Доминикан Республикасы елшілігінің қамалуы: Боготадағы кешірімсіз оқиға

Кіріспе

Доминикан Республикасы елшілігінің қоршауы — 1980 жылы Богота қаласындағы Доминикан Республикасы елшілігін M 19 партизандарының қоршауы. Партизандар шамамен 60 адамды кепілге алды.

Қоршау

1980 жылғы 27 ақпанда күндіз, жарысқа дайындалу киімдерін киген он жеті партизан Богота маңындағы елшілікке шабуыл жасады. Көптеген дипломаттар Доминикан Республикасының тәуелсіздік күніне арналған дипломатиялық қабылдауда болғандықтан, олар тұтқынға алынды. Гранаталар мен АК-47 автоматтары бар партизандар елшілікке шабуыл жасап, бес адамды жаралады. Біреуін полиция дереу қазаға келтірді. Колумбия Ұлттық полициясы елшіліктің маңындағы стратегиялық тұғырларды басып алды. Тұтқындардың арасында Колумбиядағы Папаның нунциосы Анджело Асерби, сондай-ақ он төрт елдің елшілері болды: Австрия, Бразилия, Коста-Рика, Доминикан Республикасы, Египет, Сальвадор, Гватемала, Гаити, Израиль, Мексика, Швейцария, АҚШ (Диего С. Асенсио), Уругвай және Венесуэла. Бұған қоса, Боливия, Ямайка, Парагвай және Перу дипломаттары, сонымен қатар Колумбия азаматтары мен елшілік қызметкерлері де тұтқынға алынды. Қарулы топ дипломаттары тұтқынға алынған елдерден 50 миллион АҚШ долларын талап етті. Олар сондай-ақ 311 түрмеде отырған сораттығын босатуды сұрады. Өзін "Commandante Uno" деп атаған олардың жетекшісі кейіннен Розенберг Пабон екені анықталды. Колумбия билігі партизандар тұтқындарды өлтіреміз деп қорқытқаннан кейін келіссөздер жүргізе бастады. 28 ақпанда Коста-Рика елшісі және тағы он төрт әйел, барлығы 18 адам босатылды. 29 ақпанда тағы бес әйел босатылды. Келіссөздердің нәтижесінде 2 наурызда төрт аспаз және бір официант босатылды. 6 наурызда Австрия елшісі ауруханада жатқан әйелінің денсаулығына байланысты босатылды. 8 наурызда партизандар 311 тұтқынды босату туралы талапты 70 адамға дейін төмендетіп, сұраныш сомасын 10 миллион АҚШ долларына дейін азайтты. 17 наурызда таңертең Уругвай елшісі Фернандо Гомес Финс елшіліктен терезеден секіріп, елшілікті қоршаған әскерлерге қарай қашты. Сол күні Фидель Кастро партизандарға Кубада пана беруге ұсыныс жасады. 30 наурыздан 19 сәуірге дейін партизандар Коста-Рика консулын және қалған дипломатиялық емес тұтқындарды босатты. Олар дағдарысты шешу үшін Колумбия басшыларымен Панамада кездесу өткізуді сұрады, бірақ Колумбия үкіметі бұған рұқсат бермеді. Олардың оншама тұтқынды босату туралы талабы қабылданбады, бірақ оларға 2,5 миллион АҚШ доллары төленді. 27 сәуірде Венесуэла, Доминикан Республикасы, Израиль және Египет елшілері, сондай-ақ екі колумбиялық босатылды. Он алты партизан Америка мемлекеттері ұйымының Америкааралық адам құқықтары жөніндегі комиссиясының қадағалауымен елшіліктен қалған он екі дипломатиялық тұтқынмен бірге шығып, Кубаға бағыт алған Cubana Airlines рейсіне отырды. Әуежайда оларды күтіп тұрған көптеген колумбиялықтар ыстық қарсылық көрсетті. Олар Гаванаға ұшып, онда дипломаттар босатылып, өз елдеріне оралды.

The siege began on the mid day of February 27, 1980, when seventeen guerrillas dressed in the warm up clothes of joggers stormed the embassy compound, located in a suburb of Bogotá. Many diplomats were attending a diplomatic reception celebrating Dominican Independence Day and consequently were taken hostage. The guerrillas, wielding grenades and AK 47s, wounded five people in the storming of the embassy. One of the guerrillas was killed initially by the police. Colombian National Police occupied strategic positions around the embassy. The hostages included the Papal nuncio to Colombia, Angelo Acerbi, as well as the ambassadors from fourteen countries: Austria, Brazil, Costa Rica, the Dominican Republic, Egypt, El Salvador, Guatemala, Haiti, Israel, Mexico, Switzerland, the United States (Diego C. Asencio), Uruguay, and Venezuela. Also among the hostages were diplomats from Bolivia, Jamaica, Paraguay and Peru, and Colombian civilians and workers at the embassy. The gunmen demanded US$50 million, to be raised from the countries whose diplomats were held hostage. They also sought the release of 311 jailed comrades. Their leader, who called himself "Commandante Uno," was later identified as Rosemberg Pabón. Colombian authorities began negotiating with the guerrillas after they threatened to kill the hostages. On February 28, eighteen people, including the Costa Rican ambassador and fourteen other women, were freed by the hostage takers. Five more women were released on February 29. Negotiations gained the release of four cooks and a waiter on March 2. The Austrian ambassador was freed on March 6 out of consideration for his wife, who was in hospital at the time. On March 8, the guerrillas reduced their demands to free 311 prisoners to seventy and lowered the amount of money requested to US$10 million. Early on March 17, the Uruguayan ambassador, Fernando Gomez Fyns, escaped from the embassy by jumping from a window and running to troops surrounding the compound. The same day, Fidel Castro offered the guerrillas asylum in Cuba. From March 30 to April 19, the guerrillas released the Costa Rican consul and all of the remaining non diplomatic hostages. They requested a meeting in Panama with Colombian leaders to resolve the crisis, but were denied by the Colombian government. Their demand for the release of a dozen prisoners was denied, though they were paid US$2.5 million in ransom money. On April 27, the ambassadors from Venezuela, the Dominican Republic, Israel, and Egypt were released by the hostage takers, along with two Colombians. The sixteen guerrillas left the embassy with the remaining twelve diplomatic hostages under the supervision of the Inter American Human Rights Commission of the Organization of American States, and boarded a Cubana Airlines flight to Cuba. They were cheered by many Colombians waiting for them at the airport. They flew to Havana, where the diplomats were released and returned to their home countries.

Салдары

М-19 тобының басшысы Розенберг Пабон Колумбияға оралуға уәде берді. Кубада эмиграцияда болғаннан кейін, ол өз туған қаласы Юмбоны М-19 тобының қоршауына қатысу үшін Колумбияға уақытында оралды. M-19 тобының екінші тұлғасы, «La Chiqui» атты партизан Карменза Кардона Лондоньо, Гаванада біраз уақыт өткізгеннен кейін Колумбияға оралды және бірнеше жылдан кейін Колумбия армиясымен шайқаста қаза тапты. Елшілікке шабуыл кезінде М-19 тобының үшінші тұлғасы болған Лигия Васкес, «Коммандер Мария» деп танылған, Франциядан саяси пана берді. Қазір Страсбургте тұрып жатыр.