрмен сипатталады. 1682 жылы Версаль корольдің ресми резиденциясына айналдырылды; соңынан Айналар залы салынды, кішкентай сарайлар, мысалы, Гранд Трианон, құрылыс алқабында бой көтерді, сондай-ақ Венециядан келген гондолалар мен гондолашылары бар үлкен канал жасалды. Соғыстары мен Версальдің шағылысуы арқылы Людовик белгілі бір дәрежеде Еуропадағы дәм мен биліктің сарапшысы болды, оның сарайы мен Версальдегі әдептілік ережелері басқа еуропалық сарайлармен бірге көшірілді. Дегенмен, оның ұзақ билігінің соңындағы қиын соғыстар және Нант эдиктының жойылғандығынан туындаған діни мәселелер оның соңғы жылдарын күңгірт етті.
In this period, Louis' minister Jean Baptiste Colbert established royal control over artisanal production in France; henceforth France would no longer purchase luxury goods from abroad, but would, herself, set the standard for quality. This control was also seen in the creation of an academy of painting and sculpture, which maintained a hierarchy of genres in painting (the "noblest," according to André Félibien in 1667, being history painting), a strong use of pictorial rhetoric, and a strict sense of decorum in subject matter. Furnishings and interior designs from this period are referred to as "Louis XIV style"; the style is characterized by weighty brocades of red and gold, thickly gilded plaster molding, large sculpted sideboards, and heavy marbling. In 1682, Versailles was transformed into the official residence of the king; eventually the Hall of Mirrors was built; other smaller châteaux, like the Grand Trianon, were built on the grounds, and a huge canal featuring gondolas and gondoliers from Venice was created. Through his wars and the glory of Versailles, Louis became, to a certain degree, the arbiter of taste and power in Europe and both his château and the etiquette in Versailles were copied by the other European courts. Yet the difficult wars at the end of his long reign and the religious problems created by the revocation of the Edict of Nantes made his last years dark ones.