Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Алт тромбоны (Altposaune, итальян, француз: trombone alto) – тромбон туысына жататын қола аспаптардың альт мүшесі, тенор тромбонынан кіші. Ол көбінесе тенор тромбонынан кварта жоғары, яғни E кездеседі, бірақ кейде F тақырыбында да жасалғандары табылады. Алт тромбоны 16-18 ғасырларда шіркеу музыкасында, әсіресе Мессада альт дауысын күшейту үшін жиі қолданылған. Альт тромбонының ноталары көбінесе альт кілтінде жазылады.
Musical instrument in the trombone family
The alto trombone (Altposaune, Italian, French: trombone alto) is the alto member of the trombone family of brass instruments, smaller than the tenor trombone. It is almost always pitched in E a fourth higher than the tenor, although examples pitched in F are occasionally found. The alto trombone was commonly used from the 16th to the 18th centuries in church music to strengthen the alto voice, particularly in the Mass. Alto trombone parts are usually notated in alto clef.
Тарих
Тромбон алғаш рет 15 ғасырда ең ерте сакбут түрінде пайда болғанымен, кішкентай альт өлшемді аспаптың нақты шығу тегі белгісіз. Альт тромбоны туралы алғашқы жазба деректер 1590 жылы Аурелио Виргилианоның "Иль Долчимeло" еңбегінде және Михаэль Преториус жазған "Syntagma Musicum" (1614–1620) кітабында кездеседі, оның екінші томында, "De Organographia" бөлімінде альт тромбонының суреті бар. Сақталған ең ерте альт тромбоны шамамен 1652 жылға жатады және Гданьск қаласындағы Әулие Мария шіркеуінде сақтаулы. Альт тромбоны тромбонға арналған ең алғашқы жазба музыкада қолданылған, онда композиторлар шіркеудің діни музыкасындағы сәйкес дауыстарды күшейту үшін альт, тенор және бас партияларын жазған. Партиялар альт, тенор және бас кілттерінде ноталанған болса да, тарихи тұрғыдан кілт әрқашан орындауда қандай тромбон түрі қолданылғанын нақты көрсете бермейді.
Although the trombone first appeared in its earliest sackbut form in the 15th century, the exact origin of the smaller alto sized instrument is unclear. The first documented mentions of an alto trombone are in 1590 in lt=Aurelio Virgiliano's Il Dolcimelo, and in Syntagma Musicum (1614–20) by Michael Praetorius, which includes an illustration of an alto trombone in volume II, De Organographia. The earliest surviving alto dates from around 1652 and is held by St. Mary's Church, Gdańsk. The alto trombone appears in the earliest written music for trombone, where composers wrote alto, tenor, and bass parts to bolster the corresponding voices in church liturgical music. Although the parts were notated in alto, tenor and bass clefs, historically the clef has not always been a reliable indicator of which type of trombone was actually used in performance.
18 ғасырдағы Вена
Соңғы кезге дейін 18-ғасырдағы тромбон репертуары туралы аз мәлімет болды. Жақында жаңа репертуар мен австриялық альт тромбоны виртуозы Томас Гшладт туралы ақпараттың ашылуы альт тромбонының 1756 және 1780 жылдар аралығында танымал болғандығын көрсетеді. 1960 жылдары дирижер Николаус Харнонкурт Георг Кристоф Вагенсейлдің (1715–1777) аяқталмаған концертін жазды: бұл концерт орындаушыдан жоғары техникалық дағдыны талап етеді және тромбонға арналған алғашқы белгілі концерт болып табылады. Бұл жазба шығарылғаннан кейін көп ұзамай Леопольд Моцарттың жазған тағы бір концерті табылды. Концертте қажетті жоғары техникалық дағдыға (әсіресе ерін дірілдеуіне) байланысты, ол тромбон үшін тым қиын деп есептелді және музыка зерттеушілері оның француз мүйізі үшін жазылған деген қорытындыға келді. Гшладт туралы жаңа ақпарат 18-шы ғасырдың ортасы мен соңында альт тромбоны үшін осындай қиындық деңгейінде музыка жазылғандығын және бұрын аспапта ойнау мүмкін емес деп саналған музыканың ойналатынын көрсетеді. Бахтың трубашысы Готфрид Рейхе және Моцарттың мүйізшісі Йозеф Лютгеб сияқты, Гшладт заманауи тромбон солистерінің ең жақсыларын білдірді. Гшладт Леопольд Моцартқа өте жақын болды, ол оның ғана орындауы үшін Сернада жазды. Гшладт қол жетімді болмаған кезде Моцарт оның орнына виола солисін пайдалануды жөн көрді. Леопольд Моцарт пен Вагенсейлден басқа, Майкл Хайднның D тонындағы Серенадасы (1764) кеңейтілген диапазоны, дірілдеуі, техникасы және төзімділігінің талаптарымен 1756 және 1780 жылдар аралығында альт тромбонының алтын ғасыры болған деген ойға ықпал етеді, және бұл шығарма да Томас Гшладт үшін жазылған болуы мүмкін. Серенада альт тромбонының виртуоздық дәуірінен қалған осы сирек туындылардың қатарына қосылады.
Until recently, little was known about trombone repertoire from the 18th century. The recent discovery of new repertoire and information regarding the Austrian alto trombone virtuoso Thomas Gschladt demonstrates that the alto trombone enjoyed a period of popularity between 1756 and 1780. In the 1960s an incomplete concerto by Georg Christoph Wagenseil (1715–1777) was recorded by conductor Nikolaus Harnoncourt: this concerto demands advanced technique from the performer and is the first known concerto for the trombone. Shortly after this recording was released, another concerto, written by Leopold Mozart was discovered. Due to the advanced technique (particularly lip trills) required in this concerto, it was considered too difficult for the trombone and musicologists concluded that it was most likely written for the French horn. New information regarding Gschladt demonstrates that music of this difficulty was written for the alto trombone during the mid to late 18th century and that music that was previously thought impossible on the instrument was playable. Like Bach's trumpet soloist Gottfried Reiche and Mozart's horn soloist, Joseph Leutgeb, Gschladt represented the best of contemporary trombone soloists. Gschladt was very close to Leopold Mozart who wrote a Serenade especially to be performed only by him—when Gschladt was unavailable Mozart preferred using a viola soloist instead. In addition to Leopold Mozart and Wagenseil, Michael Haydn's Serenade in D (1764) with its extended range, trills, technique, and endurance demands contributes to this idea that there was perhaps a golden age of the alto trombone between 1756 and 1780 and was this piece was also most likely written for Thomas Gschladt. The Serenade joins these few works that remain from an era of alto trombone virtuosity.
19-ғасырда қолданылуының төмендеуі
Берлиоз 19-ғасырда Францияда тенор тромбоны мен клапанды қола аспаптардың дамуына ықпал етті. 1840 жылдары альт Франция мен Англияда дерлік қолданыстан шығып қалды. Италияда және Еуропаның көптеген басқа бөліктерінде клапанды тромбондар тез арада кеңінен таралды және слайд тромбондарды, оның ішінде альтті де ығыстырды. Аспаптардың және орындау техникасының жақсаруы тенор тромбонының ойнаушыларына альт үшін жазылған бірінші тромбон партияларын орындау мүмкіндігін берді, ал альт көне, жоғарғы регистрдегі аспап ретінде қарастырылды.
Berlioz was influential in the 19th century in the ascension of the tenor trombone and valved brass instruments in France. By the 1840s the alto was nearly obsolete in France and England. In Italy and many other parts of Europe, valve trombones rapidly became the norm and displaced slide trombones, including the alto. Improvements in instruments and performance technique meant that tenor trombone players were increasingly able to play first trombone parts intended for alto, and the alto was regarded as an outmoded upper register tool.
Қазіргі жаңғыру
Алғашқы тромбоншілердің кейбіреуі бұрынғыдай альт тромбонын қолданып жүргенімен, ол 20 ғасырдың соңына дейін оркестрлерде жиі қолданылмады, бірақ содан кейін қайтадан танымал бола бастады.
While some first trombonists continued to use the alto trombone as indicated, it was unfashionable in orchestras until the late 20th century, when it began to enjoy something of a revival.
Өзіндіктері мен ауқымы
E альт тромбонының тесситурасы A-дан E-ге дейін, бірақ классикалық репертуарда E-ден төменге сирек түседі. Шебер орындаушылардың қолында диапазон G-ге дейін кеңейе алады. E-ден A-ға дейінгі педальдік дыбыстарды шығаруға болады, бірақ олар көбінесе қажеттілік тудырмайды. Слайды B тенор және бас тромбондарына қарағанда қысқа болғандықтан, жеті слайд позициясы пропорционалды түрде жақын орналасқан. B клапанды қосымша құрал жетінші позициядағы A төменгі диапазонын F-ке дейін кеңейтеді, бірақ ол ортаңғы тіркемедегі ноталар үшін ыңғайлы балама слайд позицияларын қамтамасыз етуде аса пайдалы, бұл орындаушыға ең ұзын 6-шы және 7-ші позициялардан қашуға мүмкіндік береді. Алт тромбонының тембрі тенор немесе бас тромбонынан ашық, және оның басты артықшылығы мен ерекшелігі осыдан туындайды. Оның жарқын, айқын жоғары тіркемесі зор экспрессия мен әдемі дыбысқа қабілетті.
The tessitura of the E alto trombone is A to E, although it rarely strays below E in classical repertoire. In good hands the range can extend as high as G. Pedal tones can be produced from E to A but are seldom called for. Since the slide is shorter than the B tenor and bass trombones, the seven slide positions are proportionally closer together. A B valve attachment extends the low range below the A in seventh position to F, although it is most useful for providing convenient alternate slide positions for notes in the middle register, allowing the player to avoid the longest 6th and 7th positions. The timbre of the alto is brighter than that of the tenor or bass trombone, and constitutes its principal strength and point of difference. Its bright, clear high register is capable of great expression and beauty of tone.