Йоханнес Бехер: Ақын, жазушы және саясаткер өмірі мен қызметі

Кіріспе

Неміс саясаткері, романист және ақын (1891–1958) Йоханнес Роберт Бехер (22 мамыр 1891 – 11 қазан 1958) – неміс саясаткері, романист және ақын. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Германия Коммунистік партиясының (КПД) мүшесі болған. Бір кезде ол экспрессионист үлгіде жазған әдеби авангардтың өкілі болды. Германияда нацистік партия билікке келген кезде модернистік өнер қозғалыстары қысымға ұшырады. 1933 жылы Бехер әскери шабуылдан қашып, бірнеше жыл Париж қаласында тұрды. 1935 жылы КПД орталық комитетімен бірге Кеңес Одағына көшті. 1941 жылғы маусымда Германия Кеңес Одағына шабуыл жасағаннан кейін Бехер және басқа неміс коммунистері Ташкентке жер аударылды. 1942 жылы ол қайтадан үкіметтің назарына ілігіп, Мәскеуге шақырылды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Бехер Кеңес Одағынан Германияға оралды, ол кейіннен Шығыс Берлин болған кеңестік оккупация аймағына қоныстанды. КПД мүшесі ретінде ол түрлі мәдени және саяси лауазымдарға тағайындалды және Социалистік бірлік партиясы жетекшілігіне кірді. 1949 жылы ол Берлиндегі ГДР Өнер академиясын құруға көмектесті және 1953 жылдан 1956 жылға дейін оның президенті болды. 1953 жылы ол Сталин атындағы Бейбітшілік сыйлығымен (кейіннен Ленин атындағы Бейбітшілік сыйлығымен) марапатталды. 1954 жылдан 1958 жылға дейін ол Германия Демократиялық Республикасының (ГДР) мәдениет министрі болды.

Шығыс Германияға оралу

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Бехер КPD тобымен Германияға оралды, онда ол Кеңес оккупациялық аймағына қоныстанды. Ол жерде ол әртүрлі мәдени-саяси лауазымдарға тағайындалды. Ол «неміс мәдениетін жаңғырту» үшін Мәдени қауымдастығын құруға қатысып, Aufbau Verlag баспасын және Sinn und Form әдеби журналын іске қосты. Сондай-ақ ол «Уленшпигель» сатирикалық журналына үлес қосты. 1946 жылы Бехер Партияның атқару комитетіне және Социалистік бірлік партиясының орталық комитетіне сайланды. 1949 жылдың 7 қазанында Германия Демократиялық Республикасы (ГДР) құрылғаннан кейін ол Volkskammer мүшесі болды. Ол Ханс Эйслердің «Auferstanden aus Ruinen» мелодиясына сөз жазды, ол ГДР-дің мемлекеттік әнұранына айналды. Сол жылы ол Берлиндегі ГДР Өнер академиясын құруға көмектесті. Ол 1953 жылдан 1956 жылға дейін оның президенті болып қызмет етті, Арнольд Цвейгтің орнына келді. 1953 жылдың қаңтарында Мәскеуде Сталин атындағы Бейбітшілік сыйлығын (кейіннен Ленин атындағы Бейбітшілік сыйлығы деп аталды) алды. 1955 жылы Лейпцигте Неміс әдебиет институты құрылды және бастапқыда Бехердің құрметіне аталды. Институттың мақсаты социалистік жазушыларды даярлау болды. Институттың түлектерінің арасында Эрих Лёст, Волкер Браун, Сара Кирш және Райнер Кирш болды. 1954 жылдан 1958 жылға дейін Бехер ГДР Мәдениет министрі қызметін атқарды. Хрущевтің отырарлық кезеңінде Бехер ықпалынан шықты. Партия ішіндегі күрестер оның 1956 жылы саяси төмендеуіне әкелді. Өмірінің соңында Бехер социализмнен бас тарта бастады. Оның «Поэтикалық принцип» (Das poetische Prinzip) атты кітабында социализмді өміріндегі негізгі қателік деп атады («Grundirrtum meines Lebens»), ол тек 1988 жылы жарық көрді. Келесі жылы, денсаулығы нашарлаған Бехер 1958 жылдың қыркүйегінде барлық лауазымдарынан бас тартты. 1958 жылдың 11 қазанында Шығыс Берлиннің мемлекеттік ауруханасында рактан қайтыс болды. Бехер Берлиннің орталығындағы Доротенштадт зиратына жерленді, оның қабірі Берлиннің құрметті қабірі (Ehrengrab) деп жарияланды. Бехер Маяковскиринг 34 мекенжайында, Панков ауданында, Шығыс Берлинде тұрды.

After the Second World War, Becher returned to Germany with a KPD team, where he settled in the Soviet zone of occupation. There he was appointed to various cultural political positions. He took part in the establishment of the Cultural Association, to "revive German culture," and founded the Aufbau Verlag publishing house and the literature magazine, Sinn und Form. He also contributed to the satirical magazine, Ulenspiegel. In 1946, Becher was selected for the Party Executive Committee and the Central Committee of the Socialist Unity Party. After the establishment of the German Democratic Republic (GDR) on 7 October 1949, he became a member of the Volkskammer. He also wrote the lyrics to Hanns Eisler's melody "Auferstanden aus Ruinen," which became the national anthem of the GDR. That year, he helped establish the DDR Academy of Arts, Berlin. He served as its president from 1953 to 1956, succeeding Arnold Zweig. In January 1953 he received the Stalin Peace Prize (later renamed the Lenin Peace Prize) in Moscow. In Leipzig in 1955, the German Institute for Literature was founded and originally named in Becher's honor. The institute's purpose was to train socialist writers. Institute graduates include Erich Loest, Volker Braun, Sarah Kirsch and Rainer Kirsch. From 1954 to 1958, Becher served as Minister of Culture of the GDR. During the Khrushchev Thaw, Becher fell out of favor. Internal struggles of the party eventually led to his political demotion in 1956. Late in his life, Becher began to renounce socialism. His book Das poetische Prinzip (The Poetic Principle) wherein he calls socialism the fundamental error of his life ["Grundirrtum meines Lebens"] was only published in 1988. The following year, in declining health, Becher gave up all his offices and functions in September 1958. He died of cancer on 11 October 1958 in the East Berlin government hospital. Becher was buried at the Dorotheenstadt cemetery in central Berlin, with his gravesite designated as a grave of honor (Ehrengrab) of Berlin. Becher lived at Majakowskiring 34, Pankow, East Berlin.