Пертыдағы Нарроус көпірі: Батыс Аустралиядағы Суан өзеніндегі маңызды көлік арнасы. Тарихы, құрылысы, қаланың солтүстік және оңтүстік аймақтарын байланыстыруы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Перттегі көпірлер жиынтығы, Батыс Австралия.
Set of bridges in Perth, Western Australia
Нароуз көпірі – Батыс Австралиядағы Перт қаласында Суан өзенінен өтетін тас жол және теміржол көпірі. Милл-Пойнт пен Пойнт-Льюис арасындағы, өзеннің тарыңқы бөлігінде салынған екі тас жол көпірінен және бір теміржол көпірінен тұрады. Ол Митчелл және Квинана тас жолдарын байланыстырып, қаланың солтүстік және оңтүстік аймақтарын қосады. Алғашқы тас жол көпірі 1959 жылы ашылып, сол кезде әлемдегі ең ірі жиналмалы, керілген бетон көпір болды. Бұл көпірдің солтүстік торабын салу үшін өзеннен үлкен аумақты құрғату қажет болды. Көпір бастапқыда Квинана тас жолының тек 4 шақырымдық бөлігін құрады, ол Кэннинг көпіріне дейін созылды. Келесі онжылдықтарда тас жол жүйесі солтүстік және оңтүстікке қарай кеңейтіліп, көпір арқылы өтетін көлік ағыны күрт артты. Осының нәтижесінде 2001 жылы алғашқы көпірдің батысында екінші тас жол көпірі ашылды, ал 2005 жылы екі көпірдің арасында теміржол көпірі салынды. Жолаушылар пойыздары алғаш рет 2007 жылы Мандура желісі іске қосылғанда Нароузды кесіп өтті.
The Narrows Bridge is a freeway and railway crossing of the Swan River in Perth, Western Australia. Made up of two road bridges and a railway bridge constructed at a part of the river known as the Narrows, located between Mill Point and Point Lewis, it connects the Mitchell and Kwinana Freeways, linking the city's northern and southern suburbs. The original road bridge was opened in 1959 and was the largest precast prestressed concrete bridge in the world. Construction of the northern interchange for this bridge necessitated the reclamation of a large amount of land from the river. The bridge formed part of the Kwinana Freeway which originally ran for only 2.4 mile (4 km) to Canning Bridge. Over the following decades, the freeway system was expanded to the north and south, greatly increasing the volume of traffic using the bridge. As a result, in 2001, a second road bridge was opened to the west of the original bridge, and in 2005, the railway bridge was constructed in the gap between the two traffic bridges. Passenger trains first traversed the Narrows in 2007 with the opening of the Mandurah line.
Дизайн
Көпір G. Maunsell & Partners инженерлік фирмасы мен William Halford & Partners сәулетшілері бірлесіп жобалаған. Көше шамдары қауіпсіздік қоршауына енгізілді, жалпы алты бағыттық қатардан өтеді.
The bridge was jointly designed by engineering firm G. Maunsell & Partners and architects William Halford & Partners. The street lights were integrated into the safety fence. over a total of six traffic lanes.
Аяқталғаннан кейінгі тарих
Көпірде 1996 жылы Structural Systems Ltd компаниясы күшейту жұмыстарын жүргізді. Сондай-ақ 1996 жылы көпірдің екі жағына әсемдеуге арналған түнгі жарықтандыру орнатылды. Көпір 1999 жылдың 8 қаңтарында мемлекеттік мұра тізіміне енгізілді және 1999 жылдың қараша айында Австралия Инженерлер институты оны ұлттық инженерлік ескерткіш деп атады. Перт қаласының оңтүстік аймақтарының қалалық орталыққа (CBD) қосылуының жеңілдеуі, қалалық аумақтың сипатын өзгертті, бұл өзеннің оңтүстігіндегі халықтың күрт өсуіне әкелді. Бір жолаққа қосымша жол салынғанмен, жалпы жолақтар саны жетіге жетті. 1998 жылға қарай, бастапқы көпір күніне 155 000 көлік тасыды, сағат 7:30 мен 8:30 аралығында әр жолақта орташа есеппен 2700 автомобиль жүрді, және ол Австралиядағы ең қызыл автокөлік жолының бөлігі деп есептелді. 70 миллион долларлық жоспар төрт қосымша жолақ салуды көздеді. Сол кездегі оппозициялық көлік өкілі Аланна МакТирнан жоспарға шабуыл жасап, үкімет Рокингемге темір жол салуы керек деді. Бұл шешім жаңа құрылыс техникаларын пайдалану арқасында 15 миллион долларға арзанға түсер еді және қолданыстағы көпірдегі қозғалысқа кедеріс келтірмес еді. Кез келген жаңа құрылыстың негізі жұмсақ өзен төсегіндегі қазіргі көпірден өзгеше жылдамдықпен орналасуы мүмкін болғандықтан, жеке көпір салу да қажет деп саналды. Main Roads 1998 жылдың шілдесінде көпірді кеңейту бойынша тендер жариялады, ал 1999 жылдың 7 наурызында құрылыс келісімшарты Leighton Contractors компаниясына берілгені хабарланды. Leighton ұсынған құрылыс әдісіне байланысты келісімшарт бағасы 49 миллион долларға дейін төмендетілді. Дизайнерлері Connell Wagner. Көпір екі жағалауда алдын ала құйылған сегменттермен, құрылыс барысында орынға жылжытылатын, сатылы түрде іске қосылу техникасымен салынды. Көпір бойлық бағытта екі бөлікке бөлінді, шығыс жартысы батыс жартысынан бөлек іске қосылды, ал екі деңгей кейіннен көпірдің орта сызығында біріктірілді. Он екі сегменттің біріншісі 2000 жылдың ақпан айында іске қосылды. Құрылыс толық аяқталғаннан кейін ғана бұл тіректер алынып, көпірдің тұрақты тіректеріне сүйенуге рұқсат берілді. Құрылыс үшін шамамен 250 болат тірек қадалуы керек болды. Екінші көпірдің құрылысы бірнеше рет ереуілдерге, сондай-ақ Сван өзеніндегі балдырлардың гүлденуіне байланысты тоқтатылды. Көпір 2001 жылдың 26 ақпанында қозғалысқа ашылды, ал жаңа Көлік министрі Аланна МакТирнан (жобаны қатты сынға алған) 2001 жылдың 30 мамырында ресми түрде ашты. Көпірді ашу 2000 жылдың тамызында жоспарланған еді. Биылғы либералды үкімет Квиннана автожолына қосылу үшін Кенвиктен темір жол салуды ұсынды. Еңбек оппозициясы оның орнына темір жолды Нароуз көпірі арқылы және автокөлік жолының көп бөлігімен салуды қалаған. Leighton Constructions темір жол желісінің автокөлік жолы кезеңін салуға конкурс жеңіп алды және қолданыстағы жол көпірлері арасындағы кеңістікте оңтүстікке қарай тар темір жол көпірін салуға кірісті. Солтүстікке қарай (2001) бағытталған көпірдің шығыс жағы солтүстікке қарай темір жол жолын орналастыру үшін нығайтылды. Құрылыс 2005 жылдың шілдесінде басталып, 2005 жылдың желтоқсанына дейін аяқталуы күтілді. Алғашқы жолаушылар 2007 жылдың 23 желтоқсанында Мандура желісінің ашылуымен Нароузды кесіп өтті. Темір жол көпірінің деңгейі тоғыз болат арқалықтан тұрды, әрқайсысының салмағы шамамен 2 метрге дейін жетеді. Бұл арқалықтар Квиннада салынды, автомобильмен тасылып, кран көмегімен орналастырылды.
Strengthening works were carried out on the bridge by Structural Systems Ltd in 1996. Also in 1996, decorative night lighting was installed on each side of the bridge. The bridge was entered on the state's heritage register on 8 January 1999, and was named a national engineering landmark by the Institution of Engineers, Australia, in November 1999. The opening of the southern regions of Perth to easier CBD access changed the nature of the metropolitan area, prompting dramatic population growth south of the river. despite the addition of an extra traffic lane, bringing the total number of lanes to seven: By 1998, the original bridge was carrying 155,000 vehicles per day, with an average of 2,700 cars per lane between 7:30 am and 8:30 am, and was thought to be the busiest section of freeway in Australia. The $70 million plan would involve the addition of four extra traffic lanes, Alannah MacTiernan, then the Opposition transport spokesperson, attacked the plan, saying that the government should instead build a railway to Rockingham. this solution would cost $15 million less, due to new building techniques, and would be less disruptive to traffic on the existing bridge. The construction of a separate bridge was also deemed necessary because the foundations of any new structure might settle in the soft river bed at a different rate from the existing bridge. Main Roads called for tenders for the bridge widening in July 1998, and on 7 March 1999 it was announced that the building contract had been awarded to Leighton Contractors. The negotiated contract price was reduced to $49 million owing to the construction method proposed by Leighton. The designers were Connell Wagner. The bridge was constructed by the incremental launching technique, with segments pre cast on both shores and pushed out into place as the construction progressed. The bridge was divided into two strips lengthways, with the eastern half launched separately from the western half, and the two decks were later joined at the bridge's centre line. The first of twelve segments was launched in February 2000. As it was being launched, the bridge rested on temporary piles; only after the structure was fully launched were these piles removed and the bridge allowed to rest on its permanent supports. The construction required the driving of around 250 steel piles; the first was driven on 10 August 1999. Construction of the second bridge was interrupted several times by strikes, as well as by an algal bloom in the Swan River. The bridge was finally opened to traffic on 26 February 2001, and officially opened by new Transport Minister Alannah MacTiernan (a strident critic of the project) on 30 May 2001. The bridge had originally been planned to be opened in August 2000, The incumbent Liberal state government proposed building a railway from Kenwick to connect to the Kwinana Freeway, running in the centre of the freeway for only part of its journey. The Labor opposition instead wanted to build the railway across the Narrows Bridge and down most of the length of the freeway. Leighton Constructions won the contract to build the freeway stage of the railway line and set about constructing a narrow southbound railway bridge in the gap between the existing road bridges. The eastern side of the existing northbound (2001) bridge was also strengthened to accommodate the northbound railway track. Construction was due to start in July 2005 and completion was expected by December 2005. The first passengers traversed the Narrows on 23 December 2007 with the opening of the Mandurah line. The railway bridge deck was made from nine steel girders each weighing up to and up to long. These girders were built in Kwinana, brought to the site by road and lowered into position with a crane.