Этель Лоис Пейн: «Қара баспасөздің бірінші ханымы» өмірбаяны

Кіріспе

Американдық журналист Этель Лоис Пэйн (14 тамыз 1911 – 28 мамыр 1991) – американдық журналист, редактор және шетелдік тілші. "Қара баспасөздің бірінші ханымы" деп танылған ол өмірі бойында түрлі қызметтер атқарды: жазба авторы, саралаушы, лектор және тілші. Ол журналистиканы қоғамдық қызметпен үйлестіріп, 1950 және 1960 жылдары азаматтық құқықтар қозғалысы туралы хабарлады. Африка-американдық әйел ретіндегі оның көзқарасы жұмысына әсер етті және ол басқалардың қоюға батылмаған сұрақтарымен танылды. 1950 жылы "The Chicago Defender" газетінде алғаш рет жарияланған ол 1970 жылдарға дейін сол газетте жұмыс істеді, газеттің Вашингтондағы тілшісі және 25 жылдан астам уақыт бойы редакторы болды. 1972 жылы CBS оны жұмысқа алғанда, ол ұлттық телеарнада жұмыс істеген алғашқы афроамерикандық әйел саралаушысы болды. Американдық ішкі саясат туралы хабарлаудан өзге, ол халықаралық жаңалықтарды да жариялады және синдикаттық жазбалар авторы ретінде жұмыс істеді. 2022 жылы Ақ үй тілшілерінің қауымдастығы Пэйн мен оның әріптесі Ақ үй тілшісі Элис Дунниганның құрметіне арнап, Дунниган-Пэйн өмірлік жетістіктері сыйлығын тағайындады.

Ерте өмір және білім

Пейн Иллинойс штатының Чикаго қаласында Уильям А. Пейннің, Теннессидегі бұрынғы құл егіншілерінің ұлы, Пуллман вагонындағы қызметкер және Бесси Пейннің (құрметті аты Остин), Огайодан шыққан бұрынғы латын тілінің мұғалімі, Кентуккидегі бұрынғы құлдардың қызы отбасында дүниеге келді. Алты баланың бесіншісі болған Пейннің бауырлары – Алиса Вильма, Тельма Элизабет, Алма Жозефина, Лемуэль Остин және Авис Рут. Ол Чикагоның оңтүстік жағында өсті. Сол кездегі екі мектепте де афроамерикалық студенттер өте сирек болды, ал көбінесе ақ нәсілді тұратын аудандар арқылы мектепке бару кейде қиындық тудыратын. 1940 жылдары Пэйн үш жылдық сертификат алды. 1940-1942 жылдары ол түнгі мектепке қатысты. 1948 жылдың мамыр айында Пэйн Чикаго қалалық кітапханасындағы аға кітапханашының көмекшісі қызметінен кетіп, Токиоға көшіп барды. Жапонияда жүргенде ол журналистік мансабын күтпеген жерден бастады. Ол өзінің және афроамерикалық солдаттардың өмірлік тәжірибелерін баяндаған "Чикаго Defender" газетінің тілшісіне өзінің күнделігін оқуға рұқсат берді. Тілші таңғалып, күнделікті Чикагоға алып кетті, жақын арада Пейннің байқаулары ұлттық оқырмандары бар афроамерикалық газет "The Defender" үшін алдыңғы беттегі мақалалардың негізі ретінде пайдаланылды. 1951 жылы Пэйн Чикагоға оралып, "The Chicago Defender" газетінің баспагері "Sengstacke Newspapers" компаниясында толық жұмыс істеді. 1951 жылдан 1978 жылға дейін редактор және тілші болып жұмыс істеді. Екі жыл жұмыс істегеннен кейін, 1953 жылы Пэйн газеттің Вашингтондағы жеке бюросын басқарды және 1973 жылға дейін "Sengstacke Newspapers" компаниясының Вашингтон тілшісі болды. Осы лауазымда Пэйн Ақ үйдің баспасөз корпусында аккредиттелген үш афроамерикалық журналистің бірі болды. Ол және афроамерикалық жазушы Ричард Райт 1955 жылғы Бандунг конференциясына қатысты, ал Райт 1956 жылы жарық көрген "The Color Curtain: A Report on the Bandung Conference" кітабында онымен болған әңгімелерінің бір бөлігін көрсетті. Пэйн қатал сұрақтар қоятын, белсенді журналист ретінде танымал болды. Ол бірде президент Дуайт Д. Эйзенхауэрден мемлекетаралық қатынастардағы сегрегацияны қашан тоқтатуды жоспарлап отырғанын сұрады. Президенттің ашулы жауабы, ол ерекше мүдделерді қолдамайтынын айтуы, жаңалықтардың басты бетінде жарияланды және азаматтық құқықтар мәселесін ұлттық пікірталасқа шығаруға көмектесті. 1964 жылы Пэйн президент Джонсонның 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға қол қоюына қатысты, онда президент оған қол қою үшін қолданған қаламдардың бірін сыйлады. WIFP – американдық коммерциялық емес баспа ұйымы. Ұйым әйелдер арасындағы байланысты күшейту және жұртшылықты әйелдерге қатысты БАҚ түрлерімен байланыстыруға жұмыс істейді. Пэйн бір жыл бойы Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Фиск университетінің журналистика мектебінде профессор болып қызмет етті. Пэйн жазуын жалғастырып, Нельсон Манделаның босатылуын талап етті. Өліміне бірнеше жыл қалғанда берген сұхбатында Пэйн: "Мен қара баспасөздің жақтаушы баспасөз екендігіне және мен, осы баспасөздің бір бөлігі ретінде, бейтарап болудің мүмкіндігіне ие емеспін деп сенемін. Менің халқыма қатысты мәселелерде мен кінәлімін деп мойындаймын, себебі мен өзгерістердің құралымын деп санаймын". 2022 жылы Ақ үй тілшілерінің қауымдастығы Пэйннің және оның әріптесі Ақ үй тілшісі Элис Дунниганның есімімен Дунниган-Пэйн өмір бойы жеткен жетістіктері үшін сыйлық тағайындады. Африкадағы шетелдік тілші ретіндегі жұмысы және жеті АҚШ президенті туралы жазған және соғыс тілшісі болған журналистің есімін құрметтеу үшін, Ұлттық қара журналистер қауымдастығы (NABJ) Африкадағы тапсырмалар арқылы халықаралық хабарлау тәжірибесін алуға қызығушылық танытқан журналистерге "Этель Пэйн стипендиясын" тағайындайды. Этель Пейннің бірнеше заттары мен марапаттары Вашингтондағы Анакостиа қоғамдық мұражайында қойылған.

Payne was born in Chicago, Illinois, to William A. Payne, a Pullman porter who was the son of Tennessee farmers who were former slaves, and Bessie Payne (née Austin), a former Latin teacher who was from Ohio, the daughter of former slaves from Kentucky. The fifth of six children, Payne's siblings were Alice Wilma, Thelma Elizabeth, Alma Josephine, Lemuel Austin, and Avis Ruth. She grew up on Chicago's South Side. Both schools at the time had very few African American students, and walking to school through largely white neighborhoods was sometimes challenging. In the 1940s, Payne received a three year certificate. From 1940 to 1942, she attended night school at Medill School of Journalism at Northwestern University. In May 1948, Payne left her job as a senior library assistant at the Chicago Public Library to move to Tokyo, where she had a job as a service club hostess at the Army Special Services club, an organization similar to the Red Cross. She began her journalism career rather unexpectedly while in Japan. She allowed a visiting reporter from The Chicago Defender to read her journal, which detailed her own experiences as well as those of African American soldiers. Impressed, the reporter took the journal back to Chicago and soon Payne's observations were being used by The Defender, an African American newspaper with a national readership, as the basis for front page stories. In 1951, Payne moved back to Chicago to work full time for Sengstacke Newspapers, the publisher of The Chicago Defender. She worked as an Associate editor and reporter from 1951 to 1978. After working there for two years, in 1953, Payne took over the paper's one person bureau in Washington, D. C. and became the Washington correspondent for Sengstacke Newspapers, a position she held until 1973. In this position, Payne was only one of three accredited African Americans on the White House Press Corps. She and the African American author Richard Wright attended the 1955 Bandung Conference, and Wright showcased some of his exchanges with her in his 1956 book The Color Curtain: A Report on the Bandung Conference. Payne earned a reputation as an aggressive journalist who asked tough questions. She once asked President Dwight D. Eisenhower when he planned to ban segregation in interstate travel. The President's angry response that he refused to support special interests made headlines and helped push civil rights issues to the forefront of national debate. In 1964, Payne attended the signing by President Johnson of the Civil Rights Act of 1964, where the President gave her one of the pens he used to sign the legislation. WIFP is an American nonprofit publishing organization. The organization works to increase communication between women and connect the public with forms of women based media. Payne served as a professor for the School of Journalism at Fisk University in Nashville, Tennessee for one year. Payne continued writing and advocated for the release of Nelson Mandela. In an interview a few years prior to her death, Payne said, "I stick to my firm, unshakeable belief that the black press is an advocacy press, and that I, as a part of that press, can't afford the luxury of being unbiased . when it come to issues that really affect my people, and I plead guilty, because I think that I am an instrument of change." In 2022, the White House Correspondents' Association created the Dunnigan Payne Lifetime Achievement Award in memory of Payne and fellow White House reporter Alice Dunnigan. Prompted by her work in Africa as a foreign correspondent and to honour the name of a journalist who covered seven U. S. presidents and was a war correspondent, the National Association of Black Journalists (NABJ) awards "Ethel Payne Fellowships" to journalists interested in obtaining international reporting experience through assignments in Africa. Several of Ethel Payne's belongings and awards are on view at the Anacostia Community Museum in Washington, D. C.